Ζήνα Λυσάνδρου

«Θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε» Μακρυγιάννης

2012-01-16T01:06:00.000-08:00

Μόλις βγήκα από την τάξη, όπου μαζί με τους μαθητές και τις μαθήτριές μου αναλύσαμε την Ομιλία του Σεφέρη στη Στοκχόλμη, όταν πήρε το βραβείο Νόμπελ το 1963. Οι ιδέες που αναπήδησαν από τα εφηβικά μυαλά ήταν καταπληκτικές. Μα και ο λόγος του Σεφέρη καταλυτικός. Εμπνευσμένος. Προφητικός.

Η Ελλάδα, κατά τον νομπελίστα ποιητή μας, αυτή η μικρή χώρα, αυτό το πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, έχει τεράστια παράδοση: μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αγάπη για την ανθρωπιά, μα κυρίως έχει για κανόνα της τη δικαιοσύνη.

Στην αρχαία τραγωδία όποιος ξεπερνάει το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. Ακόμη και ο Ήλιος, σύμφωνα με τον Ίωνα φιλόσοφο Ηράκλειτο. «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα, ει δε μη, Ερινύες μιν, Δίκης επίκουροι, εξευρήσουσιν».

Πιστεύω ακράδαντα ότι η φυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ, ενός ηγουμένου μιας από τις πιο ιστορικές μονές της Ελλάδας, είναι μια πράξη υπέρβασης του μέτρου, του ορίου. Ξεχνά τον κανόνα της παράδοσής μας που είναι η δικαιοσύνη. Ξεχνά την ανθρωπιά που είναι η αγάπη και η εμπιστοσύνη προς το ανθρώπινο πρόσωπο.

Ας αφουγκραστούμε τον λόγο του Μικρασιάτη ποιητή μας. Ας ανακαλύψουμε το ανθρωπιστικό πνεύμα των προγόνων μας. Η εποχή μας υποτίμησε την ανθρώπινη αξία, αποξενώθηκε από τον άνθρωπο. Μόνο η λογοτεχνία, και ιδιαίτερα η ποίηση, κατά τον Σεφέρη, έμεινε πιστή στον άνθρωπο. «Μέσα στην ποίηση βρήκαν καταφύγιο η αγάπη και η ανθρωπιά, κι από κει συνεχίζουν να κρατούν θερμές τις ψυχές των ανθρώπων με το όραμα ενός ανθρωπινότερου κόσμου».

Μπορεί σήμερα η δικαιοσύνη να προστατεύεται με νόμους, αλλά, δυστυχώς, τον τελευταίο λόγο τον έχει το δίκαιο της πυγμής, ενώ το σημαντικότερο κληροδότημα του αρχαιοελληνικού κόσμου είναι η θεμελίωση των αρχών του ανθρωπισμού, δηλαδή η αξία της αγάπης και του σεβασμού στην ανθρώπινη οντότητα, με στόχο την ολοκλήρωση του ανθρώπου και την ευτυχία του.

Σήμερα, δυστυχώς καιροφυλακτούν πολλά «τέρατα» που πρέπει να σκοτώσει ο άνθρωπος, όπως η εκδικητικότητα, το μίσος, η εμπάθεια, η αδικία, η μνησικακία, η απληστία, το συμφέρον, η υπέρμετρη φιλοδοξία, ο αριβισμός, ο συβαριτισμός, ο αβδηριτισμός, η ολιγόνοια, ο φιλοτομαρισμός, η φιλαυτία, η ματαιοδοξία, η απουσία του εσύ.

Γι’ αυτό ξεριζώνεται η ανθρωπιά, η φιλαλληλία, η αλληλεγγύη, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισονομία, η ισοπολιτεία, η αξιοκρατία, η πραγματική δημοκρατία. Γι’ αυτό χάνεται η γλυκύτητα, η ενσυναίσθηση, η συμπόνια, η ζεστασιά, η θαλπωρή, η αγάπη… Γι’ αυτό χαλαρώνουν οι διαπροσωπικοί δεσμοί. Γι’ αυτό δηλητηριάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις από το συμφέρον, χάνουν τη διάρκεια, το πάθος, τη στερεότητά τους, γιατί λείπει η αγνή κι ανιδιοτελής αγάπη, λείπει η πίστη στον Θεό.

Έτσι, ενώ ο άνθρωπος ζούσε μέσα σε συνθήκες ανέσεων, τουλάχιστον πριν να ενσκύψει η λαίλαπα της οικονομικής κρίσης, που την προκάλεσαν κάποια λαμόγια της πολιτικής και όχι μόνο, δεν μπορούσε και δεν μπορεί να επουλώσει τις ψυχικές πληγές που του δημιουργεί η απουσία του Θεού στη ζωή του, όπως και η απουσία του άλλου. Η απουσία του άλλου, που κατά τον Ντοστογιέφσκι είναι ο παράδεισός του.

Επιβάλλεται, λοιπόν, να επικρατήσει το ανθρωπιστικό όραμα, ο σεβασμός στον άνθρωπο, τον οποιοδήποτε άνθρωπο, ως οντότητα. Πρέπει να λείψουν τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, πολιτικής και πνευματικής χειραγώγησης. Πρέπει η ανθρώπινη οντότητα να θεωρείται αυταξία και να τυγχάνει σεβασμού, όχι να λοιδωρείται.

Πρέπει να προσδώσουμε στο ανθρώπινο ον τη χαμένη του αξιοπρέπεια. Αυτό εννοεί ο Σεφέρης, όταν υποστηρίζει την ανάγκη «να αναζητήσουμε τον άνθρωπο». Να θεμελιώσουμε από την αρχή τον ανθρωπισμό, να εμπνεύσουμε τον σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο που ανοίκεια κάποιοι και ανερυθρίαστα το προσβάλλουν και το εκμαυλίζουν.

Χρέος όλων μας, λοιπόν, είναι να συμπαρασταθούμε στη δυστυχία, τον πόνο, το δράμα του άλλου, του αδελφού μας. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια του ουμανισμού είναι και η δική μας συμπαράσταση στη δοκιμασία του Γέροντά μας. Γιατί εμείς πιστεύουμε ακράδαντα αυτό που μας διδάσκει ο ίδιος με την καρτερική στάση του. Μπόρα είναι και θα περάσει…Η Παναγία μας τον φυλάει. Τέτοιες μπόρες πέρασε πολλές η εκκλησία μας, και βγήκε πιο δυνατή.

Οι διώκτες του, όμως, ας μην ξεχνούν τον προφητικό λόγο του αγράμματου δάσκαλου του Γένους, του Στρατηγού Μακρυγιάννη, όπως τον αναφέρει ο Σεφέρης στον λόγο του στη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών: «Θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε». Κι η αδικία είναι μεγάλο αμάρτημα!

H Παναγία δεν έχει μιλήσει ακόμα

2012-01-09T02:16:00.000-08:00

Για τη φυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ

Γράφω το παρόν κείμενο, λίγες ώρες μετά την επιστροφή μου από την Αθήνα, όπου, μαζί με άλλους φίλους και φίλες, επισκεφτήκαμε τον Γέροντα Εφραίμ στις φυλακές του Κορυδαλλού στις οποίες είναι προφυλακισμένος, γιατί είναι επικίνδυνος εγκληματίας! Εδώ γελάει και το παρδαλό κατσίκι...
Καταρχάς, πλανώνται πλάνην οικτράν όσοι, υπήκοντες στα κελεύσματα ανώτερων δυνάμεων ή εξυπηρετώντας ιδιοτελή, μικροκομματικά συμφέροντα για πολιτική αναρρίχηση, λείχοντες και έρποντες, νόμιζαν ότι θα ξανακερδίσουν την εξουσία, όπως πριν από δύο χρόνια, πατώντας πάνω στο ανύπαρκτο «σκάνδαλο Βατοπαιδίου». Η αμβλύνοια και η μικρόνοια σ’ όλο το μεγαλείο τους.
Όλη αυτή η σκευωρία κατέληξε σε μπούμερανγκ. «Σκληρόν συ προς κέντρα λακτίζειν».‘Ολος ο κόσμος «πνέει μένεα» εναντίον τους, γιατί, παραμονές Χριστουγέννων, που συνήθως δίνεται χάρις σε φυλακισμένους, ένας Εισαγγελέας με καμιά τριανταριά αστυνομικούς εισέβαλαν στη Μονή Βατοπαιδίου για να συλλάβουν τον ηγούμενο μιας από τις πιο ιστορικές μονές του Αγίου Όρους. Βέβαια, δεν φταίνε οι άνθρωποι, αυτοί εκτελούν εντολές, φερέφωνα της εξουσίας είναι. Κι όλα αυτά σε ένα χριστιανικό, ορθόδοξο κράτος. Εκτός κι αν άλλαξε, και δεν το πήραμε είδηση. Μήπως οι Μουσουλμάνοι έχουν περισσότερα δικαιώματα στην Ελλάδα απ’ ό,τι οι μοναχοί του Αγίου Όρους;
Το μόνο «έγκλημα»του Γέροντα είναι ότι προσπάθησε να διασφαλίσει τα συμφέροντα της Μονής του. Για τρία και μισό χρόνια γίνονται ανακρίσεις και δεν βρήκαν τίποτα. Και, ξαφνικά, μετά την επίσκεψη στη Ρωσία, όπου ζήτησε βοήθεια από τον κ. Πούτιν για την Ελλάδα, και όλα τα χρήματα του ρωσικού λαού που προσκύνησε την Τιμία Ζώνη θα διατεθούν για την ανακούφιση των πενήτων από τις μητροπόλεις στην Ελλάδα, έρχεται η κ. Καλού να τον θεωρήσει ότι έχει ροπή προς την εγκληματικότητα. Γι’ αυτό πρέπει επειγόντως να προφυλακιστεί. Πού είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα; Όλοι είναι αθώοι μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου.
Φαίνεται ότι κάποιοι δεν αντέχουν την ακτινοβολία της προσωπικότητας του Γέροντα Εφραίμ. Δεν αντέχουν την απλότητα και την αρχοντιά του, το εμπνευσμένο και φλογερό κήρυγμά του. Την παραμυθία του και την ενθάρρυνσή του στον κόσμο. Γι’ αυτό και πρέπει να σωπάσει...Αλήθεια πόσοι ξένοι ηγέτες μπορούν να δουν τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό της Ρωσίας, και μάλιστα μετά από έντονες διπλωματικές ζυμώσεις; Τον Γέροντα Εφραίμ τον κάλεσαν οι ίδιοι και του ζήτησαν να μεταφέρει την Τιμία Ζώνη της Παναγίας στη Ρωσία.

Είναι να θαυμάζει κανείς τη δύναμη της πίστης και της ευλάβειας αυτών των ανθρώπων, που μετά τη λαίλαπα του κομουνισμού, στέκονταν μέχρι και δεκαεπτά ώρες στην ουρά, μια ουρά που έφτανε τα πέντε χιλιόμετρα, σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν, μαζί με τα παιδιά τους, ολόκληρο το εικοσιτετράωρο, για να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη. Και μη μας πουν πάλι τα γνωστά παπαγαλάκια ότι όλοι αυτοί είναι αγράμματες γριούλες που πιστεύουν σε απλοϊκές κουβέντες ενός μοναχού.
Αξίζει να σταθούμε στην ανακοίνωση του ΚΚΕ η οποία αντέδρασε στην παρέμβαση της «ιμπεριαλιστικής Ρωσίας» στα εσωτερικά του ελληνικού κράτους. Πώς άλλαξαν τα πράγματα, αλήθεια! Κι αυτό είναι «έγκλημα» του Γέροντα Εφραίμ. Μας έκανε να αγαπήσουμε την ορθόδοξη Ρωσία και τον ευλαβή λαό της, τον τόσο βασανισμένο.
Ασφαλώς και σεβόμαστε τη δικαιοσύνη, όταν πράγματι είναι ανεξάρτητη. Θα ήθελα να θυμίσω, όμως, ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν ότι «άκρα δικαιοσύνη, ίσον άκρα αδικία», «Summum jus, summa injuria». Όταν είναι τυφλή η δικαιοσύνη, οδηγεί στο άδικο. Εξάλλου, η Αντιγόνη διατράνωσε ότι οι θείοι νόμοι είναι ανώτεροι από τους ανθρώπινους νόμους. Και ο Απόστολος Παύλος μας τόνισε ότι «Δει πειθαρχείν θεώ μάλλον ή ανθρώποις». Να θυμηθούμε, ακόμη, ότι και οι δικαστές είναι άνθρωποι, και ως άνθρωποι μπορεί να υποπέσουν σε λάθη. «Ουδείς αγαθός, ει μη εις, ο Θεός».
Είναι λυπηρό, αλλά αν ανατρέξουμε στην ιστορία του έθνους μας δεν είναι η πρώτη φορά που καταδικάζονται άδικα αθώοι άνθρωποι. Δικαστές δίκασαν τον Σωκράτη, δικαστές δίκασαν τον Κολοκοτρώνη, δικαστές δίκασαν τον Άγιο Δημήτριο, τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Νεκτάριο. Υπάρχει και η περίπτωση του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, που μπαινόβγαινε στις φυλακές και τον «έφαγε η Σιβηρία», αλλά ήταν επί Σοβιετικής Ένωσης, όπου η σταλινοκρατία φυλάκιζε επισκόπους, ξύριζε ιερείς και εξευτέλιζε μοναχούς.
Τώρα, όμως, δεν είμαστε στη σταλινική Ρωσία. Είμαστε στη δημοκρατική Ελλάδα. Και είναι αδιανόητο σε μια δημοκρατική χώρα να προπηλακίζεται ένας άνθρωπος για τόσα χρόνια, χωρίς να έχει αποδειχτεί η ενοχή του. Χωρίς να έχω γνώσεις νoμικής, αναφέρω τη λατινική φράση: «nulla poena sine processu», δηλαδή δεν πρέπει να επιβάλλεται καμία ποινή, χωρίς καταδικαστική απόφαση.
Επιβάλλεται, λοιπόν, αμέσως, να ανακληθεί η απόφαση προφυλάκισης του Γέροντα Εφραίμ, γιατί καταρρίπτει το «τεκμήριο αθωότητας» του κατηγορουμένου. Οι εισαγγελείς που διακρίνονται από «σύνεση, αμεροληψία και δικαιοκρισία» πρέπει να αποκαταστήσουν το κύρος της Ελλάδας και της Δημοκρατίας.
Είμαστε σίγουροι ότι στο τέλος θα υπερισχύσει ο πνευματικός νόμος, που σαν ρομφαία θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Ας μην ξεχνάμε ότι «Όπου ο Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις». Νομίζουν ότι εκδικούνται τον Γέροντα, τον μοναχισμό και την εκκλησία. Δεν καταλαβαίνουν ότι για έναν άνθρωπο του Θεού όλα αυτά είναι στέφανοι αγιότητας. Ο Γέροντας Εφραίμ αντιμετωπίζει τη δοκιμασία του πολύ πνευματικά, με πίστη, υπομονή, μεγαθυμία, μεγαλοψυχία και προσευχή για τους διώκτες του και για όλο τον κόσμο, ξέροντας ότι αυτή είναι η «στενή και τεθλιμένη οδός» που πρέπει να διέλθει για να έρθει η ανάστασή του.
Επιπλέον, ο Γέροντάς μας είναι πολύ γαλήνιος, πράος, μειλίχιος, προσηνής και ευπροσήγορος. Το χαμόγελο κοσμεί το πρόσωπό του και το ηθικό του είναι ακμαιότατο. Ταυτόχρονα, δεν του λείπει και το χιούμορ, αυτοσαρκάζεται μπορώ να πω. Τους άλλους φυλακισμένους στην πτέρυγά του τους αποκαλεί συναδέλφους του, οι οποίοι του φέρονται, όπως εξάλλου και όλοι στις φυλακές, με αγάπη και σεβασμό. Αρκετοί, μάλιστα, του έχουν ήδη ζητήσει να τους εξομολογήσει.
Γυρίσαμε από τις φυλακές Κορυδαλλού πολύ ήρεμες και γαλήνιες, αναπαυμένες, αφού ο Γέροντας μάς έδωσε θάρρος. Ξέρουμε ότι κάποτε θα τελειώσει αυτή η δοκιμασία, γιατί μετά τη σταύρωση έρχεται η ανάσταση, μετά το σκοτάδι το φως. «Καιρός του σπείρειν, καιρός του θερίζειν». Η τελευταία επίσκεψή του στην Κύπρο, όπως και η υποδοχή στη Ρωσία ήταν σαν την Κυριακή των Βαΐων. Αυτή είναι Μεγάλη Εβδομάδα, η εβδομάδα των Παθών. Προσμένουμε την Ανάσταση!
Ο Γέροντας Εφραίμ έχει τη στήριξη των αγιορείτικων μονών και της πλειοψηφίας των ιεραρχών της ελλαδικής και της κυπριακής εκκλησίας.

Μα και ο απλός κόσμος κατάλαβε το κουτόχορτο που του σέρβιραν τα τελευταία χρόνια και δεν πιστεύει πια σε κανέναν απατεώνα πολιτικό. Τους έχει απαξιώσει. Νιώθει αηδία και απέχθεια για τη διαφθορά, τον ευτελισμό και την κατάντια της Ελλάδας.
Σου λέει με το απλό του μυαλό, ο απλός καθημερινός άνθρωπος: «Αφού φταίει ο Γέροντας Εφραίμ και είναι εγκληματίας, μόνος του τα έκανε τα εγκλήματά του; Πού είναι οι πολιτικοί που υπέγραφαν; Γιατί βρήκαν το εξιλαστήριο θύμα, έναν μοναχό αδύναμο, ανάργυρο, που αποδεδειγμένα δεν έχει τίποτα, παρά το τριμμένο ράσο του;». Αυτά ακούσαμε από πολλούς οδηγούς ταξί και υπαλλήλους στα καταστήματα που συζητούσαμε επίτηδες για να πιάσουμε τον σφυγμό του κόσμου.
Η δοκιμασία του Γέροντα θα περάσει, ώσπου να έρθει η επόμενη...Οι πανάθλιοι διώκτες του που σαν διάττοντες αστέρες έλαμψαν για λίγο στο στερέωμα μιας παρακμάζουσας Ελλάδας, θα ξεχαστούν σε λίγο καιρό και θα συντριβούν κάτω από το βάρος των ανομιών τους. Ο Γέροντας, όμως, ακολουθεί την πνευματική του πορεία που είναι η οδός όλων των χριστιανών μαρτύρων. Αυτοί είναι πολύ μικροί για να τον αγγίξουν. Ολάκερη Ρωσία υποκλίθηκε μπροστά του, και, μόλις γύρισε, τον έβαλαν στο κελί της φυλακής. Μα οι τιμές που πήρε, δεν ήταν για το άτομό του. Ήταν για την Τιμία Ζώνη της Παναγίας μας, για τον μοναχισμό, για το Άγιο Όρος, για την Ορθοδοξία. Ήταν τιμές για την Ελλάδα μας και για όλο το έθνος μας.

Για μας η Ελλάδα ήταν, είναι και θα είναι όραμα και ιδέα. Δεν εκπροσωπούν την Ελλάδα κάποιοι υπερφίαλοι, οσφυοκάμπτες και σφογγοκωλάριοι των μεγάλων αφεντικών τους. Αν αγαπούσαν την Ελλάδα όλοι αυτοί οι κατήγοροι του Γέροντα, δεν θα την έσπρωχναν στον γκρεμμό. Γι’ αυτό και ο φθόνος προς τον Γέροντα και τους μοναχούς μιας μονής η οποία ήταν ετοιμόρροπη και κατάφεραν να την αναστηλώσουν και να της προσδώσουν την παλιά της βυζαντινή αίγλη. Γιατί αυτό είναι ο Άθως: χώρος αποθησαύρισης της βυζαντινής παράδοσης, γι’ αυτό και ο ηλιοπότης ποιητής μας τον θεωρεί θεματοφύλακα της παράδοσής μας. «Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω».
Αντί το κράτος να φροντίσει, που έχει και την τεχνογνωσία και τα χρήματα, να ανοικοδομήσει τη μοναστική πολιτεία, φρόντισαν οι ίδιοι οι μοναχοί με μύριες προσπάθειες, έχοντας ασφαλώς προστάτιδα και αρωγό την Έφορο του Αγίου Όρους. Γιατί οι μοναχοί είναι ανιδιοτελείς, ακτήμονες και νοιάζονται μόνο για το καλό της Μονής τους και του Έθνους μας, σε αντίθεση με τους πολιτικούς που περί άλλα τυρβάζουν, κυρίως για τον προσωπικό τους πλουτισμό, γι’ αυτό πού να τους μείνει χρόνος να ασχοληθούν για το καλό της Ελλάδας. Τα παραδείγματα αφθονούν.
Απ’ όλα τα εξαίσια κείμενα που έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τη φυλάκιση του Γέροντα Εφραίμ, σε έγκριτες ιστοσελίδες στο διαδίκτυο, έχω σταθεί στο κείμενο του Πρωτοπρεσβύτερου Δημήτριου Αθανασίου, Εκπαιδευτικού, το οποίο καταλήγει:
«Ας γνωρίζουν δε όλοι αυτοί που ποκιλοτρόπως του έστησαν αυτή την παγίδα ότι στον Άθωνα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχει η Κυρία Θεοτόκος. Και αυτή ακόμα δεν μίλησε. Αλλοίμονο δε σε αυτούς που διασύρουν τους πιστούς υπηρέτες Της» .
Σε μας δεν μένει τίποτ’ άλλο παρά να προσευχόμαστε για τον Γέροντά μας να του δίνει ο Θεός κουράγιο και δύναμη να αντέξει μέχρι να λάμψει η αλήθεια. «Η αλήθεια είναι χρυσός, και ο χρυσός, όπου κι αν βρίσκεται, λάμπει». Κυρίως, όμως, να προσευχόμαστε και για τους διώκτες του να αντιληφθούν ότι έχουν μπροστά τους «ένα πρότυπο μοναχού, φορέα της θείας χάριτος, εργάτη της αρετής και της ακτημοσύνης, με ήθος, με πνευματικότητα, με διάκριση, με πνεύμα θυσίας, ασκήσεως, εγκράτειας, υπακοής, έναν άνθρωπο της προσευχής και της νηστείας».

Κ Ω Δ Ι Κ Ο Σ : Α Τ Α Λ Α Ν Τ Η

2011-12-21T03:39:00.000-08:00

Παρουσίαση βιβλίου

Κλαίρη Αγγελίδου
Κ Ω Δ Ι Κ Ο Σ : Α Τ Α Λ Α Ν Τ Η

Αθήνα, Εκδόσεις Διόπτρα, 2011

Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη
Φιλολόγου

Το’ χω ξαναπεί: η κ. Κλαίρη Αγγελίδου είναι μια παραμυθού που κρατά ένα μαγικό ραβδάκι και μας μαγεύει όλους, μικρούς και μεγάλους. Είναι σαν μια νερομάνα, μια βρυσομάνα από ανεξάντλητες ιστορίες. Μόνο που δεν λέει παραμύθια, δεν σκαρφίζεται ιστορίες, δεν είναι μυθοπλάστης. Μας ιστορεί τη ζωή της, την πολυκύμαντη και βασανισμένη που, όμως, είχε και εξάρσεις μεγαλείου, αυτοθυσίας, έρωτα και ομορφιάς.

Η συγγραφέας είναι η γυναίκα που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ. Είναι η αγωνίστρια της ΕΟΚΑ, η εκπαιδευτικός, η πολιτικός, η ποιήτρια, μα πάνω απ’ όλα η μάνα που ανάστησε τρεις λεβέντες. Είναι, όμως, και η γιαγιά με τα τέσσερα εγγόνια και τη μια την εγγονή, τη μονάκριβη και πολυαγαπημένη, που πήρε τ’ όνομά της, τη μικρή Κλαίρη.

Η κ. Κλαίρη Αγγελίδου με το νέο της πεζό με τον τίτλο «Κωδικός Αταλάντη», με υπότιτλο «Μια γυναίκα στην Αντίσταση», διαζωγραφίζει με μελανά μα και φωτεινά χρώματα τη ζωή της, τις σπουδές της στην Αθήνα, τον εξαίσιο έρωτά της με τον συμφοιτητή της Νίκο Αγγελίδη, την ένταξή τους στην ΚΑΡΗ, τον μυστικό τους γάμο, τη συμμετοχή τους στην ΕΟΚΑ, τα πρώτα χρόνια που έζησαν στη Γιαλούσα, τις δοκιμασίες που πέρασε για να μεγαλώσει τα παιδιά της μόνη της στην προσφυγιά μετά το χαμό του αγαπημένου της…

Είναι, θα λέγαμε, ένα είδος αυτοβιογραφίας, μόνο που η συγγραφέας βρήκε ένα τέχνασμα για να την παρουσιάσει, ίσως από σεμνότητα, σύμφωνα με τον Καθηγητή Πέτρο Παπαπολυβίου, για να αποφύγει την πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Χρησιμοποιεί την τριτοπρόσωπη αφήγηση, χωρίς εστίαση ή με μηδενική εστίαση. Έτσι, γίνεται ο τριτοπρόσωπος παντογνώστης αφηγητής με την πανοραμική θέαση, που γνωρίζει τα πάντα για τους ήρωες του έργου, ακόμη και τις μύχιες σκέψεις και πολύ περισσότερο τα ποικίλα συναισθήματα των ηρώων της στους οποίους φορά προσωπείο.

Είναι κατάδηλο, λοιπόν, ότι πίσω από τη συγγραφέα κρύβεται η Αταλάντη και πίσω από τον Νίκο Αγγελίδη, ο Λευτέρης, μια περσόνα που θυμίζει « εκείνην για την οποία ο ποιητής Σολωμός έγραψε το πιο όμορφο τραγούδι του». Αταλάντη ήταν το ψευδώνυμο της συγγραφέως τον καιρό του Αγώνα, από τη μυθική Αταλάντη που ήταν «ωραιότατη και περίφημη δρομέας». Επειδή πολλοί ήθελαν να την παντρευτούν, δήλωσε ότι θα παντρευόταν αυτόν που θα κατάφερνε να την παραβγεί σε αγώνα δρόμου, και ότι θα φόνευε τον ηττημένο απ’ αυτήν. Τελικά, μετά από πολλά θύματα, τη νίκησε, με τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης, ο Ιππομένης που τη νυμφεύθηκε.

Ταυτόχρονα, η συγγραφέας χρησιμοποιεί και τη Γραμμική αφήγηση ή «Ad Ovo», από την αρχή, με την εξιστόρηση των γεγονότων κατά χρονολογική σειρά, χωρίς να λείπουν και οι αναδρομές στο παρελθόν που φωτίζουν τα γεγονότα του παρόντος. Βεβαίως, πετιέται αρκετές φορές συνειρμικά από το ένα θέμα στο άλλο, ενώ εγκιβωτίζει πλήθος ιστοριών για πρόσωπα και γεγονότα στην κύρια ιστορία της, όπως η ζωή του πεθερού της ή ο έρωτας των γονιών της ή τα ανέκδοτα με έναν γραφικό τύπο της Γιαλούσας τον «Χάλα Κατέβα».

Επιπλέον, θα λέγαμε ότι ο λόγος της είναι όπως πάντα μικροπερίοδος, σύντομος, λιτός, χωρίς περιττά φτιασίδια, αλλά διανθισμένος με λυρικές εικόνες, έξοχες περιγραφές των ανθρώπων μα και της φύσης, όπως της θάλασσας της Αμμοχώστου. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχει έντονα ο λυρισμός και η φυσιολατρία αγκαλιά με την πατριδολατρία.

Ρουφώντας και πάλι άπληστα τις σελίδες του νέου της έργου, ένα μικρό βιβλιαράκι των 159 σελίδων, ευσύνοπτο, γεγονός που συγκαταλέγεται στα θετικά του έργου- μια που διαβάζεται απνευστί σε ένα-δύο το πολύ βράδια- με ένα εξώφυλλο που αναδίδει ρομαντική διάθεση, με μια νέα κοπελίτσα με αλογοουρά να περπατά ανάμεσα στα στάχια και λίγο παραδίπλα οι στρατιώτες να σημαδεύουν μια αγροικία, ενώ τα σύννεφα στον ουρανό είναι μαύρα και απειλητικά, μεταφέρθηκα νοερά στην κατεχόμενη γη μας και στον καιρό του αγώνα που δεν έζησα. Αλήθεια από πόσους κινδύνους πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι; Πόσες ταπεινώσεις και εξευτελισμούς βίωσαν από τους ευγενείς Άγγλους;

Εύλογα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η Κλαίρη Αγγελίδου επαναλαμβάνει την ίδια θεματολογία: η κατεχόμενη γη μας, η Αμμόχωστος, ο αγώνας της ΕΟΚΑ, η προσφυγιά. Κι όμως. Μπορεί το περίγραμμα να είναι το ίδιο, γιατί είναι τα θέματα που την καίνε-και μας καίνε-άσχετο αν η δική μας δοκιμασία έγινε για άλλους ευλογία, όμως, για πρώτη φορά μιλά τόσο ανοικτά για προσωπικές της στιγμές, για τον έρωτά της, έναν έρωτα αγνό δυο ιδεολόγων νέων, την κοινή τους πορεία σ’ έναν αγώνα που τους καλούσε να λευτερώσουν το νησί τους, παίζοντας τη ζωή τους κορώνα-γράμματα. Μα και για τη μοναξιά της, όταν έφυγε εκείνος…

Είναι, λοιπόν, πρώτα και πάνω απ’ όλα τούτο το έργο, ένα αφήγημα ρεαλιστικής γραφής που απεικονίζει την πραγματικότητα, όπως τη βίωσε η συγγραφέας, με τις αγωνίες, τις λαχτάρες, τις πτώσεις, τους φόβους μα και τις στιγμές εθνικής έξαρσης και μεγαλείου. Διάσπαρτο με διαλόγους που ζωντανεύουν την αφήγηση, το αφήγημα τούτο της Κλαίρης Αγγελίδου, αποπνέει αγάπη για τους μαθητές τους της Γιαλούσας με τους οποίους μοιραζόντουσαν το ίδιο μυστικό, όπως την περίπτωση της ανατίναξης του αστυνομικού σταθμού που ήταν δίπλα στο ταχυδρομείο της κωμόπολης.

Αξίζει να τονιστεί ότι ένας από τους στόχους που η Κλαίρη Αγγελίδου θέλησε να γράψει τούτα τα νέα γεγονότα, που μας τα εκμυστηρεύεται ξεκάθαρα για πρώτη φορά, είναι για να μείνουν «κτήμα ες αεί». Να μην τα ξεχνούν οι παλαιότεροι και να τα γνωρίσουν και να παραδειγματίζονται οι νεότεροι. Κυρίως, όμως, αποστομώνει όσους επικρίνουν εκ του ασφαλούς εκείνο τον αγώνα και τα παλληκάρια του.

Το έργο είναι πολυπρόσωπο. Γύρω από την κεντρική ηρωίδα, την Αταλάντη, και τον κεντρικό ήρωα, τον Λευτέρη, κινείται ο πληθυσμός του έργου: η μάνα κι ο πατέρας της, κυρίως η μάνα που της έχει αδυναμία, οι συμφοιτητές και ο αγαπημένος τους καθηγητής στο Πανεπιστήμιο που πλαισιώνουν τον μυστικό τους γάμο στην Αθήνα, οι συναγωνιστές τους στην Κύπρο, οι μαθητές τους, οι άνθρωποι που συναναστρέφονται στην Ευρύχου- όπου φιλοξένησαν τον «θείο», όπως έλεγαν τον Αρχηγό- μα και στη Γιαλούσα, όπου έζησαν τρία χρόνια γεμάτα εμπειρίες μοναδικές.

Εκεί ο Λευτέρης ήταν βοηθός του τομεάρχη Φώτη Παπαφώτη, σε έναν τομέα που δεν υπήρχε προδοσία, που όλοι ήξεραν και κανένας δεν μιλούσε. Σκιαγραφούνται με γλαφυρότητα οι άνθρωποι του λαού με τις αρετές τους: με την αγάπη τους για την πατρίδα και τον συνάνθρωπό τους, την αλληλεγγύη, την εχεμύθεια, την εργατικότητα, τη λεβεντιά, την πειθαρχία, την αυταπάρνηση, την ενσυναίσθηση, τη συλλογικότητα, την αρχοντιά της ψυχής τους. Όλοι για έναν και ένας για όλους. Και όπως καταλήγει η συγγραφέας σ’ αυτό το κεφάλαιο:

"Ο Αγώνας της ΕΟΚΑ δεν ήταν μόνο αγώνας αποτίναξης του ζυγού, ήταν αγώνας ψυχής, ανθρωπιάς. Οι άνθρωποι πάλευαν με τον εαυτό τους, τα πάθη τους, να γίνουν καλύτεροι, για μια πατρίδα απαλλαγμένη από τη σκλαβιά και την εξαθλίωση».

Έντονα τονίζεται, εξάλλου, από τη συγγραφέα και επαναλαμβάνεται κατά κόρον ότι εκείνο που την κράτησε σε όλες τις δύσκολες στιγμές της ζωής της ήταν η προσευχή. Είναι ένα «modus vivendi», ένα εγκόλπιο ανώτερης ηθικής που θέλει να μεταλαμπαδεύσει στους νεότερους, ένα δίδαγμα ζωής που πηγάζει από τα βιώματά της.

«Αταλάντη, κρατήσου. Έχεις ορκιστεί. Η Παναγιά δεν θα σ’ αφήσει…Σε κρατεί κάτω από τη σκέπη της.
Έτσι άντεχε. Ηρεμούσε, αναπτερωνόταν μέσα της η θέληση και προχωρούσε.
Μονάχα η προσευχή. Με την προσευχή, τα ατέλειωτα βράδια που η αγωνία τριβέλιζε τον νου της για την έκβαση του Αγώνα, έπαιρνε δύναμη.
…………………………………………………….
Το καντήλι της Παναγίας ήταν πάντα αναμμένο».

Θα ήθελα να αναφέρω ότι στα είκοσι κεφάλαια του βιβλίου, που διανθίζονται από φωτογραφίες μαυρόασπρες, και που τελειώνει πολύ αισιόδοξα με την ελπίδα για επιστροφή στη γη της Αμμοχώστου, έχει προσθέσει η συγγραφέας και ένα επίμετρο για τον Αυξεντίου, όπως διηγείται η ίδια την ιστορία του στα εγγόνια της. Βέβαια, μέσα από όλο το έργο παρελαύνουν κι άλλοι ήρωες, όπως ο Ανδρέας Ζάκος που ήταν συμμαθητής του Νίκου στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, ο Παναγιώτης Κάσπης, ο Κυριάκος Μάτσης και η ηρωίδα Λουκία Παπαγεωργίου, η μητέρα-σύμβολο.

Επιλογικά, θα μπορούσα να αναφέρω άπειρες πτυχές του έργου, όπως τις επισκέψεις τους με τον Λευτέρη στην Αθήνα στον Φώτη Κόντογλου, τη λιτανεία από τη Γιαλούσα στον Άγιο Θέρισσο για να βρέξει-μετά το ζώσιμο της εκκλησίας πράγματι ξέσπασε η βροχή- σε κάποιες καλές στιγμές με τους Τουρκοκυπρίους, όπως την Τουρκάλα δασκάλα από τον Μούτταλο που μάζεψε και φύλαξε όλα αυτά τα χρόνια τις φωτογραφίες τους από την Αμμόχωστο, κ.ά.. Επίσης, μέσα από τις σελίδες του έργου αυτού περνούν η Αγία Ζώνη, η Αγία Παρασκευή, η Αγία Αικατερίνη, ο Αρχάγγελος της Γιαλούσας, η λαμπρατζιά του Αγίου Νικολάου και τόσα άλλα.

Όμως, ένα είναι το σημαντικό. Ότι το αφήγημα αυτό με τον τίτλο «Κωδικός: Αταλάντη», καθηλώνει τον αναγνώστη με την αλήθεια, την αμεσότητα και την παραστατικότητά του, όπως και με τη ρέουσα γραφή του και την ομορφιά των ανθρώπων του. Είναι μια «De profundis» εξομολόγηση της κ. Αγγελίδου όχι μόνο για τα δικά της συναισθήματα, αλλά και για όσα βίωσε αυτός ο δύσμοιρος τόπος.

«Εδώ τελειώνει η ιστορία της Αταλάντης. Μια αληθινή ιστορία, όπως την έζησε στα χρόνια της ζωής της, τα πιο όμορφα, τότε που ένιωσε μέσα της ότι είχε χρέος.
Χρέος μεγάλο στην πατρίδα της να πολεμήσει για τη λευτεριά της, για να φυτρώνουν τα σπαρτά και να λικνίζονται στο φύσημα του αγέρα λεύτερα, οι ψαράδες να οργώνουν με τις ψαρόβαρκες τη γαλανή θάλασσα και τα δίκτυα τους να είναι γεμάτα με σπαρταριστά ψάρια, μόχθος ζωής, που τραγουδούν ανέμελα, χωρίς φόβο.
Χρέος να μεγαλώσει παιδιά κι εγγόνια με χαμόγελο πλατύ, όπως πλατιά είναι η θάλασσά της.

Η θάλασσα της Αμμόχωστος…
Εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο δρόμος που ξεκίνησε με τον Λευτέρη κάποτε, θα τελειώσει εκεί, στη θαλασσοφίλητη πόλη, εκεί στη θάλασσα, στην αμμουδιά με τους αλίανθους…».

Γεγονότα που στιγματίζουν την ιστορία…

2011-12-19T22:06:00.000-08:00

19 Δεκεμβρίου, 2011 — vatopaidifriend4

Ο Καθηγούμενος Γέροντας Εφραίμ και η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου αποτελούν κατά κοινή ομολογία των Αγιορειτών υποδειγματική πνευματική κοινοβιακή Αδελφότητα.

Αυτό βέβαια γίνεται τελείως κατανοητό για αυτούς που είχαν ή έχουν τη δυνατότητα να επισκεφθούν την Ιερά Μονή.

Ακόμη και σήμερα μετά από τόση δυσφήμιση και τόση άδικη ταλαιπωρία που έχουν υποστεί, τα πρόσωπά τους είναι χαμογελαστά, δεν έγινε καμία μείωση αντίθετα έγινε αύξηση της φιλοξενίας και διαρκώς νέοι μοναχοί προστίθενται στην Αδελφότητα.

Είναι γνωστό ότι η πνευματική φήμη της Μονής ξεπερνά τα όρια της Ελλάδας και τιμά την Ελλάδα διεθνώς.

Είναι ιδιαίτερα λυπηρό για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ότι εξαιτίας διαφόρων πολιτικών ή άλλων σκοπιμοτήτων βάλλεται η Αδελφότητα στο πρόσωπο του ηγουμένου της γέροντα Εφραίμ.

Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr ούτε η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου ούτε η Αγιορείτικη Κοινότητα ούτε αυτή η Εκκλησία μένουν αμέτοχοι σε όσα συμβαίνουν, τα οποία χαρακτηρίζουν όχι μόνο άδικα αλλά και άκρως υπερβολικά.

Ο γέροντας Εφραίμ

Ο γέροντας Εφραίμ έχει γίνει αποδεκτός σαν μία από τις πιο γνωστές πνευματικές προσωπικότητες της Ορθοδοξίας.

Ο πνευματικός τρόπος που αντιμετωπίζει την περίεργη αυτή δοκιμασία αναδεικνύουν το πνευματικό κύρος του και τον σεβασμό που προκαλεί η παρουσία του, όπως σταθερά αποδεικνύεται και εντός και εκτός Ελλάδας, παρόλη την παγκόσμια δυσφήμιση.

Δεν είναι καθόλου άγνωστο σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, ιδιαίτερα σε αυτούς που ασχολούνται με τα εκκλησιαστικά ζητήματα, ότι τέτοιου τύπου διωγμοί στο βάθος τους έχουν τα ίδια ακριβώς κίνητρα με εκείνα των απ’ αιώνος διωχθέντων εναρέτων ανδρών.

Άνθρωποι που ταλαιπώρησαν την ελληνική κοινωνία και αποδεδειγμένα λειτούργησαν ιδιοτελώς σε πραγματικά σκάνδαλα με πολλούς αποδεδειγμένους χρηματισμούς, δεν ενοχλούνται από κανέναν.

Μοναχοί που είναι ακτήμονες και θυσιάζουν ακόμη και τον ίδιο τους τον εαυτό για το καλό των συνανθρώπων τους παρουσιάζονται σαν κακούργοι!!! Άραγε μάς θυμίζει τίποτε αυτό;

Τόμοι ιστορικών εγγράφων άκρως επιστημονικών γνωμοδοτήσεων των καλύτερων νομικών της Ελλάδας φυλάσσονται στα αρχεία της Ιεράς Μονής σχετικά με την κυριότητα της Μονής στη λίμνη Βιστωνίδα.

Έχουν εκδοθεί ιστορικά βιβλία και έχουν παρουσιαστεί μάλιστα πρόσφατα σε εκδηλώσεις ενώπιον πλήθους καταρτισμένων προσωπικοτήτων.

Ο ηγούμενος Εφραίμ δεν κατηγορείται για χρηματισμούς και για άλλες κατηγορίες διαφθοράς όπως θα πίστευε κανείς σύμφωνα με όσα λέγονταν στο θόρυβο που επεκράτησε κυρίως τον Σεπτέμβριο του 2008 και εντεύθεν.

Αλλά κατηγορείται γιατί προσπάθησε να διασφαλίσει τα περιουσιακά δικαιώματα της Ιεράς Μονής!!!

Η κατηγορία!!!

Ποιος θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι θα απευθυνόταν κατηγορία σε έναν ηγούμενο που εκ του νόμου και της ηθικής τάξεως επιβάλλεται να διασφαλίζει τα δικαιώματα της περιουσίας της Μονής του, σήμερα κατηγορείται ότι γνώριζε πως η περιουσία αυτή δεν ανήκε στη Μονή!!!

Είναι βέβαια γνωστό σε όσους ασχολούνται ειδικότερα με την Εκκλησία αλλά και σε όσους δεν ασχολούνται, ότι η εκκλησιαστική περιουσία ή έχει αρπαχθεί ή γίνεται προσπάθεια να αρπάζεται διαρκώς από το Δημόσιο.

Στην προκειμένη περίπτωση με τη Μονή Βατοπαιδίου δεν συμβαίνει απολύτως τίποτε διαφορετικό και όμως παρακολουθούμε με έκπληξη τον παράδοξο τρόπο με τον οποίο διενεργούνται τα πράγματα!

Ποινικοποιήθηκαν επίσημες επιστολές που απέστειλε η Μονή σαν Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου σε Υπουργούς και Υπηρεσίες.

Ποινικοποιήθηκε η αυτοπρόσωπη παράσταση των μοναχών στους Υπουργούς που ήταν επιβεβλημένη προκειμένου να εκτεθούν οι απόψεις της Ιεράς Μονής σε προβλήματα που ανέκυπταν.

Και το εκπληκτικότερο ποινικοποιήθηκε ακόμη και η τηλεφωνική επικοινωνία σαν είδος ηθικής αυτουργίας!!!

Είναι δυνατόν να ζητείται προφυλάκιση του ηγουμένου στο πολυπληθέστερο μοναστήρι του Αγίου Όρους και όλης της Ελλάδας, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί υπόδειγμα κοινοβιακής τάξεως για την παγκόσμια Ορθοδοξία;

Ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από το πλήγμα που θέλουν να δώσουν στην Ορθοδοξία;

Ας μην γελιόμαστε «δεν κομίζομεν γλαύκας εις Αθήνας».

Υπερεθνικά κέντρα πάντοτε είχαν και έχουν στόχο να πλήξουν τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

Ο ρόλος του φθόνου

Δυστυχώς όπως πάντα συνέβαινε στην ιστορία τα συμφέροντα αυτά στηρίζονται στα ακατονόμαστα συναισθήματα (φθόνο) κάποιων ρασοφόρων οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να φθάσουν την ευρύτερη πρόοδο της Μονής αυτής.

Με φυσικό αποτέλεσμα να προσπαθούν με κάθε τρόπο να σταματήσουν την πρόοδο αυτή.

Mε αυτό το θέμα είχε ασχοληθεί παλαιότερα η Romfea.gr και είχε αναφέρει σχετικές δηλώσεις όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης Μύρων κ. Χρυσόστομος στην πανήγυρη του αγίου Ευδοκίμου στις 18 Οκτωβρίου 2010, «μη στεναχωρείστε αδελφοί αν σας κυνηγούν οι συνασκητές σας».

Με το ίδιο ακριβώς νόημα είχαν μιλήσει επίσης οι μητροπολίτες Αυστρίας κυρός Μιχαήλ, ο Προικοννήσου κ. Ιωσήφ, ο Κερκύρας κ. Νεκτάριος κ.ά.

Ενώ η ίδια η άποψη επικρατεί και στην Αγιορειτική Κοινότητα.

Σύμφωνα με βέβαιες πληροφορίες της Romfea.gr σύσσωμη η Αδελφότητα της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου δεν θα αποδεχθεί την άδικη συκοφαντία του γέροντα Εφραίμ.

Αυτή είναι και η άποψη των πνευματικών ανθρώπων της Αγιορείτικης Κοινότητας.

Η Αγιορειτική Κοινότητα

Είδαμε χθες στον ΣΚΑΪ τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας αρχιμ. Ελισαίο να λέει για τον γέροντα Εφραίμ:

«Ο γέροντας Εφραίμ μεγάλωσε και γαλουχήθηκε παρά τους πόδας του γέροντα Ιωσήφ. Ο γέροντας Ιωσήφ ήταν πνευματικό τέκνο ενός μεγάλου και αναγνωρισμένου ασκητού δεν χρειάζεται να τον διαφημίσω εγώ, του γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή, άνθρωπος πνευματικός, ασκητής.

Μεγάλωσε λοιπόν με ένα πνεύμα διακονίας καταρχάς, διακονίας στην μικρή αδελφότητα, διακονίας μετά στο μοναστήρι, διακονίας στον άνθρωπο με ένα πνεύμα ασκήσεως.

Αυτά τα χαρακτηριστικά λοιπόν τα έδωσε ο γέροντας Ιωσήφ και στον γέροντα Εφραίμ όπως και στα υπόλοιπα παιδιά του και τα χαρακτηριστικά αυτά στο διάστημα αυτό και σήμερα τα βλέπω να υπάρχουν και να διατηρούνται και επομένως στο μοναστήρι λοιπόν χρειαζόταν αυτά τα στοιχεία για ν μπορούμε να πούμε ότι μπορεί να λειτουργήσει και να διοικηθεί ένα μοναστήρι.

Χρειάζεται το πνεύμα της θυσίας, χρειάζεται το πνεύμα της ασκήσεως, χρειάζεται το πνεύμα της εγκράτειας το πνεύμα της υπακοής. Αυτά είναι χαρακτηριστικά που δίνουν μια δύναμη για να έχεις υπομονή για να διεκπεραιώσεις ένα τέτοιο έργο.

Όσον αφορά τώρα το έργο του, το έργο το πνευματικό στην μονή την καθοδήγηση των μοναχών κλπ πραγματικά είναι γνωστό… πάντως είναι μεγάλο και αληθινό».

Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου αρχιμ. Νικόδημος έλεγε: «Ο Γέροντας Εφραίμ και όλη η συνοδεία της μονής Βατοπαιδίου είναι από ότι ξέρουμε όλα αυτά τα χρόνια, η εντύπωση που μας έχουν δώσει είναι η καλύτερη είναι μια πνευματική συνοδεία, οι οποίοι ανταποκρίνονται στα μοναχικά τους καθήκοντα και βέβαια – όλα τα προηγούμενα χρόνια πριν ξεσπάσει το υποτιθέμενο αυτό σκάνδαλο δεν υπήρχε κάτι που να μας δώσει την εντύπωση ότι συμβαίνει κάτι διαφορετικό από τι συμβαίνει σε όλα τα άλλα μοναστήρια του Αγίου Όρους.

Βέβαια πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι είναι η πολυπληθέστερη αδελφότητα του Αγίου Όρους και μάλιστα αυτό κάτι λέει για το πρόσωπο του Γέροντα πως κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να πλαισιωθεί από όλα αυτά τα άτομα , που πάει να πει ότι τον πίστεψαν για αυτό που είναι και μάλιστα μέσα σε αυτό τον θόρυβο τώρα που γίνεται αν είχε κάτι ψεύτικο, αν είχε κάτι υποκριτικό ο Γέροντας και όχι πνευματικό ε λογικά θα έπρεπε να σκορπίσει αυτή η συνοδεία. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο.

Οι πατέρες παραμένουν από όσο τουλάχιστον εμείς ξέρουμε και βλέπουμε γιατί επισκεπτόμαστε και την μονή, άριστα δεμένοι μεταξύ τους και πιστοί στο πρόσωπο του γέροντα. Αυτό κάτι λέει…».

Ενώ ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Καρακάλλου αρχιμ. Φιλόθεος έλεγε στην ίδια εκπομπή για τον γέροντα Εφραίμ: «Τον αγαπητό μας αδερφό Εφραίμ τον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου τον γνωρίζω από νεαρό.

Ήταν ευσεβέστατος νέος μάλιστα τον γνώρισα τότε κοντά που είχε γίνει η τραγωδία της Κύπρου όπως όλη η Κύπρος έτσι και ο νέος τότε Εφραίμ είχε ταλαιπωρηθεί, ήταν στα κατεχόμενα ο αδελφός Εφραίμ και ως φοιτητής μετά στην Αθήνα.

Εδώ στο όρος μετά το 75 τον γνώρισα εγώ νεαρό παιδί, ευλαβέστατος , με ενδιαφέρον μεγάλο για να έρθει στο Άγιο Όρος να γνωρίσει πνευματικούς πατέρες εις την Μονή Φιλοθέου που ήμουν τότε και πνευματικός, ό γέροντας Εφραίμ ο Γέροντας μου, τον αγαπούσε πάρα πολύ , τον εκτιμούσε πάρα πολύ και μαζί είχαμε επανειλημμένως μιλήσει και μια φορά είχε εξομολογητικά μιλήσει μαζί μου φυσικά στο Γέροντα Εφραίμ εξομολογείτο και σε μας.

Ήρθε προς αναζήτηση πνευματικών πατέρων εδώ στο όρος , είχε πνευματική αναζήτηση για να αφιερωθεί εδώ στο Άγιο Όρος και από τότε και τον γνωρίζω».

Ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Ζωγράφου αρχιμ. Αμβρόσιος δήλωσε στην Romfea.gr:

«Ο Άγιος Απόστολος Παύλος λέει ότι “αυτοί που θέλουν να ζουν με ευσέβεια διώκονται”. Όλοι οι Άγιοι Απόστολοι εκτός από τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο έχουν δείξει με την ζωή τους και τον μαρτυρικό τους θάνατο, πρακτικά, (αυτά τα λόγια του Αγ. Αποστόλου Παύλου) διαφορετικά εάν αυτοί απέβλεπαν στη δική τους άνεση πώς θα κηρυττόνταν το Ευαγγέλιο σε όλο τον κόσμο;

Πώς η πίστη του Χριστού θα εξαπλωνόταν σε όλο τον κόσμο; Ο Θεός ξέρει ακριβώς σε ποιον και πότε θα επιτρέψει τον πειρασμό και μετά δίνει και την απαλλαγή από αυτόν».

Δήλωσε επίσης αποκαλυπτικά: «Εγώ πιστεύω ότι η Παναγία θα βοηθήσει την Μονή επειδή οι προσευχές της είναι πιο ευπρόσδεκτες από όλους τους αγίους, ακόμη και τους αγγέλους και η Παναγία έχει ιδιαίτερη φροντίδα για όλα τα μοναστήρια και ιδιαίτερα για το Βατοπαίδι (επειδή είναι αφιερωμένο σ’ αυτήν) κι εγώ πιστεύω ότι θα διορθώσει τα πράγματα».

Ενώ ο Γέροντας Μωυσής ο Αγιορείτης ανέφερε για το έργο της Μονής και τον γέροντα Εφραίμ στην εκπομπή: «Κοιτάξτε η Ιερά Μονή Βατοπαιδίου είναι μια από τις μεγάλες μονές του Αγίου Όρους με πολλή πλούσια ιστορία και πολύ πλούσια προσφορά.

Από τους παλαιούς πατέρες από πολλών ετών είχε μια μεγάλη ανάπτυξη φιλανθρωπία και μια αγάπη προς τον πολιτισμό με χορηγίες στην Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη , σε σχολεία της Κύπρου, σε Σχολεία της Ελλάδος , τα χρόνια αυτά τα 20 τελευταία που βρίσκεται ηγούμενος ο Γέροντας Εφραίμ έγινε μια πολύ καλή διασφάλιση του κειμηλιακού πλούτου της Ιεράς Μονής που είναι ιδιαίτερα σημαντικός και μεγάλος.

Δηλαδή κατεγράφησαν λεπτομερώς καθαρίστηκαν τα χειρόγραφα τα κειμήλια , τοποθετήθηκαν σε χώρους κατάλληλους, επιστημονικά σωστά τοποθετημένα έγιναν περίπου εκδόσεις 50 βιβλίων σχετικά με την ιστορία της Μονής την πνευματικότητα της το δίτομο μεγάλο έργο για τα κειμήλια της Μονής βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών».

Αντί να προστατεύουν και να ενισχύουν το έργο των μοναχών που θυσιάζονται για την Ελλάδα ενισχύουν τους Μουσουλμάνους και προσπαθούν ακόμα να μας πείσουν ότι το Βατοπαίδι είναι σκάνδαλο μέσα στην ίδια μας την πατρίδα.

Πάντως πληροφορίες της Romfea.gr αναφέρουν ότι τα χρήματα της εγγύησης συλλέγει ο Σύλλογος Φίλων της Μονής Βατοπαιδίου μιας που οι μοναχοί είναι ακτήμονες και οι λογαριασμοί της Μονής είναι δεσμευμένοι.

Πηγή :http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10239:2011-12-19-08-59-33&catid=13

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Το γράμμα της κόρης που έστειλε τον μπαμπά στα… «ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ»!!

2011-12-18T23:07:00.000-08:00

18 Δεκεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Ένας πατέρας μπαίνει στο δωμάτιο της έφηβης κόρης του και βρίσκει ένα γράμμα επάνω στο κρεβάτι. Αρχίζει να σκέφτεται τα χειρότερα και με τρεμάμενα χέρια ανοίγει το γράμμα και αρχίζει να διαβάζει:

«Αγαπητέ μου μπαμπά, λυπάμαι πολύ που βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σου πω ότι έφυγα με το καινούργιο μου αγόρι. Βρήκα επιτέλους τη μεγάλη και αληθινή αγάπη. Αχ, να έβλεπες πόσο όμορφος είναι με όλα του τα τατουάζ και τα piercing και πόσο αγέρωχος δείχνει επάνω στη μηχανή του…Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είμαι και έγκυος! Ο Αμπντούλ λέει ότι θα είμαστε μια χαρά στο τροχόσπιτό του καταμεσής στο δάσος και θέλει να κάνουμε πολλά παιδιά. Αυτό βέβαια είναι και το όνειρό μου. Ανακάλυψα επίσης ότι η μαριχουάνα δεν κάνει κανένα κακό. Γι’ αυτό αποφασίσαμε με τον Αμπντούλ να την καλλιεργούμε για εμάς και τους φίλους μας.Εν τω μεταξύ, ελπίζω η επιστήμη να βρει σύντομα τη θεραπεία για το AIDS και να μπορέσει ο Αμπντούλ να γίνει καλά. Το αξίζει! Μπαμπάκα μου δεν θέλω να ανησυχείς για μένα. Είμαι πια 15 ετών και ξέρω να φροντίζω τον εαυτό μου. Κι έπειτα, ο Αμπντούλ είναι τόσο δυνατός και σοφός με την πείρα των 44 χρόνων του. Με καθοδηγεί, με συμβουλεύει και στηρίζει τις επιλογές μου, όπως την απόφασή μου να ασπαστώ τον ισλαμισμό.Ελπίζω να έρθω να σε βρω σύντομα, έτσι θα σου δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσεις τα εγγονάκια σου.

Το λατρεμένο σου κοριτσάκι.

ΥΓ: Πλάκα σου κάνω μπαμπά, είμαι στους γείτονες. Απλώς ήθελα να σου πω ότι στη ζωή υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από τον σχολικό έλεγχο που θα βρεις στο κομοδίνο. Σ’ αγαπώ!»

πηγή: tsantiri.gr

Η μοναστηριακή διατροφή

2011-12-16T01:23:00.000-08:00

Τρόπος παρασκευής – μαγειρέματος των φαγητών.

Παλαιότερα

Φωτιά από ξύλα.
Όλα τα φαγητά παλαιότερα μαγειρεύονταν στη φωτιά από ξύλα. Οι φούρνοι που έψηναν το ψωμί ή οτιδήποτε άλλο, δούλευαν με ξύλα και όταν ήθελαν να ψήσουν ψάρια, τα έψηναν στα κάρβουν που ήταν από ξύλα.

Ψήσιμο στα κάρβουνα
Φούρνος με ξύλα.

Συντήρηση ή κατάψυξη μαγειρεμένου φαγητού. Αυτό είναι κάτι που οι παλαιότεροι όχι μόνο δεν μπορούσαν να το κάνουν, αλλά ούτε να το σκεφτούν.

Τι τρώνε οι μοναχοί του Αγίου Όρους.
Παλαιότερα.
Λαχανικά.
Οι μοναχοί έτρωγαν όλα τα λαχανικά, εκτός βεβαίως από τις ντομάτες και τις πατάτες κ.λπ. που μας ήρθαν αργότερα από τον Νέο Κόσμο. Υπάρχει αναφορά πως σε παλαιότερες εποχές, έτρωγαν περισσότερα άγρια χόρτα.

Το Ψωμί.
Το ψωμί ήταν από σιτάρι, αλλά συνήθως παρασκευάζονταν από κριθάρι ή σίκαλη, το οποίο έκαναν παξιμάδι.

Όσπρια.
Φασόλια, φακές, ρεβύθια, μπιζέλια, Φάβα και κουκιά.

Ψάρια.
Τα μοναστήρια που ήταν κοντά στη θάλασσα, είχαν τη δυνατότητα να φάνε φρέσκα ψάρια, ενώ τα υπόλοιπα που ήταν μακριά, κατανάλωναν παστά.

Λάδι και κρασί.
Ελάχιστο ρακί
Γαλακτοκομικά.
Ελάχιστα γαλακτοκομικά και αυγά.
Φρούτα.
Φρούτα έτρωγαν μόνο όσοι είχαν στην κατοχή τους, και όχι αυτά που ήταν εκτός εποχής.

Γλυκά.
Έφτιαχναν γλυκά συνήθως από μέλι και πετιμέζι. Επίσης, είχαν τις κομπόστες τον χειμώνα από αποξηραμένα φρούτα.

Σήμερα

Λαχανικά.
Οι μοναχοί στο Άγιον Όρος τρώνε όλα τα λαχανικά κατά κόρον, θα έλεγα, λόγω της νηστείας. Καθημερινά, πρωί και βράδυ οι μοναχοί τρώνε μία σαλάτα οπωσδήποτε. Παρατηρείται πως και στο Άγιον Όρος καταναλώνονται λαχανικά εκτός εποχής.

Το Ψωμί.
Σήμερα είναι μόνο από σιτάρι και μάλιστα στα περισσότερα μοναστήρια από αλεύρι ολικής άλεσης.

Όσπρια.
Τρώνε όλα τα όσπρια, όπως και οι παλαιότεροι μοναχοί, εκτός από ξερά κουκιά.

Ψάρια.
Τρώνε σε όλα τα μοναστήρια, συνήθως το σαββατοκύριακο και τις εορτές. Σπάνια τρώνε παστό βακαλάο. Τα περισσότερα ψάρια και χταπόδια που τρώγονται σήμερα, είναι κατεψυγμένα.

Λάδι και κρασί.
Ρακί ελάχιστο, μόνο τις ημέρες που έχει κατάλυση.
Γαλακτοκομικά.
Αρκετά γαλακτοκομικά και αυγά, τις ημέρες που έχει κατάλυση.
Φρούτα.
Όπως προαναφέραμε, οι μοναχοί καλλιεργούν όλα τα είδη των φρούτων στο Άγιον Όρος. Σε σχέση όμως με τις παλαιότερες εποχές, η συντήρηση σε ηλεκτρικό ψυγείο, μας δίνει την δυνατότητα, να τρώμε τα φρούτα, ετεροχρονισμένα.

Γλυκά.
Το εμπόριο και τα ηλεκτρικά ψυγεία, έχουν γεμίσει τα μοναστήρια με γλυκά. Νηστίσιμα γλυκά, σε περίοδο νηστείας και αρτύσιμα, δηλαδή με γάλα, βούτυρο και αυγά, τις ημέρες των εορτών. Μπορούμε να πούμε πως σήμερα οι μοναχοί στο Άγιον Όρος, τρώνε περισσότερα γλυκά από τους παλαιότερους. Τα γλυκά είναι κυρίως από ζάχαρη και πολύ λίγα από μέλι. Γλυκά με πετιμέζι σήμερα δεν υπάρχουν. Αντιθέτως, υπάρχει ο νηστίσιμος χαλβάς που παρασκευάζεται από σουσάμι και ζάχαρη.

ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Ο Επίκουρος μας είπε «ουδέν προς ημάς, ο θάνατος», δηλαδή ο θάνατος δεν έχει καμία σχέση μαζί μας. Ο φόβος για τον θάνατο, σύμφωνα με τον Επίκουρο είναι πηγή δυστυχίας. Μικρά γεγονότα, όπως η απώλεια μίας εργασίας, ενός στόχου, ενός ονείρου, ένας χωρισμός, ένα ατύχημα, αλλά και μεγαλύτερα όπως η απώλεια ενός κοντινού προσώπου, είναι ικανά να ενεργοποιήσουν τις σκέψεις γύρω από τον θάνατο.

Ο άνθρωπος γνωρίζει πως ο θάνατος είναι σαν ένα χρέος που οφείλει στην φύση και είναι αναπόφευκτο γεγονός, όμως στην πραγματικότητα οι άνθρωποι προσπαθούν με κάθε τρόπο να απομακρύνουν τον θάνατο και αδυνατούν να φανταστούν τον θάνατο του ίδιού τους του εαυτού.

Ήλθε ο Χριστός μετά και μας είπε, «θαρσείτε, ο πιστεύων εις εμέ, ουκετί αποθνήσκει, αλλ’ έξει ζωήν αιώνιον». Ο Χριστός είναι ο νικητής του θανάτου. Ο Άγιος Επιφάνιος, Επίσκοπος Κύπρου, στην προσευχή του, απευθυνόμενος στον Χριστό λέγει «Δέσποτα ζωοποιέ, ο δούς τοις ανθρώποις την μακάριαν ελπίδα της αιωνίου ζωής».

Ζητώ συγνώμη για τις αναφορές αυτές γύρω από τον θάνατο, θέλω όμως να επισημάνω την αναφορά στην αρχή της παρουσίασής μου, πως ο άνθρωπος αποτελείται από ψυχή και σώμα.

Ταπεινά καταθέτω πως η πίστις στον Χριστό και η ελπίδα στην Παναγία μας, δεν είναι μια ιδέα. Δεν είναι κίνημα θρησκευτικό, είναι βίωμα.

Η ψυχή μας, των μοναχών εννοώ, τρέφεται από την προσευχή και τη συμμετοχή στη θεία μετάληψη, από τη μελέτη των γραφών και από την έμπρακτη αγάπη στον πλησίον μας. Το σώμα μας τρέφεται από τις τροφές που παρασκευάζουμε και τρώμε. Ασφαλώς, το θέμα μας είναι η διατροφή των μοναχών. Θέλω όμως να τονίσω πως η υγιής ψυχική κατάσταση των μοναχών, σε συνδυασμό με την διατροφή τους, μας δίνουν το ποθητό αποτέλεσμα που είναι η μακροβιότητα.

Σήμερα στο Άγιον Όρος ζούνε περίπου δύο χιλιάδες μοναχοί. Συνήθως, πεθαίνουν από φυσιολογικά αίτια, στα βαθιά γεράματα. Σημαντικότατο ρόλο στη σωματική υγεία των μοναχών, παίζει η επιβεβλημένη νηστεία. Η νηστεία, σαν κανόνας από τους Άγιους Πατέρες που προαναφέραμε, δεν είναι τιμωρία. Είναι σωτήριος υπόδειξη. Οι μοναχοί ακολουθούν τους κανόνες της νηστείας με ευχαρίστηση, γιατί βιώνουν τα ακόλουθα αποτελέσματα.

Α. Μακροζωία. Οι περισσότεροι μοναχοί πεθαίνουν μετά τα ογδόντα πέντε έως ενενήντα πέντε. Οι θάνατοι από τα εβδομήντα έως τα ογδόντα πέντε λίγοι. Υπάρχουν όμως και αρκετοί μοναχοί που πεθαίνουν μετά τα ενενήντα πέντε. Επίσης, έχουμε αρκετές περιπτώσεις μοναχών οι οποίοι ζουν περισσότερο και από εκατό χρόνια.

Β. Καλή φυσική κατάσταση

Γ. Ισορροπημένη ψυχοσωματική κατάσταση, ευεξία.

Δ. Ελαχιστοποίηση των ποσοστών θανάτου από καρκίνο. Καρκίνος στομάχου και πνευμόνων. Οι μοναχοί δεν καπνίζουν.

Ε. Ανύπαρκτη σχεδόν η περίπτωση του καρκίνου παχέως εντέρου. Τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, έχουμε μόνο μια περίπτωση θανάτου από καρκίνο του παχέως εντέρου.

Στ. Είναι σπάνια η περίπτωση του καρκίνου του προστάτου.

Ζ. Χαμηλό ποσοστό καρδιολογικών περιστατικών, καθώς επίσης και όλων αυτών, που έχουν άμεση σχέση με την καρδιά, δηλαδή πίεση, αρτηριοσκλήρυνση, χοληστερίνη, τριγλυκερίδια κ.λπ.

πηγή: Αγιορείτικες Μνήμες

Ο Άγιος Ελευθέριος

2011-12-14T22:22:00.000-08:00

15 Δεκεμβρίου, 2009 — VatopaidiFriend

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του αγίου ιερομάρτυρα Ελευθερίου. Ο άγιος Ελευθέριος είναι από τους πρώτους μάρτυρας της άγιας Εκκλησίας. Πατρίδα είχε τη Ρώμη. Ο πατέρας του ήταν ύπατος, ανώτατος δηλαδή αξιωματούχος του κράτους, και η μητέρα του, Ανθία το όνομα, ήταν μαθήτρια του αποστόλου Παύλου. Πολύ νωρίς έμεινε ορφανός από πατέρα κι η μητέρα του τον ανάθρεψε με πολλή στοργή και φροντίδα. Τον παρουσίασε στον τότε επίσκοπο της Ρώμης, κοντά στον όποιο έμαθε τα ιερά γράμματα. Σε πολύ μικρή ηλικία ο άγιος Ελευθέριος, για τη μεγάλη του επίδοση στα εκκλησιαστικά και την άλλη του αρετή, χειροτονήθηκε διάκονος, πρεσβύτερος και επίσκοπος.

Σε ηλικία είκοσι ετών ο άγιος Ελευθέριος ήταν επίσκοπος Ιλλυρικού, δηλαδή εδώ κοντά σ’ εμάς, στην Αυλώνα της Βορείου Ηπείρου. Από τότε στην ιερή εκείνη γη έπνεε χριστιανικός άνεμος κι ακουότανε ο λόγος του Ευαγγελίου.Ας μη μας κάνει εντύπωση ότι από τόσο μικρή ηλικία ο άγιος Ελευθέριος ήταν επίσκοπος. Η Εκκλησία τότε ακόμα δεν είχε θεσπίσει κανόνες για την ηλικία των κληρικών, σύμφωνα με τους οποίους τώρα οι διάκονοι χειροτονούνται μετά τα 25, οι πρεσβύτεροι μετά τα 30 και οι επίσκοποι μετά τα 35. Αλλά για τον άγιο Ελευθέριο έχει εφαρμογή εκείνο που γράφει ο απόστολος Παύλος προς τον Τιμόθεο· «μηδείς σου της νεότητος καταφρονείτω», ας μη σε καταφρονεί κανένας για τη νεαρή σου ηλικία. Αλλά κι εκείνο, που διαβάζομε στην Παλαιά Διαθήκη, ότι «γήρας τίμιον ου το πολυχρονίον ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται». Αξιοσέβαστος δεν είναι κανένας μόνο για τα χρόνια της ηλικίας του.

Σε νεαρότατη ηλικία, ο άγιος Ελευθέριος ήταν σεμνός και συνετός, σαν τον πιό σεβαστό κι αξιότιμο γέροντα, και τερμάτισε το βίο του με σκληρό μαρτυρικό θάνατο. Τι καλύτερο τάχα να ζηλέψει ένας νέος, αν είναι να πεθάνει, παρά έναν ανδρείο και τιμημένο θάνατο; Οι αρχαίοι, όταν πήγαιναν στη μάχη, τραγουδούσαν «Τεθνάμεναι γαρ καλόν ενί προμάχοισι πεσόντα ανδρ’ αγαθόν…»· είναι καλός ο θάνατος να πέσει ο γενναίος στη μάχη. Μα να πέσει ένας νέος για την πίστη του στο Χριστό, δεν είναι απλώς καλό και ηρωικό, μα ασύγκριτα πολύ περισσότερο, είναι υπέρτατη θυσία για το απόλυτο αγαθό που είναι ο Θεός. Ο πιστός, που πέφτει στη μάχη της πίστης, δεν είναι ήρωας· είναι μάρτυρας της ανάστασης του Ιησού Χριστού.

Ο άγιος Ελευθέριος, με τον ζήλο, την πραότητα και τη σοφή του διδασκαλία, γρήγορα έφερε στην πίστη του Χριστού μεγάλο πλήθος ανθρώπων της σημερινής Βορείου Ηπείρου. Γι’ αυτό οι φανατικοί ειδωλολάτρες τον κατάγγειλαν στον αυτοκράτορα Αδριανό. Ο αυτοκράτορας έστειλε στην Αυλώνα ένα στρατηγό με στρατιώτες κι έφεραν τον Άγιο στη Ρώμη. Στο δρόμο πολλοί από τους στρατιώτες, βλέποντας κι ακούοντας τον άγιο Ελευθέριο, πίστεψαν και βαπτίσθηκαν. Στη Ρώμη ο Αδριανός προσπάθησε με υποσχέσεις να μεταπείσει τον Άγιο, μα εκείνος του απάντησε· «Πώς θα καταδεχθώ να προσκυνήσω για Θεούς αναίσθητα και άψυχα αγάλματα; Θαυμάζω πώς εσείς, λογικοί άνθρωποι, προσκυνάτε ξύλινους και πέτρινους θεούς, και περιφρονείτε τον δημιουργό του κόσμου αληθινό Θεό!.

Δεν χρειάζεται να διηγηθούμε τα μαρτύρια, με τα όποια οι δήμιοι βασάνισαν τον Άγιο· είναι το ένα πιό σκληρό από τ’ άλλο, όσα μπορεί να σκεφτεί και να βρει η κακία των ανθρώπων. Τον ξάπλωσαν επάνω σ’ ένα σιδερένιο κρεβάτι κι άναψαν από κάτω φωτιά, για να τον ψήσουν. Τον έβαλαν για να τον βράσουν μέσα σε πίσσα. Τον έριξαν για να τον κάψουν μέσα σε πυρωμένο φούρνο. Τον έδεσαν για να τον σύρουν στο δρόμο αγριεμένα άλογα. Τον πέταξαν στα άγρια θηρία, για να τον κατασπαράξουν. Η χάρη του Θεού τον φύλαξε απ’ όλα, ώστε και από τους δήμιους, που τον βασάνιζαν, πολλοί πίστεψαν στον Χριστό. Στο τέλος ο αυτοκράτορας έβγαλε διαταγή να αποκεφαλιστεί. Έτσι έλαβε το διπλό στεφάνι της νίκης ο ιερέας και μάρτυρας άγιος Ελευθέριος. Αμήν.

+ Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης Διονυσίου, Εικόνες Έμψυχοι, σ.162

H φωτογραφία που …δεν τελειώνει ποτέ !!!

2011-12-11T22:44:00.000-08:00

7 Δεκεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Έχετε ξαναδεί φωτογραφία που …δεν τελειώνει ποτέ;

Το National Geographic το σκέφτηκε κι αυτό…

Mπείτε στην παρακάτω σελίδα του, αφήστε την εικόνα να φορτωθεί και ξεκινήστε κάνοντας το πρώτο click σε οποιοδήποτε σημείο. Συνεχίστε κλικάροντας όσες φορές αντέξετε…

http://ngm.nationalgeographic.com/greenguide/infinite-photograph

Eικόνες από το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα στην κατεχόμενη Καρπασία

2011-12-07T00:20:00.000-08:00

6 Δεκεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Παράδοση και Μαρτυρίες

Η παράδοση θέλει τον Απόστολο Ανδρέα να έχει αποβιβαστεί στο μέρος όπου είναι κτισμένο το μοναστήρι, όταν το καράβι, με το οποίο ταξίδευε, αναγκάστηκε να σταθμεύσει σε παρακείμενο λιμανάκι. Εκεί ο Απόστολος δημιούργησε πηγή στο βράχο, το σημερινό αγίασμα, και προσέφερε νερό στους διψασμένους ταξιδιώτες. Στην ίδια τοποθεσία κτίστηκε αργότερα από τον καπετάνιο του καραβιού, του οποίου το τυφλό παιδί θεράπευσε ο Απόστολος, ναός αφιερωμένος στον πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού.
Η πρώτη μαρτυρία, που υπάρχει για την ονομασία του λιμενίσκου, που βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι, είναι από τον Αγγλοσάξονα προσκυνητή Seawolf, του 1103 μ.Χ., που το αποκαλεί “λιμανάκι του Αποστόλου Ανδρέα”. Ο Seawoff δεν δίνει άλλες πληροφορίες και ούτε αναφέρει οτιδήποτε για την ύπαρξη μοναστηρίου στην περιοχή. Όμως, η αναφορά του αυτή είναι πολύ σημαντική, συνδέει το όνομα του Αποστόλου με το άκρο της Καρπασίας από τα βυζαντινά χρόνια, ένδειξη ότι η σχετική παράδοση για τον Απόστολο Ανδρέα ήταν διαδεδομένη από τότε.
Μια άλλη σημαντική μαρτυρία με σαφή αναφορά, αυτή τη φορά, σε ύπαρξη μοναστηρίου στην περιοχή, γίνεται το 1191 από τον Άγγλο ιερωμένο Benedict of Peterborough (+1193), ο οποίος αναφέρει ότι ο τότε διοικητής της Κύπρου Ισαάκιος Κομνηνός (1185-1191) συνελήφθη από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο σε πολύ καλά οχυρωμένο μοναστήρι, “πού ονομαζόταν Ακρωτήριον του Αποστόλου Ανδρέα”. Φαίνεται ότι το όνομα του Αποστόλου επεκράτησε από τότε για το ακρωτήρι, αφού σημειώνεται σε παλαιούς χάρτες της Κύπρου με το όνομα “Capo de Sando Andrea”. Από τα κτίσματα του πρώτου αυτού μοναστηρίου δεν διασώθηκαν καθόλου ίχνη. Στη θέση τους ανηγέρθη αρκετά χρόνια αργότερα – κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα – ναός που υπάρχει μέχρι τις μέρες μας, όχι όμως και τα κτήρια που τον περιέβαλλαν. Παρόμοια αναφορά στο όνομα του ακρωτηρίου γίνεται και από πολλούς περιηγητές, που επισκέφθηκαν την Κύπρο, τόσο κατά την περίοδο της λατινοκρατίας (1191-1571), όσο και κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας (1571-1878). Ο Άγγλος περιηγητής Richard Pococke, που επισκέφθηκε το μοναστήρι το 1738, αναφέρει πως ήταν τότε ακατοίκητο και πως ζούσαν σ’ αυτό παλαιότερα δύο ή τρεις μοναχοί.
(Κ. Κοκκινόφτα, “Το Μοναστήρι του Απ. Ανδρέα…”, Κυκκώτικα Μελετήματα Α’, Λευκωσία 1997, σσ. 205.)

Έρημο το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα χωρίς τον σταυρό του. Τον απέκοψαν οι τούρκοι κατακτητές.
Η πλατεία του Απ. Ανδρέα (1998) πριν από την καταστροφή της από τους Τούρκους με την ανοχή και συνδρομή δυστυχώς και δικών μας ανθρώπων.

Ιδού πώς κατάντησαν οι ”ειδικοί” την πλατεία του Αγίου μας. Την όργωσαν κυριολεκτικά

Η φωτογραφία αυτή λήφθηκε προτού γίνουν οι καταστροφικές εργασίες από την UNOPS που χάριν του ονόματος “τοπιοτέχνηση” κατάστρεψαν την όμορφη πλατεία σε χώρο άχρηστο και γεμάτο αγριόχορτα.
Η πλατεία προς τη νοτιοδυτική πλευρά. Στο βάθος ο δρόμος (το δεύτερο καντζιέλλι. Αριστερά το κέντρο του Απ. Ανδρέα. Δεξιά η χαβούζα όπου οι επισκέπτες έπιναν νερό για να ξαποστάσουν. Αριστερά από τη χαβούζα στο βάθος φαίνονται μέρος των κοιτώνων όπου κατέλυαν οι προσκυνητές. Στο βάθος κέντρο τα κρεοπωλεία (κάθε Σαββατοκύριακο έρχονταν κρεοπώλες από το Ριζοκάρπασο και πουλούσανε κρέας στους επισκέπτες.(Μέσσιος, Όττομος, Κάμηλος, Ττούλος, Στελιούρι, Όμπασιης και άλλοι.

Η μοναδική μοναχή του Αποστόλου Ανδρέα
Η χαρακτηριστική σε όλους του Ριζοκαρπασίτες φιγούρα Τάκης του Ττοφουρκού, που από το 1974 υπηρετεί τη χάρη του, ενώ κάποιο άλλοι, εμείς δηλαδή, τον εγκαταλείψαμε.

Ο οικονόμος του Απ. Ανδρέα πάτερ Παπαζαχαρίας που από το 1974 στάθηκε άγρυπνος φύλακας του μοναστηριού κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες.

Η παλιά εκκλησία

Τα τάματα του Αποστόλου Ανδρέα. Σημάδια της πίστης των Ελλήνων της Κύπρου
Πλήθος τα τάματα μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων

Η βορειοδυτική (πίσω) πλευρά του μοναστηριού
Αρχιεπισκοπικό εξοχικό μέγαρο. Το έκτισε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος γύρω στο 1970

Όταν κάποτε δεν το’σκιαζε η φοβέρα και δεν το πλάκωνε η σκλαβιά.

ΠΗΓΗ.Ριζοκάρπασον.
fdathanasiou.wordpress.com/

Περισσότεροι από 200,000 Ρώσοι προσκύνησαν στη Μόσχα την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου

2011-11-23T21:38:00.000-08:00

24 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Παρά το κρύο και τις πολικές θερμοκρασίες ( σήμερα το θερμόμετρο έδειχνε -11 βαθμούς), εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσοι περιμένουν υπομονετικά στην ουρά, προκειμένου να προσκυνήσουν την Τίμια Ζώνη της Θεοτόκου, η οποία μεταφέρθηκε από το Άγιο Όρος στη Μόσχα.

Το ιερό κειμήλιο βρίσκεται στον καθεδρικό ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα από το Σάββατο και ήδη περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έχουν προσέλθει για προσκύνημα.

Την Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου υποδέχθηκε στην Αγία Πετρούπολη ο πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν στις 20 Οκτωβρίου και…

εκτίθεται πλέον στη Μόσχα, αφού πέρασε από 14 ρωσικές πόλεις και την προσκύνησαν σχεδόν δύο εκατομμύρια πιστοί.

πηγή: Αγιορείτικο Βήμα

Μέχρι και επτά ώρες αναμονής για να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη

2011-11-23T01:08:00.000-08:00

22 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

«Περιμένω πάνω από έξι ώρες, αλλά δεν με ενοχλεί γιατί θέλω να πάρω την ευλογία της Αγίας Ζώνης», ανέφερε στην Romfea.gr ένας πατέρας που περίμενε υπομονετικά στην ουρά, έχοντας στην αγκαλιά του το μόλις 3 μηνών αγοράκι.

Να αναφερθεί ότι η ουρά των πιστών έξω από τον Καθεδρικό Ναό της Μόσχας μέχρι πριν από λίγο (03.40 ώρα Μόσχας), σύμφωνα με την αστυνομία ξεπερνάει τα 5χλμ.

Νέοι και νέες, γέροι και γριούλες, καθώς και μητέρες με τα μώρα τους στην αγκαλιά με -4 βαθμούς κελσίου, περιμένουν στην ουρά πάνω από επτά ώρες για να προσκυνήσουν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου, Αρχιμ. Εφραίμ επισκέφθηκε τους πιστούς που έχουν σχηματίσει τεράστια ουρά, για να τους ευλογήσει και να τους ενισχύσει.

Ο Ηγούμενος μόλις πλησίασε το πλήθος ρώτησε πόση ώρα περιμένουν για να μπουν στον Ναό, και εκείνοι με χαρά απάντησαν: «Επτά ώρες γέροντα, δώστε μας την ευχή σας».

Σημαντικό είναι να αναφέρουμε ότι η έλευση της Αγίας Ζώνης στη Μόσχα, είναι τις τελευταίες ημέρες πρώτο θέμα στα Ρωσικά τηλεοπτικά δίκτυα και τις εφημερίδες – (δες παρακάτω εξώφυλλο Moscow Times).

http://www.youtube.com:80/embed/2quyHtvItfw

πηγή: Romfea.gr

2011-11-16T23:16:00.000-08:00

Αθλητική Εκδήλωση στη μνήμη του μ. Πάρη Παρασκευά

2011-11-14T02:22:00.000-08:00

ΛΥΚΕΙΟ ΛΑΤΣΙΩΝ

Αθλητική Εκδήλωση στη μνήμη Πάρη Παρασκευά

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Πάρη μου, μας λείπεις

Αγαπημένε μας Πάρη

Επειδή πιστεύω ότι η ψυχή σου είναι εδώ μαζί μας, άκου τι έχω να σου πω!

Πάρη μου, μας λείπεις.

Ένα χρόνο μετά το αιώνιο ταξίδι σου, είσαι στις καρδιές μας πρότυπο αρετής!

Πάρη μου, μας λείπεις.

«Η απουσία σου μας σφράγισε»

Ήσουν ένας Άγγελος στη γη!

«Κι έπρεπε να το ψυχανεμισθούμε… οι άγγελοι δεν ακουμπούν για πολύ στη γη».

Ήσουν ένας λεβέντης, με την ελληνική αρχοντιά. Εύμορφος! Στην περίπτωσή σου ταίριαζε αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: «Οία η μορφή, τοιάδε και η ψυχή». Πιο πολύ από την εξωτερική ομορφιά, εκείνο που σε διέκρινε ήταν η ομορφιά της ψυχής, ο μέσα πλούτος, ο πλούτος των αισθημάτων σου, η μεγάλη καρδιά που χωρούσε όλο τον κόσμο. Μια καρδιά μπαξές ολόδροσος.

Πάρη μας, ο τοίχος γράφει τη δική σου ιστορία. Το «ουδείς αναντικατάστατος» στην περίπτωσή σου δεν ισχύει.

Σε έκλαψε ολόκληρος λαός, Πάρη μας αγαπημένε!

Πιο πολύ όμως οι μαθητές και οι μαθήτριές σου, που ήσουν γι’ αυτούς και δάσκαλος και πατέρας και φίλος. Παρών σε κάθε τους δυσκολία, και ηθικά και υλικά.

Για σένα και πάλι ισχύει το «Και παρών και απών μεμνημένος» των αρχαίων Ελλήνων. Δηλαδή θα σε θυμούνται πάντα σαν έναν κομήτη που πέρασε από τη ζωή τους και τη μάγεψε, την ομόρφυνε, τη λάμπρυνε.

Γιατί ήσουν ωραίος σαν αρχαίος Έλληνας.

Μου άρεσε που με πείραζες, μόλις με έβλεπες.
« Αγάπες μου», μου έλεγες με την ευρυχωρία της αγάπης σου.

Μας έλειψε το γέλιο και τα αστεία σου, Πάρη μας. Για πάρα πολύ καιρό δεν είχαμε όρεξη να γελάσουμε. Ακόμη σε ζητάμε στα παγκάκια. Πώς θα βγούμε έξω να διασκεδάσουμε, χωρίς εσένα;

Μας έφυγες νωρίς, Πάρη μας. Αμέσως μετά την παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου, που όλος ο κόσμος σε καμάρωσε μαζί με τα παιδιά μας να περπατάς αγέρωχος, ευθυτενής, ένας σύγχρονος Άδωνις. Λες και το’ χα προαίσθηση, σαν τέλειωσε η παρέλαση, σε έστησα με τον γιο μου, που σε είχε πρότυπό του, να σας βγάλω φωτογραφία.

Όσα και να πούμε για σένα είναι λίγα. Η αγάπη μας συντροφεύει την εξαίσια ψυχή σου και «αγιάζι ουράνιας ομορφιάς γυαλίζει στα μαλλιά σου». (Ο. Ελύτης)

Όπως ξέρουμε ότι από κει πάνω που βρίσκεσαι, αγκαλιάζεις με την αγάπη σου την Ελένη και τη Μαρία σου, που είναι πολύ περήφανες για σένα, τις οποίες ευχόμαστε ο Μεγαλοδύναμος να στηρίζει και να δυναμώνει.

Πάρη μας,

«Πόσο πολύ σ’ αγαπήσαμε, εμείς μονάχα το ξέρουμε»( Ν. Γκάτσος)

Εμείς, που ευλογηθήκαμε να ζήσουμε μαζί σου και να ευωδιάσουμε με τα μύρα της αγάπης σου. Πιο πολύ, όμως, από όλους εμάς, έλειψες στον φίλο σου, τον αδελφό σου, τον Κώστα τον Μυλωνά.

Τώρα σε φανταζόμαστε να λες τα ανέκδοτά σου στους τιμαριώτες τα’ ουρανού και να τους κάνεις να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Φαίνεται σε χρειαζόταν πιο πολύ ο Θεός εκεί πάνω. Γι’ αυτό σε πήρε. Ξέρει Αυτός καλύτερα.

Αιωνία σου η μνήμη, Πάρη μας αγαπημένε! Θα σε θυμόμαστε παντοτινά. Γι’ αυτό δεν θα πεθάνεις ποτέ.

Θα ζεις για πάντα στις καρδιές μας!

Παΐσιος: Στόχος των δυσβάστακτων μέτρων η επιβολή του τέλειου ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου!

2011-11-13T23:04:00.000-08:00

11 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Διαβάστε τα λόγια του γέροντα Παϊσίου και θαυμάστε με τι εκπληκτική ακρίβεια αυτός ο άγιος άνθρωπος είχε προβλέψει όλα όσα ζούμε σήμερα…

«Επέβαλαν (και θα επιβάλλουν) στη χώρα μας ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος, τόσο μεγάλο που, όχι μόνον να μη μπορούμε να το ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε», με αυτό καταφέρνουν με εύλογη δικαιολογία να επιβάλλουν στο λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων. Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα, δυσβάστακτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει.

Και τι θα πετύχουν με αυτό; Ακούστε : «Ο λαός, καταπιεζόμενος από τα δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα, θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ, παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα. Θα λένε: Έχετε δίκιο που διαμαρτύρεσθε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος και αυτοί που έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν», για να μη σας επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους κτλ,πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου. Έτσι ώστε να βλέπουμε ποιοι είναι οι νομοταγείς πολίτες και ποιοι οι φοροφυγάδες. Ταυτόχρονα θα παρέχουν μέσω του ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις.

π. Παΐσιος, αγιορείτη ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγγελόγλου, από το βιβλίο του «Σκεύος εκλογής»

πηγή: Πενταπόσταγμα

Πέντε τρόποι μετανοίας (μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης)

2011-11-10T23:59:00.000-08:00

11 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:
Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν’ αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ’ αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει. Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.
Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι’ αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I).
Τρίτος ασφαλής δρόμος μετανοίας είναι η ορθή, θερμή και εκ βαθέων καρδιακή προσευχή. Μη λησμονάμε την ευαγγελική χήρα που επέμενε στο αίτημα της στον δύστροπο δικαστή και τελικά έλαβε το ποθούμενο (Λουκ. 18, 1-8). Αν εκείνη έλαβε για την επιμονή της από τον αδιάντροπο δικαστή, πόσο μάλλον εμείς που έχουμε ουράνιο πατέρα ήμερο, φιλικό και φιλάνθρωπο και οπωσδήποτε θα μας δωρίσει τα προς τη σωτηρία μας αιτήματα.
Τέταρτος σίγουρος δρόμος μετανοίας είναι της ελεημοσύνης, που η δύναμή της είναι ανέκφραστα μεγάλη. Ο προφήτης Δανιήλ είπε στον βασιλέα Ναβουχοδονόσορα να ξεπλύνει τις πολλές αμαρτίες του μ’ ελεημοσύνη και τ’ ανομήματά του με το να ευσπλαγχνισθεί τους φτωχούς. Η αγάπη είναι ικανή να εξαλείψει αμαρτήματα. Ο μετανοημένος παραβάτης με τη φιλανθρωπία επανορθώνει τα πάντα με τον αγώνα του και τη χάρη του Θεού.
Πέμπτος δρόμος σταθερός ο συνδυασμός πηγαίας μετριοφροσύνης κι εγκάρδιας ταπεινοφροσύνης. Μάρτυρας προς τούτο ο τελώνης της ευαγγελικής παραβολής. Η γνήσια ταπεινοφροσύνη του αποτίναξε όλο το βαρύ φορτίο των αμαρτημάτων του.
Καταλήγει λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί, ο ιερός Χρυσόστομος: Να καταδικάζουμε τις αμαρτίες μας, να συγχωρούμε τις αμαρτίες των αδελφών μας, να ‘χουμε κερδοφόρα προσευχή, καρπούς ελεημοσύνης και ταπεινοφροσύνης, δίχως να καθυστερούμε, δίχως να χάνουμε ούτε μία μέρα και ώρα βαδίζοντας τους πέντε αυτούς σωτήριους δρόμους καθημερινά.

(Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου,

«Χριστός χριστιανούς χαρά χαρίζει»,

εκδ. Τήνος)

http://1myblog.pblogs.gr/2011/07/pente-tropoi-metanoias.html

Μετά την Αγία Ζώνη και τα Τίμια Δώρα στη Ρωσία!

2011-11-09T22:17:00.000-08:00

9 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Του Γιώργου Θεοχάρη
ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ – ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΤΙΜΙΑ ΔΩΡΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
Πάνω από ένα εκατομμύριο Ρώσοι προσκύνησαν την Αγία Ζώνη της Θεοτόκου που εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα σε πάνω από δέκα πόλεις της Ρωσίας. Η τιμία ζώνη ταξίδεψε στην Ρωσία από την Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους όπου φυλάσσεται και θα παραμείνει εκεί μέχρι στις 25 Νοεμβρίου.Τελευταίος σταθμός έχει οριστεί η πόλη της Μόσχας. Σύμφωνα με πληροφορίες που εξασφάλισε το agioritikovima.gr από πηγή της Μονής Βατοπαιδίου «ο λαός και εκπρόσωποι της πολιτείας και της εκκλησίας με ευλάβεια και…κατάνυξη έσπευσαν να προσκυνούν το σημαντικότερο κειμήλιο της Θεοτόκου ή δε προσέλευση είναι εντυπωσιακή».Τα έσοδα που θα συγκεντρωθούν από την προσκύνηση θα διατεθούν στους πεινασμένους αδελφούς μας μέσα από το ίδρυμα της Μονής ΄΄Αγ.Γρηγόριος ο Παλαμάς΄΄ σε συνεργασία με της κατά τόπου μητροπόλεις , σύμφωνα με την ίδια πηγή.
ΤΑ ΤΙΜΙΑ ΔΩΡΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
Μεταξύ των ποικίλων θησαυρών και πολυτίμων κειμηλίων πού με πολλή ευλάβεια φυλάσσονται στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου στο Αγιον Όρος, χωρίς αμφιβολία την πρώτη θέση καταλαμβάνουν τα Τίμια Δώρα πού προσέφεραν οι τρεις εξ Ανατολών Μάγοι στον ως Βρέφος ένανθρωπήσαντα Κύριο. Τα Δώρα αυτά ως γνωστόν είναι χρυσός, λίβανος και σμύρνα. Ό χρυσός βρίσκεται υπό την μορφή εικοσιοκτώ επιμελώς σκαλισμένων επιπέδων πλακιδίων, ποικίλων σχημάτων και διαστάσεων περίπου 5 εκ. χ 7 εκ. Κάθε πλακίδιο έχει διαφορετικό σχέδιο πολύπλοκης καλλιτεχνικής μικροεπεξεργασίας. Ό λίβανος1 και ή σμύρνα2 διατηρούνται ως μείγμα υπό την μορφή εξήντα δύο περίπου σφαιρικών χανδρών μεγέθους μικρής ελιάς.
Μετά την Άλωση ή ευλαβέστατη Μάρω, χριστιανή σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Β’ (1421-1451) καί μητριά του Μωάμεθ Β’ του Πορθητού, τα μετέφερε αυτοπροσώπως στην Ιερά Μονή Αγίου Παύλου στο Αγιον Όρος.
Έτσι άλλη μια ευλογημένη έξοδος Των Τιμίων Δώρων θα έχουμε μέσα στον μήνα Νοέμβριο με προορισμό και πάλι την Ρωσία.
Τα Τίμια Δώρα θα τα συνοδέψει ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Αγίου Παύλου Αρχιμανδρίτης Παρθένιος.
Πληροφορίες για τα Τίμια Δώρα από orthodox-voice.blogspot.com
πηγή: Αγιορείτικο Βήμα

Γιατί αποτυγχάνουν τόσοι γάμοι;

2011-11-09T22:11:00.000-08:00

9 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Γιατί ο κάθε σύζυγος σκέπτεται πως να ευτυχήσει και να ζήσει τη ζωή του, λησμονώντας ότι ο πραγματικός γάμος είναι μια συμπαράσταση στη ζωή, βοήθεια και πιστότητα.

Γάμος σημαίνει ο καθένας να βαστάζει το βάρος του άλλου.

Έτσι πρέπει να υπάρχει σε εγρήγορση ένα αίσθημα ευθύνης.

Κάθε φορά εκ νέου πρέπει ο ένας να δέχεται τον άλλο όπως είναι. Οφείλει να διώχνει απατηλές φαντασιώσεις και ψεύτικες παραστάσεις που καταστρέφουν την πραγματικότητα του γάμου και να ξέρει, ότι στην αγάπη της αρχής απλώς αρχίζει η πορεία του γάμου.

Ο γνήσιος γάμος μπορεί να προκύψει μόνο από αυτοπειθαρχία και υπερνίκηση του εαυτού μας, δηλ. Με την άσκηση. Γι’ αυτό μόνο με την άσκηση γίνεται γνήσιος γάμος ικανός να προάγει και να παράγει τη ζωή.

πηγή: Ι.Ν.Αγίας Βαρβάρας Πατρών

Ευαγγελικά(Ευαγγελιακά)-8 Νοεμβρίου 1901

2011-11-08T00:48:00.000-08:00

7 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Ως «Ευαγγελικά», ή Ευαγγελιακά, έχουν καταγραφεί τα αιματηρά επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Αθήνα στις 8 Νοεμβρίου του 1901 με αφορμή τη δημοσίευση από την εφημερίδα Ακρόπολις των Ευαγγελίων μεταφρασμένων, (στη πραγματικότητα μεταγλωττισμένων) —ή αλλιώς, παραφρασμένων— , κατά την τρέχουσα τότε άποψη, στη δημοτική γλώσσα από τον Αλέξανδρο Πάλλη στις 9 Σεπτεμβρίου 1901.
Τρέχουσες συνθήκες και εξέλιξη των γεγονότων
Στις αρχές του 20ου αιώνα, άρχισε να κάνει τη δειλή εμφάνιση της η μεσοαστική τάξη στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, όπως συνέβαινε και στις άλλες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Παράλληλα, ένα ανερμάτιστο συνδικαλιστικό κίνημα άρχισε να διαμορφώνεται σταδιακά. Επιπλέον, η νωπή ακόμη η ήττα της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, όπως την αντιλαμβάνονταν οι και μετέπειτα αθεράπευτοι θιασώτες της Εθνικής Εταιρίας, οδήγησε στην αναθέρμανση του άκρατου εθνικισμού.
Εκείνη την εποχή, ένας λόγιος βαμβακέμπορος του Λονδίνου, ο συγγραφέας Αλέξανδρος Πάλλης, «αποδίδει εις την γνησίαν γλώσσαν του ελληνικού Λαού» το Ευαγγέλιο, τις τέσσερις αφηγήσεις των Ευαγγελιστών της Αγίας Γραφής που τις προσονόμασε Η Νέα Διαθήκη κατά το Βατικανό Χειρόγραφο. Το έργο αυτό εκτυπώθηκε σε «εργαστήριον εν Αλεξανδρεία της Αιγύπτου» το 1901 με έξοδα της βασίλισσας Όλγας. Κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό μεταξύ των Ελλήνων της Διασποράς. Ήδη, βέβαια, η πρώτη μεταφραστική απόπειρα εκείνης της εποχής είχε γίνει το 1898, όταν η βασίλισσα Όλγα έδωσε σχετική εντολή στη γραμματέα της Ιουλία Σωμάκη-Καρόλου, πράγμα που είχε προκαλέσει την οργή των αρχαϊστών.
Αυτή ήταν μια ιδιαίτερα τολμηρή κίνηση του Πάλλη καθώς “εις την καθωμιλημένην ελληνικήν γλώσσαν η ελληνική ορθόδοξος Εκκλησία απηγόρευσε πάσαν μετάφρασιν ή παράφρασιν του πρωτοτύπου ελληνικού κειμένου της Κ. Διαθήκης και αυτού του ελληνικού κειμένου της Π. Διαθήκης” κατά τους πρόσφατους αιώνες. Ήδη στις αρχές του 18ου αιώνα η ορθόδοξη ελληνική Εκκλησία είχε απαγορεύσει αυστηρά μέσω πατριαρχικών και συνοδικών αποφάσεων με την ποινή του αφορισμού την αγορά, την κατοχή ή την ανάγνωση μεταφράσεων της Αγίας Γραφής στην καθoμιλουμένη και με την ποινή του αναθέματος την μετάφρασή της σε απλούστερη γλώσσα.
Όταν έφτασε και στην Αθήνα αυτή η απόδοση των Ευαγγελίων πέρασε εντελώς απαρατήρητη. Τα πράγματα όμως πήραν άλλη τροπή όταν η εφημερίδα Ακρόπολις αποφάσισε τον Οκτώβριο του 1901 να το δημοσιεύει σε συνέχειες, υπό τον τίτλο «Το έργον της Βασιλίσσης η Ακρόπολις το συνεχίζει». Ο ιδρυτής και διευθυντής της εφημερίδας Βλάσης Γαβριηλίδης, φυσιογνωμία προοδευτική, έκρινε ότι «θεάρεστον έργον είναι» να φθάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι και να «γίνει απολύτως αντιληπτόν» από κάθε Ορθόδοξο Έλληνα το Ευαγγέλιο. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα, ο Γαβριηλίδης ενήργησε έχοντας τη σύμφωνη γνώμη τού τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Προκοπίου για τη δημοσίευση του Ευαγγελίου και τη συγκατάθεση του κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Εμμανουήλ Ζολώτα.
Παραδόξως εκείνοι που αντέδρασαν σε αυτό το έργο ήταν οι φοιτητές «του Αθήνησιν», αλλά και καθηγητές. Μπορεί να γίνει όμως κατανοητή η αντίδραση αυτή έχοντας κατά νου την επικράτηση εκείνη την εποχή του άκρατου εθνικισμού, πράγμα που για το κατεστημένο σήμαινε ότι η βάση και η ουσία του ελληνικού έθνους ήταν η αρχαιολατρία. Έκφραση αυτής της κατάστασης αποτελούσε η αρχαΐζουσα «καθαρεύουσα» γλώσσα. Η απόκλιση από τη χρήση της θεωρούνταν εθνικό έγκλημα και όποιος την υπονόμευε προδότης, ανεξάρτητα από το αξίωμα, την κοινωνική ή πολιτική θέση που μπορεί να κατείχε. Στα πρωτοσέλιδα διαφόρων εφημερίδων οι δημοτικιστές παρουσιάζονταν ως άθεοι, προδότες και Σλάβοι, λόγω της ρωσικής καταγωγής της βασίλισσας.

Απεικόνιση των «Ευαγγελικών» επεισοδίων στον Τύπο της εποχής
Με την παρακίνηση καθηγητών τους, όπως οι «γλωσσαμύντορες» αντιδημοτικιστές ακαδημαϊκοί Κόντος, Βάσης και Μιστριώτης, οι φοιτητές άρχισαν να δραστηριοποιούνται. Η εφημερίδα της εποχής Το Άστυ ανέφερε σχετικά με τους φοιτητές της Ιατρικής Σχολής το μεσημέρι της 2ας Νοεμβρίου ότι «είχον συναθροισθή εις το αμφιθέατρον του Πανεπιστημίου». Και συνέχιζε: «Μετά μικράν συζήτησιν επί του ζητήματος της μεταφράσεως του Ευαγγελίου απεφάσισαν όπως μεταβώσιν εις την δημοσιεύσασαν αυτήν εφημερίδα εν σώματι και ζητήσουν την διακοπήν της δημοσιεύσεως. Αλλά μετά νεωτέραν σύσκεψιν εθεώρησαν καλόν να ενωθώσι και μετά φοιτητών των λοιπών σχολών και όλοι ομού να προβούν εις διαμαρτυρίαν προ των γραφείων των εφημερίδων όσαι έγραψαν υπέρ της μεταφράσεως του Ευαγγελίου».
Τα πράγματα δεν έμειναν όμως στα πλαίσια εκείνων που συζητήθηκαν και οι φοιτητές δεν περιορίστηκαν στο αίτημά τους. Περίπου 500 φοιτητές εισέβαλαν στα γραφεία της Ακροπόλεως, στην οδό Σταδίου, απείλησαν όσους βρήκαν εκεί ότι «θα την πυρπολήσουν [...] και διά βροντωδών φωνών άλλοι από τα παράθυρα άλλοι από τους εξώστας των γραφείων και οι λοιποί από κάτω» έβριζαν τον Γαβριηλίδη, ο οποίος απουσίαζε. Έφτασε εγκαίρως εκεί, όμως, ο διευθυντής της Αστυνομίας Βούλτσος ο οποίος, εντελώς αυθαίρετα, «τους διεβεβαίωσεν ότι δεν θα επαναληφθή η δημοσίευσις της περί ης ο λόγος μεταφράσεως. Αφού δε επανειλημμένως εζητωκραύγασαν υπέρ αυτού οι φοιτηταί απεσύρθησαν εκείθεν».
Αλλά αυτή η δήλωση του αρχηγού της Αστυνομίας δεν σήμαινε ότι η Ακρόπολις θα διέκοπτε τη δημοσίευση της Νέας Διαθήκης. Συνέχισε τη δημοσίευση αλλά αυτό «ηρέθισε την πάλλουσαν εθνικού σθένους Νεολαίαν». Στις 20 Οκτωβρίου διακόπηκε η δημοσίευση της σειράς από την εφημερίδα. Στις 3 και 4 Νοεμβρίου το κέντρο της Αθήνας «επάλλετο» καθώς οι εκατοντάδες διαδηλωτές δεν απειλούσαν πλέον μόνο την εφημερίδα, αλλά έκαναν «έκκλησιν» στον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ να επέμβει στην κατάσταση και να αφορίσει τον Αλέξανδρο Πάλλη, ενώ ταυτόχρονα ζητούσαν την σύγκληση της Ιεράς Συνόδου «ίνα επιμεληθή της αποπομπής του Αρχιεπισκόπου».
Οι εφημερίδες της εποχής Εμπρός, Σκριπ και Καιροί κατέκριναν την Ακρόπολη και συστρατεύθηκαν με τους φοιτητές, μιλώντας για υποτιθέμενους «κινδύνους» τους οποίους αντιμετώπιζε το έθνος εξαιτίας της παράφρασης του Ευαγγελίου. Έτσι, στο δρόμο άρχισαν να κατεβαίνουν όχι μόνο φοιτητές αλλά και δάσκαλοι, παπάδες, βουλευτές, χωρικοί με εικόνες και εξαπτέρυγα, έτοιμοι να λιντσάρουν τους εχθρούς της «γλώσσας των προγόνων» μας.

Έτσι το ζήτημα αρχίζει να παίρνει άλλη τροπή. Δεν ήταν πλέον γλωσσικό ή έστω θρησκευτικό θέμα αλλά είχε αναδειχθεί σε πολιτικό θέμα «εθνικών διατάσεων». Υποδαυλίζονταν τα πνεύματα με απόψεις όπως ότι η «μετάφραση» του Ευαγγελίου ήταν έργο των «εχθρών της πατρίδος» και ότι η αιτία ήταν ο «σλαβικός κίνδυνος». Έτσι, δεν άργησαν τα πράγματα να εξελιχθούν σε τραγωδία.
Όταν κάποιοι «εν εθνική μέθη τελούντες» επιχείρησαν να παραβιάσουν την πύλη της Βουλής και να ζητήσουν την παραίτηση της κυβέρνησης Γεωργίου Θεοτόκη, και άλλοι θέλησαν να καταλάβουν το κτίριο της Αρχιεπισκοπής «διά να φρονηματίσουν» τον Αρχιεπίσκοπο, η Χωροφυλακή —καθώς δεν υπήρχε Αστυνομία τότε— «εδοκίμασε επί κεφαλών (των διαδηλωτών) άμετρον βίαν». Τα επεισόδια έλαβαν μεγάλες διαστάσεις.
Στις 7 Νοεμβρίου μια ογκώδης και οχλοκρατική συγκέντρωση στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, την οποία συγκάλεσαν αυτόκλητοι «γλωσσαμύντορες» και πολιτικάντηδες της ομάδας Δηλιγιάννη, κατέληξε σε φονικό. Οι χωροφύλακες, χάνοντας τον έλεγχο της κατάστασης, πυροβόλησαν στο πλήθος όταν κάποιοι, παρακινούμενοι από το υβρεολόγιο εναντίον του Αρχιεπισκόπου, άρχισαν να κινούνται προς την Αρχιεπισκοπή.
Θύματα και συνέπειες των επεισοδίων
Ο τραγικός απολογισμός των επεισοδίων αυτών ήταν οκτώ έως έντεκα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, νεκροί. Επίσης, υπήρξαν 70 τραυματίες και 22 συλληφθέντες, οι οποίοι παρέμειναν στα κρατητήρια των στάβλων της Χωροφυλακής τρία εικοσιτετράωρα.
Υπήρξαν όμως και άλλα θύματα. H εφημερίδα Ακρόπολις διέκοψε τη δημοσίευση του Ευαγγελίου και στο φύλλο της 7ης Νοεμβρίου ζήτησε συγγνώμη από τους φοιτητές δηλώνοντας ότι η εφημερίδα παραμένει «πολέμιος αμείλικτος παντός φρονούντως αντεθνικώς και ατίμως ότι το Ευαγγέλιον πρέπει να αναγιγνώσκεται εν ταις εκκλησίαις εις άλλην τινά γλώσσαν πλην εκείνης εις την οποίαν εγράφη υπό των Θεοπνεύστων ανδρών».
Ο Αρχιεπίσκοπος Προκόπιος (1896-1901) αναγκάστηκε να παραιτηθεί, όπως και η κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη. Τα «Ευαγγελικά» όμως οδήγησαν και σε κλιμάκωση της έντασης των όχι ιδιαίτερα θερμών σχέσεων της βασίλισσας Όλγας με τη σύζυγο του γιου της, διαδόχου Κωνσταντίνου, τη Σοφία. H εθνική και δογματική διαφορά που τις χώριζε τροφοδότησε ακόμη έναν εθνικό διχασμό, καθώς η Όλγα, Ρωσίδα μεγάλη δούκισσα, θεωρούνταν εκφραστής των ρωσικών, δηλαδή «σλαβικών», συμφερόντων στην Ελλάδα και η Σοφία, πρώην πριγκίπισσα της Πρωσίας, των γερμανικών.
Ανάλογες αντιδράσεις είχε προκαλέσει λίγο αργότερα η μετάφραση της Ορέστειας του Αισχύλου από τον Γεώργιο Σωτηριάδη, ενός «ευρυμαθούς ελληνιστού και διαπρεπούς αρχαιολόγου». Τον Νοέμβριο του 1903, φοιτητές, υποκινημένοι και αυτή τη φορά από τον καθηγητή τους Γ. Μιστριώτη, διαδήλωσαν απαιτώντας να μη γίνει η παράσταση. Οι διαδηλώσεις κατέληξαν σε αιματηρά επεισόδια με έναν, ή κατά άλλες πηγές δύο, νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Τα θλιβερά αυτά επεισόδια έμειναν στην Ιστορία ως «Ορεστειακά».
Μια ακόμη συνέπεια των Ευαγγελικών ήταν η προσθήκη από την αναθεωρητική βουλή του 1911 στο Σύνταγμα (άρθρο 2, παράγραφος 2) της εξής φράσης: «Το κείμενον των Αγίων Γραφών τηρείται αναλλοίωτον· η εις άλλον γλωσσικόν τύπον απόδοσις τούτου άνευ της προηγούμενης εγκρίσεως και της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας απαγορεύεται απολύτως». Όταν έγινε η αναθεώρηση του Συντάγματος το 1927 η φράση τροποποιήθηκε στη μορφή «άνευ της προηγούμενης εγκρίσεως της αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος και της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας». Η διάταξη αυτή παρέμεινε απαράλλαχτη για τα επόμενα 50 περίπου χρόνια. Στο τελευταίο Σύνταγμα του 1975 (άρθρο 3, παράγραφος 3) προστέθηκε η λέξη «επίσημος» («η εις άλλον γλωσσικόν τύπον επίσημος μετάφρασις»), ενώ στη συζήτηση που συνοδεύτηκε στη Βουλή διευκρινίστηκε η έννοια της “επίσημης” μετάφρασης. Μολαταύτα, οι μεταφραστικές προσπάθειες συνεχίστηκαν όλες τις επόμενες δεκαετίες καθώς ανταποκρίνονταν στη βαθύτερη ανάγκη του λαού για την απόδοση της Γραφής σε γλώσσα σύγχρονη και κατανοητή.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ/ΠΗΓΗ
πηγή: Προσκυνητής

Δεν μου λες, κυρία Ελλάδα...

2011-11-07T22:04:00.000-08:00

Στενωπός στη Λευκωσία...

Διάβασα αυτό το άρθρο του εκλεκτού φιλολόγου Σάββα Παύλου στην ιστοσελίδα του Γιάννη Κωβαίου και μου άρεσε, γι' αυτό το δημοσιεύω και στη δική μου.

Δεν μου λες, κυρία Ελλάδα

Του Σάββα Παύλου

Γυρίζαμε με το συνεργείο της ΕΡΤ ένα ντοκιμαντέρ για τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Σεφέρης από την Κύπρο, όταν ταξίδεψε στο νησί τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’50. Στο αρχείο του σώθηκαν τρεις, περίπου, εκατοντάδες φωτογραφίες, πολύτιμες ψηφίδες της κυπριακής πραγματικότητας της τότε εποχής αλλά και πολύτιμες για την κατανόηση της ματιάς του Σεφέρη, πως κοίταξε τον κόσμο της Κύπρου. Σε πολλές φωτογραφίες του υπάρχουν παιδιά, πολλά παιδιά της Κύπρου, δεν ξέρω αν ήταν αυτό ένα είδος αναπλήρωσης της ατεκνίας του Σεφέρη, συνδεδεμένης με τις μνήμες της παιδικής του ηλικίας στη Μικρασία –στην Κύπρο «βρήκα έθιμα που μόνο από παιδί είχα γνωρίσει» έγραψε στο ημερολόγιό του το Νοέμβριο του 1953.

Σε μια φωτογραφία του από το ορεινό χωριό Άλωνα: τρία παιδάκια, δύο κορίτσια και ένα αγόρι, μπροστά από το σύνθημα στον τοίχο «Την Ελλάδα θέλομεν και ας τρώγωμεν πέτρες». Οι Άγγλοι, προσπαθώντας να υπονομεύσουν τις ενωτικές διεκδικήσεις των Κυπρίων, τόνιζαν συνεχώς ότι η Ένωση με την Ελλάδα σήμαινε εγκατάλειψη της ευημερίας που πρόσφερε η βρετανική αυτοκρατορία και συνταύτιση με τη φτώχεια και την πείνα της Ελλάδας. Οι Κύπριοι πεισματάρηδες και άξιοι απαντούσαν: ...και ας τρώγωμεν πέτρες.

Λεμεσός

Ο Ανδρέας Πάντζης, ο σκηνοθέτης της ταινίας, φιλέρευνος και επίμονος, έδρασε ως κινηματογραφικός ντετέκτιβ. Τριγύρισε όλη την Άλωνα με τη φωτογραφία αυτή ρωτώντας τους κατοίκους για τα παιδιά που απεικόνιζε. Έτσι ανακάλυψε τα τρία πρόσωπα της σεφερικής φωτογραφίας και τα έβαλε μπροστά στον ίδιο τοίχο για την καινούρια απεικόνιση. Η αντίστιξη ανάμεσα στις δυο εικόνες είναι πολύ έντονη και πικρή. Τα τρία παιδιά, που τράβηξε ο Σεφέρης το 1954, βρίσκονται τώρα, στη φωτογραφία του 2004, στην ίδια θέση και με την ίδια σειρά, όμως μεσήλικες, σχεδόν εξηντάρηδες. Στο πρόσωπό τους, στη νέα απεικόνιση, είναι αποτυπωμένος ο μισός ακριβώς αιώνας που μεσολαβούσε από τότε που τα φωτογράφησε ο Σεφέρης μα και πενήντα χρόνια κυπριακής ιστορίας από τα πιο ηρωικά και τα πιο τραγικά χρόνια.

Ξαναστήσαμε το ίδιο σκηνικό στο χωριό Πελέντρι. Ήταν μια φωτογραφία με δέκα παιδιά μπροστά από ένα δέντρο, δίπλα την εκκλησία του Σταυρού, πέντε κορίτσια και πέντε αγόρια, στη μέση τους η Μαρώ. Ο εμμανής Πάντζης τα βρήκε όλα εκτός από μια απώλεια, ένα παιδάκι της τότε φωτογραφίας είχε πεθάνει πρόσφατα. Πριν προχωρήσει στο νέο στήσιμο της προ πεντηκονταετίας φωτογραφίας, στην αυλή ενός διπλανού σπιτιού, οργανώθηκε το συνεργείο της ΕΡΤ για σύντομη συνέντευξη με τα κορίτσια της παλιάς φωτογραφίας, ώριμες τώρα κοντά στα εξήντα. Ρωτούσα εγώ κάτι σχετικό με τη φωτογράφηση τους, πως έγινε, αν θυμούνται τον Σεφέρη κ.λπ. Δεν μου λες, κυρία Νίκη, είπα στην πρώτη, δεν μου λες κυρία Ελλάδα, απευθύνθηκα στη δεύτερη και ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα. Ήξερα ότι στο νησί ο κυπριακός αλυτρωτισμός έδινε τακτικά το όνομα Ελλάδα στα κορίτσια του καθώς και άλλα συμβολικά ονόματα, όπως Κρήτη, Θράκη, Θεσσαλία.

Πάντως πρώτη φορά απευθυνόμουν σε κάποια, πρόσωπο με πρόσωπο, και να λέω: -«Δεν μου λες κυρία Ελλάδα». Ως Κύπριος ένιωθα πάντα την ανάγκη να τα συζητήσω με την Ελλάδα, να τη βρω και να τα πούμε […], για την απονιά και για τα λάθη της, για τα λόγια της τα ψεύτικα και μεγάλα, τι έγινε, και πώς φτάσαμε ως εδώ. Συνεχίσαμε τη συζήτηση μπροστά στην κάμερα.

- Πώς σας έδωσαν το όνομα Ελλάδα;

- Έχει τρεις στο χωριό μας, μα τώρα με τις εγγονές μας προστέθηκαν άλλες εφτά και φτάσαμε τις δέκα.

- Εμείς αγαπούσαμε πάντα την Ελλάδα, μπήκε μαχητική στη συζήτηση η διπλανή της. Εγώ ρωτούσα τη μάνα μου γιατί δεν είχε χρυσαφικά δικά της όπως άλλες γυναίκες. Τα δώσαμε στον έρανο, μου απαντούσε, για την Ελλάδα, το 1940, μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος στην Αλβανία, μέχρι και το δακτυλίδι του γάμου της. Ο Σεφέρης τράβηξε μερικές φωτογραφίες από το Πελέντρι, σε μια άλλη τα ίδια σχεδόν παιδιά μπροστά από την εκκλησία του Σταυρού στο Πελέντρι, στη μέση ο παπάς. Στο ημερολόγιο του, στις 25 Σεπτεμβρίου 1954, ο ποιητής έγραψε: «Από κάτω Αμίαντο στο Πελέντρι. Παιδάκια: Ένωση – Ένωση – Ένωση. Εκκλησιά του Σταυρού. Η Ανάληψη στο τέμπλο –Δωρητής Λουζινιάν.» Ήξερε ο Σεφέρης ότι ένα από αυτά τα παιδάκια που φωτογράφησε, και προηγουμένως τον υποδέχτηκε ζητωκραυγάζοντας για την Ένωση, λεγόταν Ελλάδα;

Το συνεργείο μάζευε σύρματα και συσκευές, μετά τις συνεντεύξεις θα μεταφερόμαστε στο χώρο της εκκλησίας. Πήγα κοντά τους και λίγο ταραγμένος ανέφερα τα συναισθήματά μου για την συνάντηση με τη γυναίκα αυτού του ορεινού χωριού που τη λένε Ελλάδα, έχω πολλά να της … σύρω είπα έντονα στο συνεργείο. Ο νεαρός ηχολήπτης της ΕΡΤ, το εξέλαβε και ως ανταγωνιστικό για την κατάληξη της Κύπρου, η γνωστή διαμάχη Κυπρίων με Ελλαδίτες.

- Και γω ψάχνω να τη βρω, ρε φίλε, για να της τα ψάλω, ξέρεις πόσα χαστούκια φάγαμε εμείς απ’ αυτή;

Τότε έφτασε ελκυστικό ένα κορίτσι κοντά στα είκοσι, η εγγονή της Ελλάδας, μας την παρουσίασε γεμάτη περηφάνεια «είναι στο Πανεπιστήμιο, πάει για δασκάλα», μα εμείς σημειώναμε: τανύσφυρος και εϋπλόκαμος, καλλιπάρειος, φιλομειδής και καλλίπυγος. Σαγήνη βασανιστική.

Πώς σε λένε;

- Ελλάδα.

Ο ηχολήπτης είχε διπλωθεί στα δυο από το θάμβος, κάθισε στο περιβάζι και κοιτούσε άφωνος.

Θεέ μου! όλα αυτά τα χρόνια της ατονίας και της παραίτησης να ήταν ένα διάλειμμα μόνο. Το παιγνίδι να ξεκινά πάλι.

Από το http://savvaspavlou.wordpress.com/

Παιδί και οικογενειακό stress

2011-11-02T23:37:00.001-07:00

2 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Το ψυχικό στρες που ελλοχεύει σε μία οικογένεια μπορεί να επηρεάζει αρνητικά τη σωματική υγεία των παιδιών και να τα καθιστά πιο ευάλωτα σε διάφορες ασθένειες.
Είναι καλό οι γονείς να γνωρίζουν ότι το δικό τους στρες μπορεί να βλάπτει σωματικά όχι μόνο τούς ίδιους αλλά κατ τα παιδιά τους. Έτσι θα έχουν ακόμη ένα σημαντικό λόγο να αναπτύξουν μηχανισμούς ορθής διαχείρισης του στρες που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Οι διαδικασίες και τα γεγονότα που συμβαίνουν σε μία οικογένεια έχουν βαθύτατες επιδράσεις στην κοινωνική και συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών. Όμως λίγα είναι γνωστά αναφορικά με τις συνέπειες του οικογενειακού στρες στην ανάπτυξη και τη σωματική υγεία των παιδιών,
Οι έρευνες
Εκ των ερευνών που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια θα αναφερθούμε σε μία πρωτότυπη του Πανεπιστημίου Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Στο πλαίσιο της έρευνας αυτής ζητήθηκε από τους γονείς 165 παιδιών ηλικίας 5 έως 10 ειών να καταγράψουν για 3 χρόνια τα συχνότερα προβλήματα υγείας που εμφάνιζαν τα παιδιά τους. Επιπρόσθετα κάθε 6 μήνες οι γονείς των παιδιών υποβάλλονταν σε ένα ειδικό τεστ που στόχο είχε να αξιολογεί τη δική τους ψυχική υγεία. Στα τεστ που υποβάλλονταν οι γονείς των παιδιών δινόταν ιδιαίτερη σημασία στους δείκτες εκείνους που υποδήλωναν την ύπαρξη στρες, όπως το άγχος και η κατάθλιψη.
Οι μελετητές της ίδιας έρευνας ασχολήθηκαν επίσης και με τον τρόπο λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος των παιδιών αυτών. Συγκεκριμένα έγιναν εκτεταμένες μελέτες σε βασικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως των κυττάρων ΝΚ (Natural Killers), CD4, CD8 και άλλα με στόχο να αποδειχθεί ενδεχόμενη υπερδραστηριοποίηοη του συστήματος άμυνας του οργανισμού των παιδιών. αυτών.
Τα ευρήματα που προέκυψαν από την παραπάνω έρευνα εμπλούτισαν τις μέχρι τώρα φτωχές γνώσεις μας με πολύ σημαντικά στοιχεία.
Βρέθηκε, λοιπόν, ότι ο συνολικός αριθμός των επεισοδίων λοιμώξεων με ή χωρίς πυρετό, ήταν σημαντικά μεγαλύτερος σε παιδιά με γονείς που εμφάνιζαν υψηλά επίπεδα συναισθηματικού στρες. Επίσης τα παιδιά που εμφάνιζαν ψυχικές διαταραχές και διαταραχές συμπεριφοράς βρέθηκε ότι μεγάλωναν σε περιβάλλον με έντονο γονεϊκό στρες. Στη μεγάλη πλειονότητα των παιδιών οι διαταραχές αυτές δεν είχαν διαγνωσθεί προηγουμένως.
Η συχνότερη διάγνωση (65%) ήταν συναισθηματικές διαταραχές και σε μικρότερο ποσοστό διαταραχές στη συμπεριφορά και υπερκινητικό σύνδρομο. Το στρες στα παιδιά αυτά συχνά τροποποιούσε τη συμπεριφορά τους και οδηγούσε στην ανάπτυξη ανθυγιεινών συνηθειών. Το παιδί έτρωγε λίγο ή πάρα πολύ, κοιμόταν λίγο, γινόταν υπερκινητικό και κατανάλωνε τις λίγες θερμίδες που έπαιρνε ή αντιθέτως εκινείτο ελάχιστα και γινόταν παχύσαρκο. Καθεμία από τις εκδηλώσεις αυτές είχε αρνητική επίπτωση στην υγεία του. πέρα από εκείνη που προκαλούσε το στρες καθεαυτό
Η μελέτη των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος των παιδιών, που είχαν γονείς με υψηλά επίπεδα στρες, έδειξε ότι παρουσίαζαν με μεγαλύτερη συχνότητα σημεία διέγερσης και δραστηριοποίησης. Το στοιχείο αυτό αποτέλεσε ένδειξη ότι το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών αυτών εργαζόταν σκληρά για να καταπολεμήσει τις διάφορες μολύνσεις.

Πολλαπλές συνέπειες

Έκτος όμως από την παραπάνω έρευνα το θέμα οικογενειακό στρες και υγεία του παιδιού έχει απασχολήσει αρκετά χρόνια τώρα όλους τους επιστήμονες, ιατρούς και μη, ανά τον κόσμο. Η Αναπτυξιακή Παιδιατρική είναι ο κλάδος εκείνος της παιδιατρικής που ασχολείται με τις διεργασίες ωρίμανσης του παιδιού οι οποίες αφορούν στο σώμα, στο πνεύμα και στον ψυχικό του κόσμο. Μέσα από την πολύτιμη εμπειρία των παιδιάτρων στα μεγάλα νοσοκομεία της χώρας μας διαφαίνεται ότι μία πλειάδα νοσηρών καταστάσεων στην παιδική ηλικία έχουν άμεση συσχέτιση με το οικογενειακό στρες.
Εκτός από τις διαταραχές συμπεριφοράς, που μπορούν εύκολα να αναγνωρισθούν ως μαθησιακές δυσκολίες, αρνητισμός, επιθετικότητα κ.α., καμιά φορά συμπτώματα σωματικής νόσου από τα διάφορα συστήματα του ανθρώπινου οργανισμού μπορεί να αποτελούν εκδηλώσεις μιας γενικότερης ψυχοπαθολογικής κατάστασης. Τέτοια συμπτώματα είναι από το πεπτικό (ανορεξία, πολυφαγία, εμετοί, έλκος), από το ουροποιητικό (συχνουρία νυχτερινή ενούρηση), από το αναπνευστικό (απνοϊκές κρίσεις, δύσπνοια, βήχας), από το νευρομυϊκό (κεφαλαλγία, τικ, λιποθυμία διαταραχές ύπνου), από το δέρμα (έκζεμα, κνησμός.) από το καρδιαγγειακό σύστημα (αίσθημα παλμών, ταχυκαρδία, υπερτασική κρίση).
Η παχυσαρκία της παιδικής ηλικίας, που αναμφισβήτητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της σύγχρονης εποχής έχει βρεθεί ότι και αυτή με τη σειρά της παρουσιάζει αυξημένο επιπολασμό σε παιδιά που βιώνουν έντονα το στρες μέσα στην οικογένεια Είναι βέβαια δεδομένο ότι το στρες δεν αποτελεί τη μοναδική αιτία παχυσαρκίας στα παιδιά αλλά λειτουργεί συναθροιστικά με άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες, όπως η ανθυγιεινή διατροφή και η έλλειψη άσκησης. Οι γονείς όμως πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το οικογενειακό στρες επηρεάζει αρνητικά τον ύπνο του παιδιού, μειώνει την ενέργεια για άσκηση και παιχνίδι και το οδηγεί προς την καθιστική ζωή και την ανθυγιεινή διατροφή.
Έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι το στρες στην οικογένεια αυξάνει τα επίπεδα κορτιζόλης στο αίμα των παιδιών. Η κορτιζόλη είναι η κύρια ορμόνη του στρες που αυξάνεται σημαντικά κάτω από ανάλογες συνθήκες ως φυσιολογική απάντηση του οργανισμού. Όμως η παρατεταμένη και χρόνια αύξηση των ορμονών του στρες στο αίμα των παιδιών δυνατόν να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στα αγγεία και στα διάφορα όργανα όπως νεφροί, οφθαλμοί και να συνδυάζεται με αυξημένη τιμή αρτηριακής πίεσης.
Μέσα σε όλα αυτά δεν πρέπει να παραλείψουμε και τη συσχέτιση του καπνίσματος στην παιδική ηλικία με το γονεϊκό στρες. Έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια ότι παιδιά που βιώνουν κάποιας μορφής στρες στο οικογενειακό περιβάλλον, όπως προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των γονέων, απουσία κοινωνικής στήριξης από τους γονείς ή διαζύγιο καταφεύγουν στο κάπνισμα σε αρκετά μικρή ηλικία σε σχέση με το λοιπό γενικό πληθυσμό. Εδώ, βέβαια υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες, όπως το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, το φτωχό μορφωτικό επίπεδο, η έλλειψη ενημέρωσης για τις βλαπτικές επιδράσεις του καπνίσματος κ.α
Η αρνητική επίδραση όλων των ανωτέρω παθολογικών αντιδράσεων δεν αφορά μόνο στην υγεία των παιδιών στην παιδική ηλικία καθεαυτή αλλά καθορίζει και την υγεία τους ως ενήλικες. Σήμερα όλοι γνωρίζουμε πως η αθηροσκλήρωση των αγγείων, η εκφυλιστική δηλαδή παθολογοανατομική βλάβη του τοιχώματος των αγγείων, είναι μία διεργασία που ξεκινά από την παιδική ηλικία. Και είναι γνωστό πως η αθηροσκλήρωση των αγγείων είναι, κατά κανόνα η αιτία της στεφανιαίας νόσου στους ενήλικες. Σύμφωνα με αυτά που αναφέρθησαν μπορούμε εύκολα να φανταστούμε πόσο αρνητικά επιδρά το οικογενειακό στρες μέσα από τις διάφορες παθολογικές εκφράσεις του στην υγεία των παιδιών μας ως ενήλικες. Η παχυσαρκία, η ανθυγιεινή διατροφή, η δυσλιπιδαιμία, η έλλειψη σωματικής άσκησης, το κάπνισμα σε μικρή ηλικία και το στρες καθεαυτό επιταχύνουν τη διαδικασία της αθηρογένεσης με προφανείς αρνητικές επιπτώσεις στην ενήλικη ζωή των παιδιών αυτών.
Συνοψίζοντας
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν πολλές αιτίες στη σύγχρονη οικογένεια που μπορούν να προκαλέσουν στρες στο παιδί. Οι δυνατότητες προσαρμογής του είναι περιορισμένες και όχι σπάνια οι προσπάθειές του για επιτυχή ανταπόκριση θεωρούνται κοινωνικά απαράδεκτες και αντιμετωπίζονται με υποτίμηση και τιμωρία, που αυτές καθαυτές αποτελούν ισχυρούς πρόσθετους στρεσογόνους παράγοντες. Εδώ έρχεται να επιτείνει το πρόβλημα η ανεπάρκεια του εκπαιδευτικού συστήματος και η έλλειψη πολιτικού σχεδιασμού στο εν λόγω πολύ σοβαρό ζήτημα.
Η κοινωνία και οι επαγγελματίες υγείας πρέπει να είναι σε θέση να προσφέρουν όχι μόνο θεραπευτικές λύσεις σε προβλήματα αλλά και προληπτικές υπηρεσίες και εκπαίδευση στους νέους γονείς.

(«Στους ρυθμούς της καρδιάς», εκδ. Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας. Τομ.19, τευχ.224, σ. 179-180)
πηγή: Πεμπτουσία

Φεστιβάλ λουλουδιών με ήρωες του Disney

2011-11-02T00:51:00.000-07:00

1 Νοεμβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Το ετήσιο φεστιβάλ λουλουδιών του Epcot, στην Καλιφόρνια, είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα στον κόσμο. Στημένο δίπλα από τη Disneyland συγκεντρώνει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
Περισσότερες από 100 περίτεχνες φιγούρες από τον κόσμο του Disney kosmo;yn thn ;ekuesh.

πηγή: perierga.gr

: ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ -ΕΔΩ Η ΣΤΡΟΥΡΝΑΡΑ & Η ΠΑΤΗΣΙΩΝ. : 400 000 euro ετήσιες αποδοχές !

2011-10-31T23:05:00.000-07:00

Πήρα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αυτό το μήνυμα και το δημοσιεύω στην ιστοσελίδα μου. Καμαρώστε τις αριστερές αγωνίστριες.

400.000 ευρώ το χρόνο, τα ..μιστά της Αγωνίστριας

230.000 ευρώ ο βασικός μισθός της επιτρόπου Μ.Δαμανάκη και 50.000 ευρώ τα έξοδα κίνησης χωρίς τα έσοδα από ακίνητα κτλπ...Παρόλα αυτά παίρνει και βουλευτική σύνταξη κανονικά ΚΑΙ ΝΑΙ !!

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ Η...ΗΡΩΪΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.....ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ 230.000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΣΥΝ 50.ΟΟΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΞΟΔΑ ΚΙΝΗΣΗΣ ΣΥΝ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ 13.ΟΟΟ ΕΥΡΩ!!!
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΠΑΙΔΙΑ 500 ΕΥΡΩ ΜΙΣΘΟ ΤΟΝ ΜΗΝΑ!!! ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΔΕΣ ΜΑΣ ΣΥΝΤΑΞΗ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΥ!!! ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΗΝ!!! ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΗΝ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ, "ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ- ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΤΕΣ"...

Ο βασικός μισθός ενός Επιτρόπου στην ΕΕ είναι για το 2009 ήταν 230.000 ετησίως (προ φόρων), ενώ οι περισσότεροι κερδίζουν αρκετά περισσότερα από το ποσό αυτό αναλόγως του τομέα που εποπτεύουν. Ενδεικτικά, οι περισσότεροι ...λαμβάνουν περί τα 7.000 ετησίως για «έξοδα περιποίησης πελατείας» και 35.000 για "έξοδα στέγασης" - δεύτερο σπίτι στην έδρα της ΕΕ.
Η (αριστερή) κα Δαμανάκη όμως, δεν αρκείται στα ανωτέρω. Λαμβάνει επίσης 3.391 (καθαρά) μηνιαίως ως.βουλευτική της σύνταξη, και ακόμη 5.166 (καθαρά) κάθε 3 μήνες από τον ΟΤΕ!!!! Σύνολο, δηλαδή, πάνω από 280.000 (ΔΙΑΚΟΣΙΕΣ ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ) καθαρά ετησίως!!!

Και βέβαια δεν υπολογίζουμε τυχόν..έσοδα από τη.θητεία της στην Ηλέκτωρ (Όμιλος Ελληνικής Τεχνοδομικής - Άκτωρα), τα ακίνητα σε Κρήτη, Διόνυσο Αττικής κλπ.

Και ερωτώ:

1. Στους καιρούς που ζούμε, δε θα 'πρεπε η «αριστερή» κα Δαμανάκη, να παραιτηθεί τουλάχιστον της βουλευτικής της σύνταξης; Τα λεφτά από τον ΟΤΕ, της τα χαρίζουμε, αφού τώρα θα την πληρώνουν. οι Γερμανοί (αλήθεια, αυτοί το ξέρουν ότι έχουν επίτροπο της ΕΕ στη μισθοδοσία τους;;;)

2. Πότε λήγει, κα Δαμανάκη, το χρέος του Έλληνα που μοχθεί για να πληρώνονται τα μισθά σας, για τις υπηρεσίες που «προσφέρατε» ως «επαναστάτρια του Πολυτεχνείου». Στεγαστικό να 'χαμε πάρει για να σας τα χρωστάγαμε από το '73, θα το 'χαμε ξοφλήσει σήμερα, εσάς όμως και το γνωστό παρεάκι από λοιπά πολιτικά παράσιτα, συνεχίζουμε να σας πληρώνουμε!!
Προκαλώ την Κα Δαμανάκη να διαψεύσει τα ανωτέρω, και θα επανέλθω με περισσότερες λεπτομέρειες.

Έλλην (βαναύσως) φορολογούμενος - ούτε ψηφοφόρος, ούτε κατευθυνόμενος, ούτε βλαξ

800.000 προσκύνησαν την Αγία Ζώνη στην Αγία Πετρούπολη

2011-10-26T22:20:00.000-07:00

27 Οκτωβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Ένα από τα σημαντικότερα κειμήλια της χριστιανοσύνης, η Αγία Ζώνη της Παναγίας, έφτασε στις 20 Οκτωβρίου από το Άγιο Όρος στην Αγία Πετρούπολη. Στο αεροδρόμιο, όπως μετάδωσαν τα ρωσικά κανάλια (первый канал), την υποδέχθηκε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και την προσκύνησε με ευλάβεια ενώπιον των βατοπαιδινών μοναχών που τη συνοδεύουν.

Ευχαριστήρια δέηση προς τιμή της Θεοτόκου τελέστηκε από τους εκπροσώπους του κλήρου της Επαρχίας της Αγίας Πετρούπολης, ενώ την ιερή λειψανοθήκη προσκύνησαν με τη σειρά τους και οι συνοδεύοντες τον Βλαντιμίρ Πούτιν, Αντιπρόεδρος Νμίτρι Κοζάκ και ο Κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης Γκεόργκι Πολταφτσένκο.
Σύμφωνα με πηγές του διαδικτύου (Vesti.ru), o Διευθυντής του Ιδρύματος του Αποστόλου Ανδρέα και Πρόεδρος των Ρωσικών Σιδηροδρόμων Βλαντιμίρ Γιακούνιν δώρισε στον πρωθυπουργό εικόνα που αγιογραφήθηκε στο Άγιο Όρος με αφορμή τη φιλοξενία του ιερού κειμηλίου στη χώρα.
Παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες, από το πρωί πλήθος πιστών είχε συγκεντρωθεί στο προαύλιο χώρο της γυναικείας μονής Νοβοντέβιτσι της Πετρούπολης, για να υποδεχθεί την Αγία Ζώνη και έως την τελευταία ημέρα της φιλοξενίας της στην πόλη περίπου 800.000 πιστοί την προσκύνησν. Ενώ αρχικά είχε προγραμματιστεί η είσοδος στον ναό να επιτρέπεται από τις 6 π.μ. έως τις 10 μ.μ., η ουρά που δημιουργήθηκε ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι ιερείς του ναού αποφάσισαν εκτάκτως να επιτρέψουν την είσοδο όλο το εικοσιτετράωρο, ενὠ ειδικά στα γυναικόπαιδα δόθηκε η δυνατότητα να προσέρχονται στο ιερό προσκύνημα εκτός σειράς. Ειδικά για τους συγκεντρωμένο πλήθος πιστών στήθηκαν φορητές τουαλέτες, ενώ το Σάββατο προσφέρθηκαν ακόμα και γεύματα.

Τη λειψανοθήκη με το ιερό κειμήλιο, που τοποθετήθηκε στο κέντρο του αφιερωμένου στην Παναγία του Καζάν ναού της μονής Νοβοντέβιτσι, υποδέχθηκε ο μητροπολίτης Αγίας Πετρούπολης και Λάντογκα Βλαδίμηρος. Οι παρόντες ιερείς τέλεσαν ευχαριστήρια δέηση στην Υπεραγία Θεοτόκο, ενώ καθημερινά από όλους τους ναούς της Επαρχίας της Αγίας Πετρούπολης και Λάντογκα προσέρχονταν ιερείς, για να τελέσουν παρόμοιες δεήσεις. Επιπλέον, κάθε μέρα τελούνταν Θεία Λειτουργία με τη συμμετοχή των καλύτερων χορωδιών ψαλτών της πόλης.
Η ιστορία της Αγίας Ζώνης ξεκινά στην Παλαιστίνη, όπου φυλασσόταν για αιώνες, για να μεταφερθεί στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη στα τέλη του Δ’ αιώνα μέσα σε μια πολυτελή λειψανοθήκη. Όταν ανοίχθηκε στις αρχές του 10^ου αιώνα, η σύζυγος του αυτοκράτορα Λέοντα Στ’ με τη χάρη της Θεοτόκου θεραπεύτηκε από ψυχική νόσο. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και έως τις μέρες μας η Αγία Ζώνη φυλάσσεται στο Άγιος Όρος. Εξαιτίας του ειδικού καθεστώτος που διέπει το Άγιο Όρος, στο οποίο δεν επιτρέπεται η είσοδος σε γυναίκες, η φιλοξενία της Αγίας Ζώνης στη Ρωσία παρέχει μια μοναδική ευκαιρία στις γυναίκες της Ρωσίας να προσκυνήσουν το ιερό κειμήλιο. Για το λόγο αυτό οι προσκυνήτριες που συρρέουν είναι εκατοντάδες και με τις προσευχές τους στην Υπεραγία Θεοτόκο και την Τιμία Ζώνη της θεραπεύονται από διάφορες ασθένειες και από την ατεκνία.
Σύμφωνα με μια παλαιά παράδοση, στους προσκυνητές της Αγίας Ζώνης μοιράζονται κορδέλες με ευλογία από την Παναγία και όσοι έχουν επισκεφτεί το Άγιος Όρος, τις μοιράζονται με τους υπόλοιπους πιστούς.

Η Αγία Ζώνη, που συνοδεύεται από μοναχούς της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου με επικεφαλής τον ηγούμενο της Μονής γέροντα Εφραίμ, θα παραμείνει στη Ρωσία για ένα μήνα και θα φιλοξενηθεί σε 11 πόλεις. Στην Πετρούπολη φιλοξενήθηκε για τέσσερις ημέρες και υπολογίζεται ότι την προσκύνησαν περίπου 800 χιλιάδες πιστοί, επόμενος δε σταθμός είναι το Αικατέρινμπουργκ. Στο Αικατέρινμπουργκ η θαυματουργική Ζώνη θα βρίσκεται κατά το χρονικό διάστημα 24-27 Οκτωβρίου, για να φιλοξενηθεί στη συνέχεια στο Νόριλσκ (27-29 Οκτωβρίου), στο Βλαδιβοστόκ (29 Οκτωβρίου-1 Νοεμβρίου), στο Κρασνογιάρσκ (1-4 Νομεβρίου), στο Νίζνι Νόβγκοροντ (4-6 Νοεμβρίου), στο Ντιβέγιεβο (6-7 Νοεμβρίου), στο Σαράνσκ (7-10 Νοεμβρίου), στη Σαμάρα (10-13 Νοεμβρίου), στο Ροστώφ να Ντονού (13-16 Νοεμβρίου), στο Καλίνινγκραντ (16-19 Νοεμβρίου) και, τέλος, στη Μόσχα (19-23 Νοεμβρίου).
Πηγή: pemptousia.ru, οι φωτογραφίες είναι από pravmir.ru

Παίδες Ελλήνων…Η εκπαίδευση στην Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο

2011-10-26T00:07:00.000-07:00

25 Οκτωβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Στην αρχαία Σπάρτη, τα αγόρια μετά την ηλικία των επτά ετών ακολουθούσαν τον πατέρα τους στα φειδίτια ή φιλίτια, τα οποία ήσαν κοινές τράπεζες και εκεί εκπαιδεύοντο μέσω συζητήσεων σε πολιτικά θέματα και στο σπαρτιατικό τρόπο ζωής. Για τις κοινές τράπεζες έπρεπε για τα παιδιά τους να δώσουν οι γονείς ένα μέδιμνο κριθάρι, 8 χοές οίνου, 5 μνας τυρί και μίση μνα σύκα Ως εκ τούτου δεν συμμετείχαν οι πτωχοί. Τα κορίτσια έμεναν σπίτι με τη μητέρα τους. Μετά τα 14-15 τους έτη τα αγόρια οργανώνονταν σε αγέλες ή βούες και διαιρούντο σε ίλες. Κάθε ίλη είχε 64 αγόρια κάτω από έναν παιδονόμο, ο οποίος είχε υψηλή θέση στην κοινωνία. Τα παιδιά έμεναν συνεχώς μαζί, εκοιμούντο, έπαιζαν και εκπαιδεύοντο στην πειθαρχία, την οποία επέβαλαν οι μαστιγοφόροι, βοηθοί του παιδονόμου. Μέσα σ’ αυτά, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, μάθαιναν ράμματα, επειδή κάτι τέτοιο ήταν χρήσιμο.

Στην Κρήτη είχαν το ίδιο εκπαιδευτικό σύστημα και εκεί τα συσσίτια ονομάζοντο ανδρεία. Στα συσσίτια μετείχαν και οι πρεσβύτεροι και από τις συζητήσεις εμορφώνοντο τα παιδιά. Τα έξοδα των συσσιτίων στην Κρήτη τα πλήρωνε το κράτος. Οι Κρήτες παρέμεναν στα σχολεία μέχρι τα 17 τους, οπότε και γίνονταν έφηβοι με ειδική τελετή, τα εκδύσια.
Στην Αθήνα η εκπαίδευση αφορά επίσης μόνον στα αγόρια. Τα σχολεία ήσαν ιδιωτικά. Υποχρεώνονταν όμως να τηρούν κάποιους κανονισμούς, που ρύθμιζαν τη λειτουργία τους Το πνεύμα της εκπαίδευσης ήταν σύμφωνο με τις παραδόσεις και τα ιδανικά της πόλης..
Από τον 5ο αιώνα άρχισαν να ιδρύονται στην Αθήνα τα Γυμνάσια. Οι νέοι είχαν τη δυνατότητα να ασκούν ταυτόχρονα το πνεύμα και το σώμα. Το πρώτο στάδιο εκπαίδευσης ήταν της προσχολικής και σχολικής ηλικίας.
Την πρώτη την αναλάμβανε η μητέρα ή, η τροφός και αποσκοπούσε στην καλλιέργεια των έμφυτων ικανοτήτων του παιδιού και στην προετοιμασία του να δεχθεί τη σχολική εκπαίδευση, που άρχιζε συνήθως στα επτά χρόνια. Ο Παιδαγωγός, οικιακός δούλος, συνόδευε το παιδί στο Διδασκαλείο. Από τον πρώτο του δάσκαλο ο μικρός Αθηναίος μάθαινε ανάγνωση, συλλαβισμό, γραφή, αριθμητική. Αργότερα τον αναλάμβανε ο Κιθαριστής για να τον μυήσει στην τέχνη της μουσικής. Αφού το παιδί αποκτούσε αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, ερχόταν σε επαφή με την ηρωική και διδακτική ποίηση (Όμηρο-Ησίοδο), καθώς και με τη λυρική. Μάθαινε επιπλέον χορό, ζωγραφική, χειροτεχνία και γεωμετρία. Ο Παιδοτρίβης φρόντιζε για τη σωματική εκγύμναση των μαθητών στην Παλαίστρα («πένταθλον» και «παγκράτιον»). Η διδασκαλία στο σχολείο ήταν εξάωρη.
Μετά το 14ο έτος οι έφηβοι μπορούσαν να παρακολουθήσουν την ανώτερη εκπαίδευση στα δημόσια γυμνάσια και στις φιλοσοφικές ή ρητορικές σχολές, ως η Ακαδημία Πλάτωνος, η Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη, η ρητορική σχολή του Ισοκράτη και άλλες, που άρχισαν να ιδρύονται από ιόν 5ο αιώνα κάτω από τήν επίδραση της διδασκαλίας των σοφιστών, των φιλοσόφων και των ρητόρων. Εκεί διδάσκονταν επιπλέον αστρονομία μαθηματικά και γραμματική.
Επί Βυζαντίου μαθαίνουν γράμματα και οι φτωχοί. Η Εκκλησία πρωτοστατεί στην οργάνωση της εκπαίδευσης, την οποία στηρίζει εξ ολοκλήρου με οικονομική επιχορήγησή της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση ήταν τριετής, όχι υποχρεωτική, άρχιζε σε ηλικία επτά ετών με δασκάλους κληρικούς και μοναχούς, σε χώρους που παρείχε η Εκκλησία ή το Μοναστήρι. Περιελάμβανε αλφάβητο, συλλαβισμό, ανάγνωση, γραφή σε κείμενα θρησκευτικά και ιστορίας. Είχαν και βυζαντινή μουσική. Η μέση εκπαίδευση διαρκούσε 4-5 έτη και αφορούσε στα των Ελλήνων γράμματα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, στην ιστορία, φυσική, μουσική, γεωμετρία, αστρονομία και σημειογραφία. Δάσκαλοι ήσαν καθηγητές, ρήτορες, φιλόσοφοι, γραμματικοί, σημειογράφοι που λειτουργούσαν υπό τη μέριμνα της Εκκλησίας σε πολλές περιοχές της αυτοκρατορίας. Η ανώτατη εκπαίδευση από την εποχή του Θεοδοσίου Β’ (425) με το Πανδιδακτήριο (Πανεπιστήμιο) της Κωνσταντινούπολης παρέδιδε μαθήματα αρχαίας ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας, λατινικών, ρητορικής, φιλοσοφίας και δικαίου. Αργότερα στο Βυζάντιο εμφανίστηκαν και άλλες Πανεπιστημιακές σχολές, στην Αλεξάνδρεια, τη Βηρυτό, την Αθήνα τη Θεσσαλονίκη, τη Νίκαια αλλά και στην Κωνσταντινούπολη. Στις νέες επιστήμες προστίθενται η Ιατρική και τα Μαθηματικά.

Ως προς τα κορίτσια είχε αναπτυχθεί πολύ η Ιδιωτική εκπαίδευση. Οι Μοναχές, μάθαιναν συλλαβισμό, ανάγνωση, προόδευαν σε διάφορα ιερά κείμενα ακόμη έφθαναν και να γνωρίζουν και τα δύο ποιήματα της αρετής, τήν Ίλιάδα και την Οδύσσεια όπως τα χαρακτήριζε ο Μέγας Βασίλειος. Στο Βυζάντιο οι γυναίκες έφθαναν να παίρνουν το αξίωμα της ηγουμένης σε Μοναστήρια, στα νοσοκομεία εργάζοντο ως νοσηλεύτριες και προϊστάμενες-ιάτραινες καθώς επίσης και δασκάλες. Η Θεοδότη ήταν Ιδιωτική δασκάλα του Ψελλού και η Αγαθή γραμματέας του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου. Υπήρξαν βέβαια και γυναίκες λογοτέχνες ως η Κασσιανή και η Άννα η Κομνηνή.
(«Στους ρυθμούς της καρδιάς», εκδ. Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας. Τομ. 19, τευχ. 224, σ. 181)
πηγή: Πεμπτουσία

Ουρά χιλιομέτρων για να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη (Φώτο – Video)

2011-10-23T23:07:00.000-07:00

24 Οκτωβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Χιλιάδες πιστοί συρρέουν όλο το 24ωρο στην Ιερά Μονή Νοβοντέβιτσι της Αγίας Πετρούπολης, για να προσκυνήσουν την Αγία Ζώνη της Παναγίας από την Ιερά Μονή Βατοπεδίου.
Αξίζει να αναφερθεί ότι οι πιστοί παρόλο το τσουχτερό κρύο και τη βροχή έχουν σχηματίσει ουρά πέντε (5) χιλιομέτρων, ενώ μέχρι αυτή την ώρα την Αγία Ζώνη έχουν προσκυνήσει πάνω από 400.000 ρώσοι.
Σύμφωνα με εκπρόσωπους της Κυβέρνησης, ουδέποτε στην Αγία Πετρούπολη έγινε τέτοιο προσκύνημα όπως αυτό της Αγίας Ζώνης.
Πληροφορίες της Romfea.gr αναφέρουν ότι ο Κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης κ. Γκεόργκι Πολτάφτσενκο και Μέλη του Κρεμλίνου, εξέφρασαν προς στον Ηγούμενο γέροντα Εφραίμ την χαρά τους, για την μεταφορά της Αγίας Ζώνης στη Ρωσία.
Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι συνέχαιραν τους Βατοπαιδινούς πατέρες, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό προβάλουν σωστά την πατρίδα τους σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες.
Επίσης δεν παρέλειψαν να αναφερθούν στην οικουμενική προσφορά της Μονής, αλλά και στο πνευματικό έργο του Ηγουμένου.
Να σημειωθεί ότι η Αγία Ζώνη είναι η πρώτη φορά που βρίσκεται εκτός Ελλάδος παρόλο που έχει ζητηθεί και από άλλες χώρες όπως τις ΗΠΑ, την Ρουμανία και άλλες.
Η Αγία Ζώνη θα παραμείνει στην Αγία Πετρούπολη μέχρι την Δευτέρα 24 Οκτωβρίου, και εν συνεχεία θα μεταφερθεί στο Αικατεριναδόρ, Νόρλισκ, Βλαδιβοστόκ, Κρασνογιάρσκ, Νίζνι Νοβγκόροντ, Ντιβέγιεβο, Σαράνσκ, Σαμάρα, Ροστόβ, Καλίνινγκραντ και Μόσχα.
Στις 19 Νοεμβείου την Αγία Ζώνη θα συνοδεύσει Μόσχα ο Ηγούμενος γέροντας Εφραίμ μετά από παράκληση του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου, ο οποίος τις ημέρες εκείνες συμπληρώνει το 65^ο έτος της ηλικίας του.
Σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr την Αγία Ζώνη στη Μόσχα θα υποδεχθούν και ο Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ, ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας και ο Μητροπολίτης Τσεχίας και Σλοβακίας κ. Χριστοφόρος.
Τέλος οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Πρόεδρος της Ρωσίας κ. Μεντβέντεφ και ο Πρωθυπουργός κ. Βλαντιμίρ Πούτιν, έχουν ζητήσει προσωπικά από τον Ηγούμενο Εφραίμ να επισκεφθεί τις κατοικίες τους και να τις ευλογήσει με την Αγία Ζώνη.

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης
πηγή: romfea.gr

Η Αγία Ζώνη στην Αγία Πετρούπολη (με βίντεο)

2011-10-21T02:21:00.000-07:00

21 Οκτωβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα υποδέχθηκαν σήμερα το απόγευμα την Αγία Ζώνη στο αεροδρόμιο της Αγίας Πετρούπολης, ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας κ. Βλαντιμίρ Πούτιν, παρουσία Υπουργών και Μελών της Κυβέρνησης.
Της υποδοχής προΐστατο ο Μητροπολίτης Λάντογκα και Αγίας Πετρουπολης κ. Βλαδίμηρος, συνοδευόμενος από πλειάδα επισκόπων, πλήθος ιερέων και πιστού λαού.
Ο πρωθυπουργός της Ρωσίας κ. Πούτιν προσκύνησε με ευλάβεια την Αγία Ζώνη, χαιρέτησε εγκάρδια τον Ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου γέροντα Εφραίμ, τον οποίο ευχαρίστησε για τη θυσία και τον κόπο που ανέλαβε προκειμένου να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Αγιωτάτου Πατριάρχου Μόσχας κ. Κύριλλου και στην επιθυμία του ρωσικού λαού να επισκεφθεί η Αγία Ζώνη τη ρωσική γη.
Επίσης τόνισε ότι η Αγία Ζώνη και η Χάρη της Παναγίας έφθασε στη Ρωσία σε μία κρίσιμη περίοδο που ο λαός έχει ανάγκη από πνευματική ενίσχυση.

Η Αγία Ζώνη στην Αγία Πετρούπολη

▶

Ο μητροπολίτης Βλαδίμηρος από την πλευρά του, ευχαρίστησε και αυτός τον γέροντα Εφραίμ για την πρόθυμη ανταπόκριση της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου για την μεταφορά της Αγίας Ζώνης στη Ρωσία μετά από πρόσκληση του Αγιωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ.κ. Κυρίλλου, με την προτροπή του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και την έγκριση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους.
Ο μητροπολίτης έκανε ιδιαίτερη μνεία στο γεγονός και θεώρησε ιδιαίτερη ευλογία ότι η Αγία Ζώνη φθάνοντας στη Ρωσία είχε τον πρώτο της σταθμό στην Αγία Πετρούπολη.
Η Αγία Ζώνη αφού μείνει για 4 ημέρες στην Αγία Πετρούπολη θα συνεχίσει να ευλογεί τη ρωσική γη σύμφωνα με το πρόγραμμα, σχηματίζοντας σχήμα σταυρού στους τέσσερις ορίζοντες της ρωσικής γης και θα επισκεφθεί τις πόλεις, Αικατέρινμπουργκ, Νόριλσκ, Βλαδιβοστόκ, Ντιβέγιεβο, Σαράνσκ, Σαμάρα, Ροστόβ Να Ντονού, Καλίνιγκραντ και τέλος στις 19 Νοεμβρίου τη Μόσχα.
Τέλος πληροφορίες της Romfea.gr αναφέρουν ότι ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου αύριο Παρασκευή 21 Οκτωβρίου, είναι προσκεκλημένος στην Ορθόδοξη Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως.
Εκεί θα απευθύνει πνευματικές νουθεσίες από την εμπειρία του Αγίου Όρους στους φοιτητές της Ακαδημίας.
Πηγή: Ρομφέα

Το κατηγορώ ενός παιδιού προς τους γονείς του

2011-10-21T01:37:00.000-07:00

Πατέρα και μητέρα, πρώτα θέλω να σας ευχαριστήσω και ύστερα να σας κατηγορήσω, για ότι κάνατε για μένα.
Πώς να το πω; Μου δώσατε πολλά. Τα ρούχα, ποτέ δε μου έλειψαν. Εσείς φροντίσατε να μορφωθώ. Εσείς με στείλατε στο χοροδιδασκαλείο να μάθω μουσική. Εσείς στο κολυμβητήριο, εσείς στα σχολεία ξένων γλωσσών. Με θρέψατε σαν το θρεφτάρι, με στολίσετε και μ’ μάθατε να καμαρώνω σαν το παγώνι. Το γνωρίζω, ήμουν το είδωλό σας, η μεγάλη σας αδυναμία, ο θεός σας. Ποτέ δε μου αρνηθήκατε τίποτα. Ότι ζήτησα το πήρα. Και ότι ήθελα το έκανα. Ποτέ δεν θυμάμαι να μου είπατε ένα όχι. Ότι ώρα ήθελα έφευγα από το σπίτι. Και όσες φορές γύριζα στο σπίτι αργά το βράδυ, εσείς πάντα σιωπούσατε. Ποτέ δεν υψώσατε τη φωνή σας να διαμαρτυρηθείτε. Τα μόνα λόγια που θυμάμαι είναι η επωδός των λόγων σας: «αυτό που εγώ στερήθηκα στην ηλικία σου, εσύ να μη το στερηθείς».
Όμως πρέπει να γνωρίζετε πως τώρα σας κατηγορώ. Ναι, σας κατηγορώ εγώ, το παιδί σας. Όλα μου τα δώσατε, και εκείνα ακόμα που δεν θα έπρεπε. Στα παιδικά μου χέρια άμετρος ευδαιμονισμός και απόλυτη ελευθερία ήταν δίκοπο μαχαίρι που πλήγωσαν το κορμί μου και μάτωσαν την ψυχή μου. Όλα μου τα δώσατε και όμως μου αρνηθήκατε το ένα. Δεν μου δώσατε το Θεό!
Παραμελήσατε να με μάθετε να προσεύχομαι σ’ Αυτόν. Δεν σύρατε τα βήματά μου στον Ιερό Ναό να εκκλησιαστώ και να μεταλάβω των Αχράντων Μυστηρίων. Δεν μου κάνατε λόγο ποτέ για το κατηχητικό και αρνηθήκατε επίμονα να με οδηγήσετε στον Πνευματικό. Δεν με διδάξατε να μελετώ τον νόμο του Θεού. Ποτέ δεν μου είπατε πως η τιμή της αγνότητας είναι ο ατίμητος θησαυρός, που όποιος νέος τον χάσει δεν τον ξαναβρίσκει.
Πότε, αλήθεια, δουλέψατε στην καρδιά μου; Τι κάνατε για την προσωπικότητά μου; Λησμονήσατε, να μου πείτε πως η ζωή δεν είναι ένα αδιάκοπο γλέντι, αλλά ένας συνεχής και αδιάκοπος αγώνας με επιτυχίες και αποτυχίες, με νίκες και ήττες, με ευχάριστα και δυσάρεστα. Για ότι είμαι σήμερα, φταίτε εσείς.
Σας συγχωρώ, αλλά δεν θα σταματήσω να σας κατηγορώ!
Το παιδί σας
πηγή: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας

Ινδία – Νεπάλ – Θιβέτ

2011-10-16T22:56:00.000-07:00

Η ποικιλία των αντιλήψεων και των συμπεριφορών αναμιγνύεται με την εξωτική ομορφιά και τις κοινωνικές αντιθέσεις, καθώς βαδίζουμε από την Ινδία του 1,2 δισεκατομμυρίων ψυχών προς την «Στέγη του Κόσμου».

Έχει σφραγισθεί με μυστήριο, μαγεύει με τα εξωτικά της χρώματα, περιστοιχίζεται από απύθμενους ωκεανούς, τα ύψη της σπάζουν τα σύννεφα, ποτίζεται από τα νερά ενός ποταμού που ρέει σαν λάβα σέρνοντας μαζί του ολόκληρη την ύπαρξη ενός έθνους του οποίου οι ρίζες χάνονται στο βάθος του χρόνου, και το όνομά της γοητεύει σαν άσμα των Σειρήνων: ΙΝΔΙΑ. Η πλούσια και ταλαίπωρη Ινδία. Ένας τόπος των έντονων αντιθέσεων.

Από παλαιά είχα το ενδιαφέρον ως αγιογράφος για τις φυσικές χρωστικές σκονών της ζωγραφικής (κιννάβαρι, λαζουρίτη και άλλες), που συνήθως είναι φτιαγμένες από ημιπολύτιμους λίθους, και με τις οποίες οι αρχαίοι βυζαντινοί τεχνίτες ζωγράφιζαν τις εικόνες τους, αλλά και εντυπωσιαζόμουν από τον πλούτο του τεκμηριωμένου υλικού που υπάρχει για το διακοσμητικό και αρχιτεκτονικό στοιχείο που προσφέρει η Ανατολή. Έτσι εκμεταλλεύτηκα μία εξαιρετική ευκαιρία για εμένα ως ορθοδόξου μοναχού, για να κάνω μαζί με μια ομάδα γνωστών ένα ταξίδι με προορισμό κυρίως την Βόρεια Ινδία, και κατόπιν το Νεπάλ και το Θιβέτ.
Οδοιπορικό στην Β. Ινδία
Ξεκινώντας το Σάββατο 6 Οκτωβρίου από το Βουκουρέστι μετά από μία πτήση 17 ωρών με το αεροπλάνο, διανύοντας μία οροσειρά που φαινόταν ότι δεν θα τελειώσει ποτέ, φτάσαμε στο Δελχί. Αφού ξεμπερδέψαμε με τις τελωνειακές διαδικασίες, μετά το παραδοσιακό καλωσόρισμα «Swagat», φιλοξενηθήκαμε σε ένα ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων, μοντέρνο και πολυτελές, όπως όλα τα άλλα ξενοδοχεία για τους ξένους τουρίστες, τα οποία εκφράζουν την φανερή αντίθεση με την καθημερινή ζωή της πλειονότητας των εντοπίων. Το πρώτο πράγμα που αντιμετώπισα ήταν η τροπική ζέστη που πλημμύριζε όλους τους πόρους του σώματος και διαπερνούσε «άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος». Τέτοια ζέστη, που φέρνει μία μαλθακότητα και μειώνει την ενεργητικότητα και την ψυχική αντίσταση. Τελικά από την ζέστη αυτή γλυτώσαμε μόνο όταν φτάσαμε στα κατοικημένα ύψη των Ιμαλαΐων.

Την επόμενη ημέρα αρχίσαμε να «εξερευνούμε» τις περιοχές της Ινδίας, για την οποία οι ιστορικές μου γνώσεις περιορίζονταν σε αυτά που έβλεπα στις ταινίες. Έτσι σιγά σιγά ανοιγόταν μπροστά μου η πραγματική όψη της Ινδίας, που μέχρι τότε ήταν άγνωστη για μένα. Παντού με προϋπαντούσαν οι έντονες αντιθέσεις μεταξύ των μεγαλοπρεπών μνημείων του αριστοκρατικού παρελθόντος, των νέων συνοικιών των πλουσίων και των περιοχών που κτίστηκαν από τους Άγγλους αρχιτέκτονες –συμμετρικές, με φαρδιές λεωφόρους, περιποιημένα πάρκα, μοντέρνες έπαυλεις και σκιώδεις αλέες– και της υπερβολικής φτώχειας των απλών ανθρώπων με τους ατέλειωτους μαχαλάδες των περιφερειών.

Στο Δελχί είδαμε το μνημείο του Μαχάτμα Γκάντι και το παλάτι του Προέδρου. Κατόπιν πήγαμε στο Νέο Δελχί, όπου μπορεί κάποιος να διακρίνει την σαφή αγγλική επίδραση στην αρχιτεκτονική, στους κήπους. Μεταξύ των άλλων πήγαμε στον πρώτο ναό Μπαχάι της Ασίας, της νέας αυτής συγκρητιστικής θρησκείας, τον γνωστό ως ναό του Λωτού και στον μιναρέ Qutub τον πιο ψηλό σε όλη την Ινδία.

Στην συνέχεια επισκεφτήκαμε με την σειρά τις περίφημες αρχαίες πόλεις:
Udaipur, που ονομάζεται «η πόλη των λιμνών», η πιο γραφική πόλη του Ραχαζστάν, όπου επισκεφθήκαμε το παλάτι της πόλης με τον κήπο, τις τοιχογραφίες, τις εξαιρετικές κολώνες και το μουσείο του. Το βράδυ κάναμε μία βόλτα στην λίμνη Pichola και μείναμε στο ιδιωτικό παλάτι Jag Mandir κτισμένο από κόκκινο ασβεστόλιθο. Στην Udaipur ζουν κυρίως οι πλούσιοι Ινδοί σε πολυτελέστατα παλάτια κτισμένα μέσα σε λίμνες.

Jodhpur, όπου η ανάμιξη του παραδοσιακού και του μοντέρνου αντανακλάται από τα πολυάριθμά της παλάτια, φρούρια και ναούς. Εδώ επισκεφθήκαμε τον πύργο του Ωρολογίου, το Σαδάρ Μπαζάρ και το παλάτι Umaid Bhawan, που θεωρείται η μεγαλύτερη ιδιωτική κατοικία στον κόσμο, και την επομένη το μεγαλοπρεπές Mehrangarh, την παλαιά πρωτεύουσα του κράτους Marwar και το μαυσωλείο της βασιλικής οικογένειας.
Μετά πήγαμε στην Jaipur, «η ροζ πόλη της ερήμου», όπου για να φθάσουμε στην κορυφή του λόφου που είναι κτισμένο το φρούριο Amlur, η προηγούμενη βασιλική πρωτεύουσα, νοικιάσαμε κατά το τυπικό, ελέφαντες, στις πλάτες των οποίων καθίσαμε πιο άνετα απ’ ότι περιμέναμε. Έπειτα επισκεφθήκαμε το Hawa Mahal, «το παλάτι των ανέμων», με τα 953 παράθυρα που έκρυβαν τα περίεργα βλέμματα των παλακίδων της αυλής προς την θορυβώδη πόλη. Επίσης το παλάτι Μaharaj, το αστρονομικό πλανητάριο Jantar Mantar και τον ναό Birla.
Στον δρόμο προς την Agra σταματήσαμε στην Fatehpur Sikri, την παλαιά πρωτεύουσα του βασιλέα Akbar, μία πόλη αριστούργημα από μάρμαρο με τα παλάτια και τις αυλές της. Στην Agra βεβαίως ο πρώτος στόχος ήταν το περίφημο Taj Mahal, το πιο εντυπωσιακό και ωραίο ισλαμικό παλάτι στον κόσμο που κτίστηκε από τον βασιλέα Shahjahan για την αγαπημένη σύζυγό του Mumtaz Mahal. Μετά από άλλα μνημεία επισκεφθήκαμε τους ναούς Mathura και Vrindavan συνδεδεμένους με την γέννηση και την παιδική ηλικία του Shri Krishna, του πιο αγαπημένου θεού τους.

Περάσαμε και σε άλλα παλάτια, ναούς και μνημεία των οποίων τα ονόματα άρχισα τώρα να τα συγχέω, επειδή έμοιαζαν αρκετά μεταξύ τους, καθώς κτίστηκαν σχεδόν την ίδια περίοδο. Θυμάμαι ακόμη τους ναούς στην Khajuraho κτισμένους στις αρχές του 11ου αιώνα που εντυπωσιάστηκα με τα πολυάριθμα γλυπτά τους, φτιαγμένα σε συνθέσεις και σκηνές από το Κάμα Σούτρα για το οποίο θα αναφερθώ παρακάτω.
Στην Varanasi, την πιο παλαιά και ιερή Ινδουιστική πόλη, γνωστή για τις τελετές και τα παραδοσιακά έθιμά της, όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνεται αναρίθμητο πλήθος κάθε χρώματος και κάθε ινδουιστικής σέκτας, πήγαμε πρωί πρωί με ένα μικρό πλοίο διασχίζοντας τον ποταμό Γάγγη και είδαμε για πρώτη φορά πως καίγανε τους νεκρούς τους.
Η δύσκολη καθημερινότητα
Τα τοπία στην Ινδία είναι πολυποίκιλα όπως και το κλίμα, διότι η χώρα απλώνεται σε μία τεράστια έκταση. Η βόρια πλευρά στην οποία ταξιδέψαμε εμείς παρουσιάζει περισσότερο χαρακτηριστικά θεάματα για το ξηρό κλίμα: πετρώδες έδαφος και καμένο χώμα, σκληρή και ακανθώδη χλωρίδα και πολλά βάγια. Υπάρχει εκεί μία περιοχή όπου έχει ολόχρονη ανομβρία.

Τα συνηθισμένα ζώα στα χωριά τους είναι η καμήλα και ένα είδος βουβάλου. Συχνά στα χωριά συναντούσαμε στον δρόμο ντόπιους που πουλούσαν στους τουρίστες των λεωφορείων ένα είδος μικρών και πολύ γλυκών μπανανών και ινδοκάρυδα κομμένα φέτες. Είδαμε και καλλιέργειες δημητριακών, ιδιαίτερα σιταριού το οποίο οι χωριανοί το μαζεύουν σε δέσμες που τις βάζουν στον δρόμο μπροστά στα αυτοκίνητα για να αλωνιστούν. Συνήθως τα σπίτια δεν έχουν παράθυρα και αυτό μάλλον γίνεται εξαιτίας της ζέστης που υπάρχει εκεί. Παντού σε προϋπαντεί το πρωτόγονο, ο αυτοσχεδιασμός και η σκόνη. Η σκόνη μπαίνει παντού και στρώνεται στα αντικείμενα, στα φαγητά, στα ρούχα (ίσως και στις ψυχές!). Μπήκα από περιέργεια σε ένα τέτοιο χωριάτικο σπίτι διότι δεν έχουν φράκτες –οι κάτοικοι όχι μόνο δεν σε εμποδίζουν, αλλά χαίρονται όταν τους επισκέπτεσαι– και είδα κάτι πολύ χαμηλά και μαλακά κρεβάτια φτιαγμένα από ένα υλικό που δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν (ένα είδος μαλακού χόνδρου).

Κάτι άλλο που σε φέρνει σε δύσκολη θέση συχνά είναι η έλλειψη τουαλεττών. Σε όλη την διαδρομή, στις πόλεις και στα χωριά –με εξαίρεση τα ξενοδοχεία– οι τουρίστες αλλά και οι κάτοικοι είναι αναγκασμένοι να κάνουν τις ανάγκες τους δίπλα από ένα τοίχο, δένδρο η πάνω στην ρόδα του λεωφορείου. Οι Ινδοί το συνήθισαν και δεν τους φαίνεται τίποτε ενοχλητικό. Συχνά η δυσοσμία των ούρων κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα. Γενικά, με εξαίρεση όπως είπαμε τα ξενοδοχεία για τους ξένους, η υγιεινή είναι ανύπαρκτη. Οι αρρώστιες είναι πάρα πολλές και η θνησιμτότητα πολύ υψηλή. Το νερό (ακόμα και το υπόγειο) είναι μολυσμένο και ανθυγιεινό. Από τον φόβο των ασθενειών πολλές φορές πλενόμασταν η πλέναμε τα φρούτα με μεταλλικό εμφιαλωμένο νερό που ήταν και πολύ ακριβό. Φαίνεται ότι οι Ινδοί έχουν αποκτήσει φυσιολογικά, εκ γενετής, ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, ενώ οι τουρίστες είναι πιο εκτεθειμένοι στις αρρώστιες. Φοβόμασταν να πίνουμε το νερό τους και αποφεύγαμε όσο ήταν δυνατό και τα τρόφιμα από την αγορά. Μας είχαν προειδοποιήσει εξάλλου γι’ αυτό το θέμα.
Ο ηλεκτρισμός, όπου υπάρχει, μεταφέρεται με διασκορπισμένα καλώδια που κρέμονται χαοτικά σαν κληματσίδες, η καλυτέρα σαν μπερδεμένα εντόσθια πάνω στους ξεφλουδισμένους τοίχους των διώροφων κτηρίων, που συναντά κάποιος συνήθως στους στενούς δρόμους των πόλεων. Στα σκουριασμένα λεωφορεία χωρίς τζάμια που κυκλοφορούν στους δρόμους, οι άνθρωποι στριμώχνονται ο ένας πάνω στον άλλο.

Οι πολιτισμένες συνοικίες βρίσκονται ξεχωριστά προς το κέντρο της πόλεως και τα σπίτια είναι πολύ ακριβά και απρόσιτα όχι μόνο εξαιτίας της τιμής, αλλά και εξαιτίας του νόμου των καστών (δηλ. των κοινωνικών τάξεων) η μάλλον της νοοτροπίας που δημιουργήθηκε από αυτόν τον νόμο. Έτσι οι φτωχοί είναι καταδικασμένοι στην φτώχεια όλη την ζωή τους. Ο πληθυσμός, αν και όχι επίσημα, βρίσκεται ακόμα μοιρασμένος σε κάστες, πάνω από 50% ζώντας με χαμηλό βιοτικό επίπεδο. Στην Ινδία υπάρχουν και πολλά διαφορετικά έθιμα διότι ο ινδουισμός έχει πολλές αιρέσεις και σχίσματα. Στην ουσία η Ινδία είναι μία ένωση κρατών και διαλέκτων.
Αισιοδοξία
Παρόλες αυτές τις δύσκολες συνθήκες ζωής, που μπορούν όμως να φανούν ελκυστικές στα μάτια των εραστών του εξωτισμού, οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, γεμάτοι ζωή και αισιοδοξία. Τα παιδιά είναι ζωηρά και ανταγωνίζονται σε αταξίες με τις μαϊμούδες, που κυκλοφορούν ελεύθερες παντού και έχουν συνηθίσει τόσο πολύ τους ανθρώπους όπως τα περιστέρια στην πλατεία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Οι γυναίκες συνήθως αποφεύγουν τους ξένους, δεν συζητάνε, δεν προκαλούν. Οι άντρες όμως είναι πολύ ανοιχτοί, αγαπούν τους τουρίστες, είναι πολύ φιλόξενοι. Πολλές φορές εξευτελίζονται ελεεινά μπροστά στους ξένους. Επιμένουν πολύ για να σου πουλήσουν το εργόχειρό τους.

Αγαπούν πολύ την μουσική και το κουκλοθέατρο. Σχεδόν σε όλα τα ξενοδοχεία μας προϋπαντούσανε στην είσοδο με κούκλες κινούμενες με σχοινιά με μεγάλη επιδεξιότητα. Είναι μία πολύ αγαπητή παραδοσιακή παράσταση των κατοίκων, στην οποία νομίζω ότι αντανακλάει η θρησκευτική τους φιλοσοφία, όπου κυριαρχεί η ιδέα ότι ο καθένας πρέπει να ακολουθεί χωρίς γογγυσμό την τύχη του χαραγμένη από τους νόμους της κάρμας, για να εξουδετερώνει τις αρνητικές συνέπειες των κακών πράξεων από τις περασμένες ζωές του και να φυλαχθεί από το να δημιουργεί άλλες.
Το κουκλοθέατρο εικονογραφεί άριστα την ιδέα της ματαιότητας και της πλάνης του κόσμου, ένα σταθερό συστατικό της δικής τους αντίληψης για την πραγματικότητα. Τους αρέσουν οι κούκλες, διότι οι ίδιοι είναι απλοί και αθώοι σαν τα παιδάκια. Είναι όμως και πολύ συναισθηματικοί και αυτό το εκφράζουν ιδιαίτερα στην μουσική τους. Κοντά στους ναούς η στα αρχαία παλάτια συναντούσαμε πλανόδιους μουσικούς, γέρους η παιδιά, συνήθως φτωχούς, οι οποίοι χειρίζονταν τα παραδοσιακά τους όργανα με μεγάλη δεξιοτεχνία. Ο ήχος από το φλάουτο έκανε την καρδιά σου να σκιρτά και οι χορδές καθώς ταλαντεύονταν τόσο γλυκά έδιναν την εντύπωση ότι είναι πιασμένα με την μία άκρη στο μουσικό όργανο και με την άλλη στην ψυχή. Η αφθονία και η φτώχεια, οι νίκες και οι ήττες, η χαρά και η θλίψη, αλλά περισσότερο η αγάπη, όλα αυτά τα εκφράζουν στην μουσική.
Κάμα Σούτρα
Ο έρωτας για αυτούς είναι ιερός. Θεωρούν ότι είναι μία οδός πνευματικής αναβάσεως. Τον καλλιεργούν σαν μία τέχνη, σαν μία μυστική τέλεση. Έχουν ναούς, των οποίων η διακόσμηση έχει ως σύνθεση αναρίθμητα συμπλέγματα ανθρωπίνων σωμάτων, αλυσοδεμένες σε χορούς η σκηνές με ερωτικό χαρακτήρα, εμπνευσμένες από το ξακουστό Κάμα Σούτρα, μυστικό κείμενο περί της τέχνης του ιερού έρωτος, στο οποίο απαιτείται όχι τόσο η σαρκική (φυσική) ικανοποίηση και εξάντληση, όσο η συνεχής συγκέντρωση και αυτεξουσία κατά την διάρκεια της ερωτικής συνευρέσεως των ερωμένων, στον διακαή πόθο επιτυχίας ενώσεως των ψυχών.

Αυτή η ιδέα σαγήνευσε και πολλούς από τους Δυτικούς, αλλά επειδή ήταν μία πανθεϊστική απατηλή επινόηση του διαβόλου, αποδείχθηκε ότι φέρνει στην πράξη αποτελέσματα ακριβώς αντίθετα του ζητουμένου, οδηγώντας στην ηθική διαφθορά και στον εγκλωβισμό του ατόμου στον εαυτό του, σε έναν αυτοθεωτικό ατομοκεντρισμό και ναρκισσισμό με την ταυτόχρονη εξαφάνιση της αυθεντικής δύναμης στο να μπορεί κάποιος να αγαπά.
Σύμφωνα με τον νόμο στην Ινδία σήμερα ισχύει η μονογαμία. Όμως λόγω των παραδοσιακών θρησκευτικών παραδόσεων στους Ινδουιστές σε μερικές περιοχές επικρατεί η πολυγαμία. Επίσης σε μερικά παρακλάδια των Βουδιστών όπως στους Sepras μπορείς να βρεις το φαινόμενο της πολυανδρίας, δηλαδή η γυναίκα μπορεί να παντρευτεί περισσότερους από έναν συζύγους και να ζουν μαζί στο ίδιο σπίτι.
Παρόλα αυτά υπάρχει κοινωνική σεμνότητα στην Ινδία στον δημόσιο χώρο. Τα αγόρια κάνουν παρέες ξεχωριστά από τα κορίτσια. Δεν είδα πουθενά ζευγάρια να φιληθούν η να αγκαλιαστούν δημόσια. Οι κοπέλλες είναι ντροπαλές και ντύνονται σεμνά, κατά την παράδοση. Δεν τολμούν να ξεγυμνώσουν το πόδι τους και συχνά έχουν το κεφάλι σκεπασμένο. Ντύνονται όμως πολύ ποικιλόχρωμα και φορούν κατά παράδοση σκουλαρίκι στην μύτη και δακτυλίδι και βραχιόλι στα πόδια, εκτός από τα συνηθισμένα και σε μας γυναικεία στολίδια. Στον ναό οι άντρες πηγαίνουν κρατώντας ο ένας τον άλλο από το χέρι σαν σύμβολο πνευματικής ενότητας και κάνουν ομάδες ξεχωριστά από τις γυναίκες. Μόνο οι πλούσιοι πηγαίνουν στον ναό με την οικογένεια και παραμένουν μαζί.
Από ότι κατάλαβα από τον ξεναγό που μας συνόδευε υπάρχει ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο όλοι πρέπει να εκκλησιασθούν, αλλά πόσο πεπεισμένοι είναι σε αυτά που πιστεύουν δεν μπορώ να πω. Πηγαίνουν με άνεση στον ναό, όμως μέσα είναι σοβαροί και ιδιαιτέρα οι γριές. Όταν ένας από την ομάδα μας άρχισε να φωτογραφίζει μέσα σε ένα ναό, μία γυναίκα που ίσως προσευχόταν διαμαρτυρήθηκε έντονα, παρόλο που δεν είχε φωτογραφήσει την ίδια.
Δεισιδαιμονίες και μετεμψύχωση
Όπως είπα, στον ινδουισμό υπάρχουν πολλές αιρέσεις και ακρότητες. Μπορείς να συναντήσεις ανθρώπους που είναι ειλικρινώς αφιερωμένοι στις θρησκευτικές τους αρχές, αλλά και τσαρλατάνους που, κάτω από την μάσκα μίας αυστηρής άσκησης η μιας παράξενης κοινωνικής παρουσίας γοητεύουν τις αφελείς καρδιές των μυστικοεραστών και ζουν σε μία σιωπηλή ζητιανιά και κενοδοξία.
Μέσα στον λαό υπάρχουν πολλές δεισιδαιμονίες και η πίστη στην μετεμψύχωση τους κάνει να παραχωρούν την θεότητα σε άλογα ζώα, πιστεύοντας ότι είναι μετεμψύχωση ενός θεού. Έτσι για παράδειγμα η αγελάδα, αλλά και ο ελέφαντας, και η μαϊμού έχουν αποκλειστικά προνόμια στην Ινδία. Την αγελάδα την βρίσκεις μέσα στην πόλη, στους δρόμους, βόσκοντας ελεύθερα όπου επιθυμεί η ξαπλώνοντας πάνω στα σκουπίδια. Κανείς δεν τολμά να την ταράξει η να την ενοχλήσει με κάτι. Μόνο η αστυνομία δικαιούται να την αγγίζει ελαφρά με την ράβδο για να την βοηθάει να αλλάξει πορεία για να μην μπλοκάρει την κίνηση. Τα κόπρανά της οι κάτοικοι τα σκεπάζουν προσεκτικά με ένα ξύλινο κουτί μέχρις ότου έρθει ο αρμόδιος υπάλληλος που πρέπει να τα συλλέξει. Παίρνουν ακόμα και τα ούρα της που τα ανακατεύουν με λίπος βουβαλιού και τα χρησιμοποιούν για το γυάλισμα των μπρούντζινων αγαλμάτων των ναών, πράγμα που προσθέτει στην ήδη προϋπάρχουσα ατμόσφαιρα, μαζί με τα αρώματα κανέλλας και άλλων εύοσμων ρητινών και μυρωδικών, μία μπόχα που οι Δυτικοί που λατρεύουν τις ινδικές ταινίες για τον μυστικισμό τους δύσκολα θα μπορούσαν να την φανταστούν και να την ανεχθούν.
Η αγελάδα, όπως και ο ελέφαντας, έχουν βαμμένα η γραμμένα στο κεφάλι με έντονα χρώματα μυστικά σύμβολα. Κανείς δεν την αρμέγει, ίσως και διότι έχει πολύ μικρούς μαστούς. Όταν πηγαίνουν στην δουλειά τους, οι κάτοικοι συνηθίζουν να της βάζουν μετάνοια, ίσως για να παίρνουν την ευχή της.
Δεν μπόρεσα να καταλάβω πως συμφιλιώνεται η πανθεϊστική τους αγάπη προς τα ζώα και γενικά προς την φύση με την θυσία των ζώων. Είναι σοκαριστικό να βλέπεις πως σφάζουν τον λαιμό των καημένων ζώων, για να ραντίζουν με το αίμα τους τις ρόδες και το μπροστινό μέρος των ποδηλάτων και των οχημάτων. Έχουν μία εορτή και μία ειδική ιεροτελεστία για αυτό, με θυμίαμα και προσφορά λουλουδιών. Προσκυνούν και κάνουν και μετάνοιες ακόμα μπροστά στα αγιασμένα ποδήλατα. Εμείς κάνουμε αγιασμό με νερό. Αυτοί το κάνουν με αίμα, για να φυλαχθούν από δυστυχήματα.
Βέβαια, για να κρατηθούν όλες αυτές οι μυστικές επιδείξεις, δεν πρέπει να λείπει από την θρησκευτική τους ζωή το θαύμα, το υπερφυσικό στοιχείο. Για παράδειγμα, μιλούσαμε με μία οικογένεια που προσευχόταν μπροστά σε ένα ναό αφιερωμένο στον Κρίσνα και μας έλεγαν πεπεισμένοι ότι ο θεός τους τους ακούει και πραγματοποιεί όλες τις προσευχές των πιστών του, και ότι ο Κρίσνα έχει θεραπεύσει θαυματουργικά ένα από τα παιδιά τους από μία ανίατη νόσο, εκεί που οι ιατροί δεν του έδιναν πλέον καμμία ελπίδα.
Λίγοι γνωρίζουν για την διδασκαλία του Χριστού και είναι αυτοί που έχουν κάποιες σχέσεις με την Δύση. Οι μυστικιστές τους είναι φονταμενταλιστές. Αγαπάνε την δική τους θρησκεία και αποφεύγουν ο,τιδήποτε προέρχεται από την Δύση. Παρόλα αυτά, από ότι έχω ακούσει, η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία αντιπροσωπεύεται όχι από λίγους κατοίκους, αλλά τίποτε δεν φανερώνεται επίσημα εξαιτίας των νόμων που ισχύουν σε μερικές περιοχές της Ινδίας. Είδα μία ελληνική ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Αποστόλου Θωμά. Οι ινδουιστές θεωρούν πάρια (δηλ. απόβλητα της κοινωνίας τους) τους χριστιανούς Ινδούς και τους περιορίζουν η τους καταδιώκουν, αλλά χωρίς χρήση σωματικής βίας.
Στο Νεπάλ
Μετά την πόλη Varanasi αφήσαμε την Ινδία και πήγαμε στο Νεπάλ, στην πρωτεύουσά του, Κατμαντού, που βρίσκεται στις νότιες πλευρές των Ιμαλαΐων. Εκεί συναντήσαμε μία συνύπαρξη του ινδουισμού και του βουδισμού (που στην Ινδία είναι πολύ μειωμένος σήμερα). Είναι ένα ενδιαφέρον μείγμα διαφόρων παραδόσεων που όμως προέρχονται από την ίδια ρίζα. Η παρουσία του βουδισμού οφείλεται στην κοινότητα των Θιβετιανών μεταναστών που έχουν βρει εδώ άσυλο μετά την εισβολή της κομμουνιστικής Κίνας στο Θιβέτ. Η ινδουιστική πλειονότητα και η κουλτούρα εδώ, μοιάζει πολύ με αυτήν της Ινδίας με τους οποίους συγγενεύουν. Εδώ μείναμε τρεις νύχτες.
Πίσω από την ποικιλόμορφη γοητεία των πλατειών συναντήσαμε ξανά την σκοτεινή εικόνα των αποτεφρώσεων στις όχθες ενός παραπόταμου που διέσχιζε την πόλη. Είναι δύσκολο, νομίζω, για έναν χριστιανό και ιδιαιτέρα ορθόδοξο, να βλέπει χωρίς συγκλονισμό την εικόνα που προσφέρει εκείνος ο τόπος εμποτισμένος με δυσοσμία καμένου ανθρωπίνου κρέατος. Σε σκάρες που εξέχουν από τα λιθόστρωτα βήματα των οχθών καίγονται –μόνο με ειδικά ξύλα από τσάνταλι– τα σώματα των νεκρών τυλιγμένα σε λευκά οθόνια. Στο βάθος σχηματίζονται κάποια χαμηλά και μακρόστενα κτίρια που μοιάζουν με σκοτεινές αποθήκες. Οι συγγενείς παρακολουθούν σιωπηλά το ολοκαύτωμα και έπειτα πετούνε την στάχτη και τα απομεινάρια στα θολά νερά του ποταμού.

Σοκαριστική είναι και η εικόνα των παράξενων Aghoris που κάθονται δίπλα στις όχθες σε αποσυρμένες ομάδες, καταξηραμένοι από την άσκηση, βαμμένοι στο μέτωπο με χτυπητά χρώματα, με παγωμένα βλέμματα, ξένα από οποιαδήποτε ίχνη ανθρώπινης χαράς. Παρόλο που εξωτερικά μοιάζουν με τους συνηθισμένους Sadhus που μένουν στα μεγάλα ινδουιστικά τεμένη, όπως αυτό του Pashupatinat της Κατμαντού, δεν είναι από την ίδια αίρεση. Αλείφονται με την στάχτη που έμεινε από τους καμένους νεκρούς στο πρόσωπο, στα γένια, στα μαλλιά αλλά και σε όλο το σώμα. Πιο τρομακτική είναι η φήμη που επικρατεί ότι τρώνε τα απομεινάρια των νεκρών τα οποία τα μαζεύουν από το ποτάμι. Το κάνουν αυτό σαν μυστική ιεροτελεστία.
Κάποιες σέκτες των Aghoris καταδιώκονται και περιορίζονται από τους άλλους ινδουιστές, από τον νόμο και από την θρησκεία. Ευθύνονται ακόμα και για αρπαγές ανθρώπων. Αν περίπου παντού στην Ινδία με ακολουθούσε ένας φόβος και μία απέχθεια –όχι τόσο σωματική όσο ψυχική– μπροστά στην ειδωλολατρία, εδώ τα βίωσα πιο έντονα. Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο, μπήκα κάτω από το ντους ντυμένος για να βγει η μπόχα του καμένου ανθρωπίνου κρέατος.
Κάποια στιγμή επισκεφτήκαμε έναν ναό αφιερωμένο σε μία ενσωματωμένη θεά (Kumari νομίζω την έλεγαν) που ζούσε έγκλειστη μέσα στον ναό και ήταν προστατευμένη από μύστες γέροντες. Ήταν μία κορούλα δώδεκα χρονών, που είχε γεννηθεί σε μία ευνοϊκή αστρολογική θέση και που την συνόδευαν και διάφορα θαυμαστά γεγονότα την μετεμψύχωσή της την περίμεναν από παλαιά οι γέροντες. Μεγάλο πλήθος του λαού την λατρεύουν και την προσκυνούν, αν και λίγοι είναι εκείνοι που έχουν το προνόμιο να την δουν. Οι περισσότεροι παίρνουν σαν ευλογία μία δική της φωτογραφία. Στους ξένους απαγορεύεται αυστηρά να την δουν. Εμάς μας έδωσαν από μία φωτογραφία, την οποία εγώ την πέταξα με την πρώτη ευκαιρία. Λέγεται ότι κάνει θαύματα και λέει προφητείες, συμβουλεύει και καθοδηγεί όσους την ρωτούν για τα μεγάλα τους προβλήματα.
Τέτοιο φαινόμενο δεν είναι καθόλου σπάνιο στον Ινδουισμό. Περίπου όλοι οι δικοί τους μεγάλοι διδάσκαλοι και πνευματικοί μύστες παρουσιάζονται σαν ενσωμάτωση διαφόρων θεών τους, ιδιαιτέρα του Σίβα.
Στην Κατμαντού παρευρέθηκα και σε μία ζωοθυσία προσφερομένη στην θεά Κάλι η μάλλον στον διάβολο.
Θιβέτ και Βουδισμός
Ο βουδισμός παρουσιάζει διαφορετικές μορφές. Στην Κατμαντού υπάρχουν δύο αρχαίοι μεγάλοι ναοί, «στούπα», όπως ονομάζουν τους βουδιστικούς ναούς, που προσελκύουν βουδιστές προσκυνητές από πολλά μέρη. Και στην Κατμαντού και στην Λάσα –η πρωτεύουσα του Θιβέτ, που ονομάζεται «Η Στέγη του Κόσμου» και στην οποία μείναμε δυό νύχτες μετά από την παραμονή μας στο Νεπάλ– οι κάτοικοι παρουσιάζουν μία χαρακτηριστική φυσιογνωμία –σαν ράτσα αλλά και σαν πνεύμα– προσαρμοσμένη στην σκληρή ζωή του βουνού.
Στα πρόσωπά τους διαφαίνεται η κόπωση, η επιμονή, η αντοχή, αλλά συνδεδεμένα με την απλότητα, αθωότητα και ευλάβεια. Η πόλη Λάσα, κτισμένη στα 3658 μέτρα ύψος, είναι η πόλη με το μεγαλύτερο υψόμετρο του κόσμου. Για εκατοντάδες χρόνια έμεινε τελείως περιορισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Ξεχωρίζει από την επιβλητική παρουσία του παλατιού Ποτάλα, το πρώην πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο του Θιβέτ και χειμωνιάτικη έδρα των διαφόρων Δαλάι Λάμα. Το παλάτι αυτό επεκτείνεται σε 90.000 τετρ. μέτρα, έχει ύψος 117 μέτρα και πάνω από 10.000 δωμάτια.
Εντυπωσιάστηκα από την ευλάβεια που έχουν οι ντόπιοι για την θρησκεία τους. Και στην Κατμαντού και στην Λάσα τους είδα να πηγαίνουν στον ναό (στούπα) μεγάλοι και μικροί, γέροι και νέοι, λαϊκοί και μοναχοί, ντυμένοι με παραδοσιακές στολές, με σοβαρότητα, κρατώντας στο χέρι κομποσχοίνι και προσευχόμενοι η μάλλον επαναλαμβάνοντας το συ-
νηθισμένο τους μάντρα για τον διαλογισμό «om mani padmne hum».
Οι στολές τους θυμίζουν τον μεσαίωνα. Οι γυναίκες αφήνουν τα μαλλιά τους μακριά, μπλεγμένα συνήθως σε δυό κοτσίδες. Για πρώτη φορά έμαθα και είδα ότι στον Βουδισμό υπάρχουν και μοναχές. Φοράνε και αυτές κόκκινα η ροζ ενδύματα και έχουν το κεφάλι ξυρισμένο, ώστε δύσκολα τις διακρίνεις από τους μοναχούς. Στους ναούς ανάβουν κεριά, όμως όχι μακριά, όπως εμείς, αλλά χυνομένα σε ποτηράκια. Χαρακτηριστικό στους ναούς τους είναι ένα είδος μεταλλικό κίτρινο ροδάνι, όπου είναι γραμμένη μία προσευχή η ίσως το μάντρα τους, βαλμένα στην σειρά το ένα μετά το άλλο, τα οποία οι πιστοί τα γυρίζουν συνεχώς. Κάτω από αυτά συνήθως καίνε θυμίαμα.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που έβλεπα τους ντόπιους να κάνουν ένα είδος μετανοιών το μεσημέρι, στο κέντρο της πλατείας η στους δρόμους, προσανατολισμένοι προς τον ναό. Όμως οι μετάνοιές τους είναι κάπως διαφορετικές από τις δικές μας. Ξαπλώνουν στο έδαφος κάτι σαν χαλάκι η στρώμα χαμηλό και στενό όσο είναι το πλάτος ενός ανθρώπου, και από την όρθια στάση, με τα χέρια ενωμένα στο μέτωπο, κατεβαίνουν κάτω, αφήνοντας τα χέρια σε κάποια μαξιλαράκια μικρά γλιστερά, για προστασία, με τα οποία γλιστράνε στο στρώμα μπροστά μέχρι που ξαπλώνουν τελείως με όλο το σώμα με το πρόσωπο στην γη. Κάθονται έτσι σειρές σειρές, ο ένας κοντά στον άλλο, ο καθένας με το στρώμα του, μετρώντας αυτές τις μετάνοιες με τα κομποσχοίνια. Τα πόδια τα δένουν με ένα κορδόνι, ίσως συμβολικά.
Κατάλαβα τότε γιατί μερικοί από τους Δυτικούς που γνωρίζουν εντελώς επιφανειακά τις θρησκείες, βλέπουν την Ορθοδοξία να συγγενεύει με τον θιβετιανό βουδισμό. Θυμάμαι πως μια φορά, ένας κύριος από τον αριστοκρατικό κόσμο της Αγγλίας, βλέποντας την επιγραφή «Ο ΩN» από το στεφάνι του Χριστού σε μία δική μας βυζαντινή εικόνα, εξηγούσε λανθασμένα στην παρέα του ότι είναι η λέξη «ΟΜ» η «AUM» από την βεδική διδασκαλία που επεξεργάστηκε ο Βούδας, οπότε και εγώ επεμβαίνοντας, έκανα την πρέπουσα διόρθωση. Σε σύγκριση με τον ινδουισμό, η βουδιστική διδασκαλία φαίνεται να είναι πιο εξελιγμένη, πιο επεξεργασμένη διανοητικά. Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο θιβετιανός βουδισμός δεν είναι ο γνήσιος βουδισμός Χυναυάνα (Hynayana), αλλά μία μεταγενέστερη μορφή που ονομάζεται Μαχαϊάνα (Mahayana).
Εάν στην Ινδία είδα ότι στους ινδουιστικούς ναούς επικρατεί η γλυπτική, στην θιβετιανή τέχνη παρατήρησα μία έντονη γεύση για την ζωγραφική (τοιχογραφία), με χρώματα πολύ ζωντανά και συνθέσεις πολλές φορές αρκετά φορτικές. Παρόλα αυτά, η ατμόσφαιρα στα μοναστήρια τους, όπως μου διηγήθηκαν όσοι επισκέφθηκαν την μονή Jokaung, κοντά στην Λάσα, είναι παγωμένη, εχθρική. Έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι περισσότερο σε ένα στρατόπεδο παρά σε ένα τόπο προσευχής. Εκεί επικρατεί ένα πνεύμα εκπαίδευσης, πειθαρχίας, και όχι τόσο πνεύμα πραότητας και ταπεινοφροσύνης, όπως στα δικά μας μοναστήρια. Όταν το γκρουπ ήρθε στο μοναστήρι, οι νεότεροι μοναχοί ήταν μαζεμένοι σε ομάδες από 5-6 άτομα έχοντας και ένα προϊστάμενο, ο οποίος είχε το ρόλο του διδασκάλου. Τους μάθαινε κάποιες μυστικές χειρονομίες (mudra), που η καθεμιά εκφράζει κάτι, μια μυστική ενέργεια, μια δύναμη (mandala), και όταν οι νέοι δεν ήξεραν το νόημά τους, ο προϊστάμενος τους χτυπούσε αρκετά γερά με την παλάμη στο κεφάλι. Έβγαζαν και κραυγές σε όλη αυτή την σκηνή, την οποία την τραβήξανε κρυφά με κάμερα και έτσι την είδαμε και εμείς, οι οποίοι δεν πήγαμε στον ναό.
Η επιβεβαίωση
Η επαφή μου με τον ινδουισμό και τον βουδισμό αυτές τις ημέρες που έμεινα στην Ινδία, το Νεπάλ και το Θιβέτ ασκήσανε μία επίδραση στην καρδιά μου, η οποία ανατράφηκε και μορφώθηκε με το χριστιανικό ορθόδοξο μοναχικό πνεύμα, όχι βέβαια προς μίμηση και αποδοχή της πλανεμένης γνωσιολογίας και ζωής τους, αλλά προς θαυμασμό του αληθινού και ζώντος Θεού, του ενανθρωπήσαντος Ιησού Χριστού και της ελευθερίας που έχει δώσει στον άνθρωπο. Όμως είμαι βέβαιος ότι όχι όλοι που επισκέπτονται η θα επισκεφθούν εκείνους τους τόπους θα δουν και θα αισθανθούν τα πράγματα με το ίδιο πρίσμα, όπως δηλαδή τα αισθάνθηκα εγώ, επειδή είχα αυτό το υγιέστατο στήριγμα στο οποίο ακουμπούσα συνεχώς όσο βρισκόμουν εκεί. Είναι πολλοί ξένοι που πηγαίνουν εκεί ψάχνοντας μία διέξοδο από τον στείρο μηχανισμό του υλιστικού και ευδαιμονιστικού καταναλωτικού πολιτισμού, της τεχνολογικής κουλτούρας.
Οι Δυτικοί των μη ορθοδόξων χριστιανικών ομολογιών πηγαίνουν στην Ανατολή εξαιτίας απουσίας της μυστικής εσωτερικής ζωής. Διότι δεν μπορούν να γεμίσουν το κενό της καρδιάς που αφήνει η καθημερινή ζωή με την ηθικιστική και νοησιαρχική διδασκαλία που προβάλλουν αυτές οι ομολογίες. Είναι και άλλοι που πηγαίνουν εκεί για να κάνουν ιεραποστολή, όμως χωρίς να έχουν το εσωτερικό βίωμα της ευαγγελικής αληθείας, χωρίς την συνεργασία και την εμπειρία της χάριτος του Αγίου Πνεύματος· όχι μόνο δεν καταφέρνουν να παρουσιάζουν μία γνήσια εικόνα της πνευματικής εν Χριστώ ζωής, αλλά και σκορπίζουν έτσι τα ίχνη του ενδιαφέροντος με το οποίο τους υποδέχονται οι καημένοι ειδωλολάτρες.
Ο ινδουισμός και ο βουδισμός προσφέρουν στους πιστούς τους μυστική ζωή, έστω και πλανεμένη. Γι’ αυτό και ο μακάριος Γέροντας Παΐσιος τους έβαζε σε καλύτερη θέση από τους σύγχρονους τεχνοκράτες υλιστές και άθεους της Δύσεως. Λατρεύουν το θείο, μπορεί λανθασμένα και πλανεμένα, αλλά με όλη την έφεση της ψυχής τους. Έχουν αρχαία παράδοση και έθιμα βαθιά ριζωμένα στην ύπαρξή τους, έχουν μία μεταφυσική βάση ψηλαφητή και για αυτό νομίζω ότι δεν μπορούν να πειστούν για την απόλυτη προσωπική αλήθεια του Χριστού παρά μόνο μετά από μία πραγματική επαφή με την χριστιανική αγιότητα.
Αυτή ήταν η εμπειρία μου εκεί. Εκτίμησα την τέχνη, πόνεσα για την φτώχεια, αγάπησα τους ανθρώπους, μίσησα την πλάνη και τον εφευρέτη της διάβολο. Κατά την επιστροφή μας για Βουκουρέστι, την Παρασκευή 26 Οκτωβρίου, κάναμε μία στάση στην Κωνσταντινούπολη για να προσκυνήσουμε την Αγιά Σοφιά. Όταν φθάσαμε εκεί, σκεπτόμενος το μεγαλείο της Ορθοδοξίας, μου ερχόταν να αγκαλιάσω την γη, ενώ μία σκέψη επέμενε στο μυαλό μου, «καλόν εστιν ημάς ώδε είναι» (Ματθ. 17,4).
Φωτογραφίες: του μοναχού Ilie Bobaianu
πηγή: Πεμπτουσία

Ταξίδι στη Ρόδο-Β΄ Μέρος

2011-10-11T03:40:00.000-07:00

Τις μέρες που ήμασταν στη Ρόδο γιόρταζε και η Παναγία η

Τσαμπίκα, κι έτσι πήγαμε για προσκύνημα στον ναό της που βρίσκεται σε απόσταση περίπου μισής ώρας από την πόλη. Είχε αρκετό κόσμο και μου άρεσε η πίτα που μας πρόσφεραν την οποία ετοιμάζουν όσοι κάνουν τη γιορτή στην εκκλησία. Οι πιο πολλοί, όπως και στην Κύπρο τις παραγγέλλουν στους φούρνους, αλλά μια κυρία την ετοίμασε στο σπίτι της με αγάπη, πίστη και μεράκι. Έτσι, μόλις μας είδε, μας κέρασε με πολλή χαρά κι εμείς τη φάγαμε με ευχαρίστηση.

Παναγία η Τσαμπίκα

Το προσωνύμιο "Τσαμπίκα" της Παναγίας προέρχεται από μια οικογένεια που συνδεόταν στο παρελθόν με το μοναστήρι. Ο κόσμος φέρνει τάματα και κυρίως κέρινες κούκλες, γιατί σύμφωνα με την παράδοση του τόπου η Παναγία βοηθά τις γυναίκες που έχουν πρόβλημα να αποκτήσουν παιδιά, και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αναφέρονται στα θαύματα της Παναγίας.

Εντύπωση μας προκάλεσε το ταβάνι της εκκλησίας που καλύπτεται από τόξα με αγιογραφίες, ενώ το δάπεδο της εκκλησίας, όπως και η αυλή είναι όμορφα διακοσμημένα με βότσαλα. Αλλά μας άρεσε πολύ και η τοποθεσία της εκκλησίας που είναι πνιγμένη στο πράσινο από τα πεύκα και τα άλλα υπεραιωνόβια δέντρα που ρίχνουν τη σκιά τους και προσφέρουν τη δροσιά τους στην κάψα του μεσημεριού.

"Ο ναός της Παναγίας Τσαμπίκας ανακαινίσθηκε το 1760 απ το μοναχό Χατζηγεράσιμο. Είναι ναός δωδεκανησιακού τύπου με συνδυασμό σταυροθολίων στην οροφή, μονόχωρος (ένας κλίτος) και στρωμένος με τα παραδοσιακά χοχλάκια. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι μεγάλης τέχνης και φαίνεται παλαιότερο του 17ου αιώνα.

Ο ναός πανηγυρίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, στο Γενέσιον της Θεοτόκου. Η μικρή, όμως, εικόνα της Παναγίας Τσαμπίκας που βρέθηκε θαυματουργικά πάνω στο λόφο, εικονίζει την Παναγία Πλατυτέρα.
Η ονομασία Τσαμπίκα, σύμφωνα με την παράδοση, οφείλεται στη λέξη της τοπικής διαλέκτου «τσάμπα» που σημαίνει σπίθα και συνδέεται με τον τρόπο εύρεσης της εικόνας.
Ένας βοσκός καθόταν στη βρύση του Αιμαχιού (ιστορικός τόπος Αρχαγγέλου που βρίσκεται χαμηλά απέναντι από το βουνό), όταν είδε ψηλά στην κορυφή, εκεί που σήμερα βρίσκεται ο μικρός ναός της Παναγίας Τσαμπίκας της κυράς, κάτι σαν σπίθες (τσάμπες).

Όλη η νύχτα πέρασε κοιτάζοντας ο βοσκός να δει αν κινηθεί το φως. Ίσως κάποιος να το κρατούσε. Το φως παρέμενε στην ίδια θέση. Ήρθε και δεύτερη νύχτα και τρίτη νύχτα.

Πάλι, στον ίδιο τόπο, το ίδιο φως. Τότε ο βοσκός, περίεργος αλλά και φοβισμένος μήπως υπήρχαν στο βουνό κακοποιοί, κάλεσε συγχωριανούς του οπλισμένους, ν' ανέβουν να δουν τι συμβαίνει.
Σαν έφτασαν στην κορυφή, παραδόξως, αντικρίζουν μία ασημένια εικόνα της Παναγίας επάνω στο κυπαρίσσι και μπροστά της καντήλι αναμμένο.
Το γεγονός αυτό διαδόθηκε παντού, καθώς και στην Κύπρο, όπου ακούστηκε με πολλή κατάπληξη. Γιατί πράγματι, είχε χαθεί από κάποιο Μοναστήρι μια εικόνα τη Παναγίας με το καντήλι. Επίτροποι από την Κύπρο, ήρθαν στον Αρχάγγελο και αναγνώρισαν την εικόνα.

Παίρνοντάς την, επέστρεψαν στην πατρίδα. Η εικόνα, όμως πάλι έφυγε απ' το θρόνο της κι ερχόταν στην κορυφή του βουνού.
Λυπημένοι οι φίλοι Κύπριοι ήρθαν πάλι και πήραν την εικόνα.

Για να βεβαιωθούν και οι δύο πλευρές πως πρόκειται για την ίδια εικόνα, έκαψαν λίγο το ξύλο της από πίσω για να τη σημαδέψουν (το σημάδι αυτό σώζεται ως σήμερα). Και τρίτη φορά η εικόνα επέστρεψε, φέγγοντας στην κορυφή του βουνού. Τότε, η αδελφότητα έχτισε ναΰδριο και οντάδες σ' εκείνο το σημείο αφιερωμένο στην Παναγία Τσαμπίκα την Κυρά.
Πολλά είναι τα θαύματα της Παναγίας. Πιο πολύ, όμως, οι άτεκνες γυναίκες είναι εκείνες που παρακαλούν την Θεοτόκο να τους χαρίσει παιδί και τάζουν είτε να βαφτίσουν το παιδί του εκεί, είτε να του δώσουν το όνομα Τσαμπίκος ή Τσαμπίκα.

Έτσι στη Ρόδο ακούγεται πάρα πολύ αυτό το όνομα. Έχουμε και περιπτώσεις αλλοδαπών που έχουν δώσει αυτό το όνομα στα παιδιά τους.
Ένα από τα παλιότερα θαύματα της Παναγίας Τσαμπίκας είναι και αυτό που συνδέεται με τα μεγάλα κτήματα γύρω από το Μοναστήρι. Αυτά τα κτήματα ανήκαν σ έναν Τούρκο Πασά, του οποίου η γυναίκα δεν τεκνοποιούσε. Εκείνη μαθαίνοντας για την Παναγία, προσευχήθηκε κι έφαγε το φυτιλάκι που έκαιγε στο καντήλι της εικόνας της.

Έγινε το θαύμα κι έμεινε έγκυος. Ο Τούρκος δεν μπορούσε να πιστέψει πως το παιδί ήταν δικό του. Ούτε πίστευε πως επρόκειτο για θαύμα. Όταν όμως γεννήθηκε το μωρό, κρατούσε στη μικρή χούφτα του το φυτιλάκι του καντηλιού. Έτσι, ο Τούρκος Πασάς δώρισε στην εκκλησία όλα αυτά τα κτήματα που βρίσκονται γύρω απ το ναό".

Επιστρέφοντας, περάσαμε και από το πασίγνωστο Φαληράκι, το κέντρο της νυκτερινής ζωής του νησιού, με τα αμέτρητα μπαρ και παμπ, τα ξένα εστιατόρια, τα χρυσοχοΐα και τα καταστήματα τουριστικών ειδών. Ήταν, όμως, μεσημέρι και επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Τίποτα δεν θύμιζε τη βραδυνή κραιπάλη. Πριν από λίγα χρόνια μείναμε στο Φαληράκι σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο και απόλαυσε ο Αντρέας τις πισίνες του.

Είναι το δημοφιλέστερο θέρετρο της Ρόδου με τις μαγευτικές παραλίες του, την ξέφρενη διασκέδαση και τα κοσμοπολίτικα ξενοδοχεία, και συγκρίνεται με τη δική μας Αγία Νάπα.

Βρίσκεται στη βορειοανατολική ακτή του νησιού, περίπου 14 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Ρόδου. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Φαληράκι λειτουργεί ένα από τα μεγαλύτερα υδροπάρκα (water parks) στον κόσμο που ξετρελαίνει μικρούς και μεγάλους.

Κοντά στο Φαληράκι υπάρχουν διάφορα αξιοθέατα. Παλαιότερα είχαμε επισκεφτεί τον αρχαιολογικό χώρο στη θέση Σαραντάπηχος, κοντά στο χωριό Καλυθιές, που πιστεύεται ότι αποτελεί τμήμα της επιβλητικής ακρόπολης της αρχαϊκής εποχής. Το χωριό Καλυθιές είναι ένα παραδοσιακό, παραλιακό χωριό, όπου ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας στο νησί.

Πρώτα απ’ όλα μου άρεσε το Μοναστήρι της Ελεούσας με τα δύο του οικόσημα από τον καιρό των Ιπποτών και με τις εντυπωσιακές αγιογραφίες, στην δυτική πλευρά του χωριού. Επιπλέον, πολύ κοντά στις Καλυθιές, μπορεί ο επισκέπτης να βιώσει το πολύτιμο θέαμα του σπηλαίου της Καλαμονιάς με τους σταλακτίτες και τα παλαιότερα μέχρι σήμερα γνωστά ανθρώπινα ίχνη της Νεολιθικής Εποχής (5000 - 3700 π.Χ). Επίσης, πολύ ενδιαφέρον είναι το Ερημόκαστρο, κοντά στη θάλασσα, με χαλάσματα αρχαϊκού τείχους και το παλιό μοναστήρι του Προφήτη Αμώς σε ύψωμα λίγο έξω από το Φαληράκι.

Φεύγοντας από το Φαληράκι περάσαμε από την Καλλιθέα. Εκείνο που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι σχεδόν όλοι οι δρόμοι ήταν χαλασμένοι, και αυτό προκαλεί μεγάλη ταλαιπωρία στους ντόπιους αλλά κυρίως στους ξένους. Αυτό είναι αδιανόητο για ένα τόσο τουριστικό νησί, όπως η Ρόδος. Η Καλλιθέα απέχει 11 χλμ. από την πόλη.

Οι θέρμες Καλλιθέας χρησιμοποιήθηκαν ως κέντρο θεραπείας και αναψυχής κοντά στις ιαματικές πηγές της Καλλιθέας, επί ιταλικής κατοχής μέχρι και το 1967, οπότε και σταμάτησε να λειτουργεί. Μόλις όμως το 2007 ανακαινίστηκαν και σήμερα είναι επισκέψιμος χώρος.

Τα θαυμάσια ιταλικά λουτρά δίνουν έναν τόνο αρχοντιάς στην παραλία με τα πράσινα νερά, ενώ ο πανέμορφος όρμος με τα φοινικόδεντρα της χαρίζουν μια όψη εξωτική και ένα σκηνικό μοναδικού φυσικού κάλλους.

Το εντυπωσιακό σκηνικό συμπληρώνεται με τους βράχους σε παράξενα σχήματα και τα πεύκα. Ο βραχώδης όρμος, εξάλλου, προσφέρεται για καταδύσεις και εξερεύνηση στον μαγικό κόσμο του βυθού. Πιο νότια, μπορεί κάποιος να συναντήσει την παραλία των γυμνιστών με το σμαραγδί χρώμα και τη ρομαντική παραλία του Άντονι Κουήν. Αν θα μπορούσαμε να πούμε για μια παραλία ότι είναι παραλία υψηλής αισθητικής, τότε αυτή σίγουρα είναι η κοσμική Καλλιθέα στη Ρόδο που έρχεται για να αναβαθμίσει τα καλοκαίρια ντόπιων και ξένων στο νησί.

Σε άλλη εξόρμησή μας στο νησί της Ρόδου παλαιότερα φτάσαμε μέχρι τη Λίνδο. Περάσαμε πρώτα από το χωριό Αρχάγγελος, ένα γραφικό χωριό στην ανατολική ακτή του νησιού, νότια της πόλης, που μας ξαφνιάζει με την προφορά των κατοίκων του. Λες και είναι Κύπριοι. Περπατήσαμε στα στενά δρομάκια του χωριού, φτάσαμε σε πλατείες, είδαμε τα παλιά σπίτια με το αυθεντικό τοπικό χρώμα και νιώσαμε να μας τυλίγει η ζεστασιά της ατμόσφαιράς του. Νοστάλγησα το δικό μου χωριό, το Λευκόνοικό μου, βλέποντας στην αυλή του κάθε σπιτιού κι έναν φούρνο με ξύλα για το ψωμί και τα κουλούρια κι όλα τα καλούδια.

Επισκεφτήκαμε, στη συνέχεια, και προσκυνήσαμε στην εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, από τον οποίο πήρε το όνομα και η κωμόπολη των 5,500 χιλιάδων κατοίκων, με το μεγαλόπρεπο καμπαναριό της του 15^ου αιώνα, με την ωραία αυλή της στρωμένη με βότσαλο και το δάπεδο με τις χαρακτηριστικές διακοσμήσεις επίσης από βότσαλο. Εντύπωση μας προκάλεσαν τα σπίτια γύρω από την εκκλησία με τις αψίδες τους και με τη διακόσμηση των εξωτερικών τους τοίχων με κεραμικά πιάτα από τη Λίνδο.

Δεν παραλείψαμε, βεβαίως, να πιούμε τον καφέ μας σε μια καφετέρια απέναντι από την εκκλησία. Θα ήθελα ακόμη να αναφέρω ότι στον Αρχάγγελο ακόμη φτιάχνονται χαλιά και κεραμικά με παραδοσιακό τρόπο.


Αρχάγγελος Ρόδου

Στον Αρχάγγελο της Ρόδου που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα- δύο χιλιόμετρα- και είναι κτισμένος σ' ένα μικρό οροπέδιο ανάμεσα σε χαμηλά βουνά και λόφους, μπορεί κάποιος να επισκεφτεί και το Λαογραφικό Μουσείο με τις τοπικές φορεσιές, τα εργαλεία και τα άλλα σκεύη της καθημερινότητας των παλαιότερων κατοίκων. Επιπλέον, στο Μουσείο εκτίθενται ωραία χειροποίητα κεντήματα, υφαντά και άλλα δημιουργήματα της παλιάς οικοτεχνίας του τόπου. Μάλιστα, σε ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα υπάρχει μια μικρή αρχαιολογική συλλογή.

Προχωρήσαμε ύστερα προς την παραλία του Αρχαγγέλου που μας είπαν ότι υπάρχει η σπηλιά του Κούμελλου με τους περίφημους σταλακτίτες της. Πρόσφατα, ανακαλύφτηκαν αντικείμενα από τη Νεολιθική και τη Μυκηναϊκή εποχή. Σύμφωνα με έναν θρύλο της περιοχής η σπηλιά επικοινωνεί με τη θάλασσα. Το κύριο, όμως, αξιοθέατο του Αρχάγγελου είναι το βυζαντινό κάστρο που το έκτισαν οι Ιωαννίτες Ιππότες γύρω στο 1320 πάνω στα ερείπια παλαιότερου Βυζαντινού, ίχνη του οποίου διασώζονται στα νεότερα τείχη. Το κάστρο επισκευάστηκε την εποχή των Σταυροφόρων.

Συνεχίζεται...

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ-Δ΄ΜΕΡΟΣ

2011-10-04T03:25:00.000-07:00

Τη Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου2011, ο Γέροντας ήταν όλη μέρα στη Μητροπολιτική περιφέρεια Λεμεσού. Την Τρίτη το πρωί λειτούργησε στο Παραλίμνι, όπου και έκανε τρισάγιο στον τάφο του μακαριστού π. Ευέλθοντα.

Ο πατήρ Ευέλθων

Το μεσημέρι μίλησε σε εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΣΙΓΜΑ, όπου τόνισε ότι σ’ αυτή την επίσκεψή του παρατήρησε ότι ο κόσμος της Κύπρου διακατέχεται από ανησυχία, αγωνία αλλά και προσευχητική διάθεση.

Χρειάζεται, συνέχισε, προσευχή «έμπονος» για να καλυτερεύσει η κατάσταση της οικονομίας μας και ανέφερε τη ρήση του πατρός Παϊσίου «Την Κύπρο θα τη σώσουν οι πνευματικές βάσεις της». Επιπλέον, απαντώντας σε ερώτηση του δημοσιογράφου για τις κατηγορίες που του προσάπτουν για προσηλυτισμό μοναχών, επιστράτευσε τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, ο οποίος είπε για την μοναστική ζωή ότι είναι «βία φύσεως διηνεκής».

Ταυτόχρονα, επισήμανε ότι δεν είναι κακό ο άνθρωπος να ενδιαφέρεται για τις υλικές απασχολήσεις του, φτάνει να μην τις απολυτικοποιεί. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι η ψυχή δεν καλύπτεται από τα υλικά αγαθά, ούτε από τον καταναλωτισμό που είναι αποτέλεσμα του εγωισμού μας. Ο αληθινός άνθρωπος, παρατήρησε, έχει τον Θεό μέσα του. Η ψυχή του θέλει να πάρει τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Επικαλέστηκε δε την αυθεντία του Σέρβου Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς που έλεγε ότι ο καθένας, όποιο επάγγελμα και να έχει, μπορεί να γίνει άγιος. «Γίνε Άγιος δάσκαλος, άγιος υδραυλικός κ.λπ.». Εξάλλου, ο πνευματικός άνθρωπος, ο άνθρωπος που εμφορείται από το πνεύμα το Άγιο, αγαπά όλους τους ανθρώπους και δεν ζητά να τον αγαπά κανένας.

Στη συνέχεια, εξέφρασε την πίστη του ότι θα έρθει η ώρα που θα αλλάξουν οι διεθνείς συγκυρίες προς όφελος του Ελληνισμού. Τέλος, κατέληξε, ότι πρέπει να αλλάξουμε πρώτα εμείς και μετά να περιμένουμε να αλλάξει η κοινωνία. Γι΄ αυτό η μετάνοια είναι προσφορά στον Θεό.

Το απόγευμα, στις 4 και μισή, ήταν προσκεκλημένος στην εκπομπή του Αντέννα «Βάλε Αντέννα» με παρουσιάστρια την κ. Κατερίνα Χριστοφίδου. Μας ευαισθητοποίησε και πάλι με τον πατερικό λόγο του, με την αγάπη και την ταπείνωση των απαντήσεών του. Πιο πολύ, όμως, φάνηκε ότι συγκινήθηκε η παρουσιάστρια η οποία δεν τον είχε ξανασυναντήσει. Άλλαξε και η στάση της και η όλη συμπεριφορά της και στο τέλος, παραδέχτηκε, ότι με όλα όσα άκουσε και βίωσε πρέπει να αλλάξει και η ζωή της. Αναντίρρητα, το πρόσωπο του Γέροντα εξέπεμπε γαλήνη, ηρεμία, ειρήνη, γλυκύτητα που μεταγγιζόταν και σε μας τους τηλεθεατές. Η συνέντευξη αυτή ήταν για μας μια πνευματική ευωχία.

Στην Αίθουσα Δεξιώσεων Χριστιάνα

Το βράδυ, προσκεκλημένος και πάλι από τους συγχωριανούς του, την Ένωση Περιστερωνοπηγιωτών, μίλησε στην κατάμεστη αίθουσα «Χριστιάνα» για τον μακαριστό Γέροντά του τον Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό και, στη συνέχεια, αφού τον τίμησαν και του πρόσφεραν δώρο, επέδωσε εκ μέρους της Μονής Βατοπαιδίου εικόνες της Παναγίας στους δύο κοινοτάρχες, της Πηγής και της Περιστερώνας, όπως και στον Πρόεδρο και τα μέλη του Σωματείου.

Την Τετάρτη το πρωί μαζί με άλλους ιερείς λειτούργησε στην Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου, λίγο έξω από τη Λευκωσία, όπου και πάλι είχε αρκετές εκατοντάδες κόσμο.

Ο κύριος Λυκούργος Κάππας, πρώην Υπουργός παιδείας και Πολιτισμού και Λυκειάρχης του Γέροντα Εφραίμ

Αλλά το αδιαχώρητο έγινε το βράδυ στην Αίθουσα Δεξιώσεων Τρίκκης στην Ανθούπολη, όπου μίλησε για την οικογένεια στη σημερινή κοινωνία, προσκεκλημένος του Συλλόγου Πολυτέκνων «Κιβωτός». Τα αυτοκίνητα ήταν σταθμευμένα σε ακτίνα σχεδόν ενός χιλιομέτρου. Γυναίκα που το σπίτι της είναι στην περιοχή μάς είπε ότι δεν ξαναείδε τόσα αυτοκίνητα μαζεμένα.

Μέσα στην αίθουσα θα είχε πάνω από δύο χιλιάδες άτομα. Κοσμοσυρροή. Κι ήταν κι ο Γέροντας σε μεγάλα κέφια. Είχε πολύ μεγάλη έμπνευση. Επιστράτευσε το γνωστό χιούμορ του και καταγοήτευσε τους πάντες. Κανείς δεν ήθελε να σταματήσει να μιλά. Δημιουργήθηκε μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Ζεστή και φιλική. Και όλοι κρέμμονταν απ’ τα χείλη του και δεν χόρταιναν να τον ακούν. Φύγαμε κατενθουσιασμένοι και χαρούμενοι. Πλήρεις. Η ψυχή μας γεύτηκε τον θείο λόγο και ευφράνθηκε. Πώς να μην χαρεί;

Ο γέροντας Εφραίμ στην Αίθουσα Δεξιώσεων Τρίκκης

Την τελευταία μέρα του Γέροντα στην Κύπρο, τον αποχαιρετήσαμε στο σπίτι της αδελφής του, της πρεσβυτέρας Χρυστάλλας, η οποία ετοίμασε υπέροχα φαγητά και γλυκά και μας φιλοξένησε. Πήραμε την ευλογία του και τον κατευοδώσαμε με πολλή αγάπη, ως την άλλη φορά που θα τον ξαναδούμε. Ας ευχηθούμε στην Υπεραγία Θεοτόκο και στους Αγίους του χωριού του, τον Άγιο Αναστάσιο και τον Άγιο Πανάρετο, να τον έχουμε όσο πιο συχνά στο νησί μας για να ωφελούμαστε όλοι μας.

Ο Γέροντας με τη μητέρα μου Χριστίνα Λυσάνδρου

Ο Γέροντας με τις αδελφές του μ.Γέροντα Αρσένιου

Ο Αριστείδης παίρνει την ευχή του Γέροντα

Ο Αντρέας παίρνει την ευλογία του Γέροντα

Η επίσκεψη του Γέροντα Εφραίμ στην Κύπρο- Γ΄ ΜΕΡΟΣ

2011-10-04T01:30:00.000-07:00

Το βράδυ της Κυριακής 18-9-2011 μίλησε στην κατάμεστη Αίθουσα της Τράπεζας Κύπρου στη Λευκωσία, προσκεκλημένος του Ιδρύματος Άγιος Λουκάς Κριμαίας για παιδιά με μυικά προβλήματα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όλων των συνάξεων που μίλησε ο Γέροντας ήταν η παρουσία πολλών νέων ανθρώπων, όπως και ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων. Στην αίθουσα επικρατούσε απόλυτη ησυχία και όλοι κρέμμονταν κυριολεκτικά από τα χείλη του. Για όσους κάθονταν έξω από την αίθουσα στήθηκε ειδική οθόνη για να βλέπουν κι αυτοί τον ομιλητή.

Στην αρχή της ομιλίας του, επαίνεσε τους διοργανωτές της εκδήλωσης για την πρωτοβουλία τους, που τη χαρακτήρισε πρωτοβουλία αγάπης και φιλαδελφίας. Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στον Σέρβο Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, τον κατ’ εξοχήν Θεοτοκόφιλο, που πέθανε του Ευαγγελισμού, τη μέρα των γενεθλίων του, το 1981, και είχε πίστη απλής γριούλας.

Παρακάτω, θα ήθελα να αναφέρω υπό μορφή σημείων τις συμβουλές που μας έδωσε ο Γέροντας Εφραίμ, όπως τις έχω στις σημειώσεις μου.

-Να έχουμε πίστη. Ο Χριστός απαιτούσε πίστη. «Η πίστις σου σέσωκέ σε. Πορεύου εν ειρήνη». Εξάλλου, υπάρχει «ο δυνάμενος σώσαι».

-Είναι φυσικό ως άνθρωποι να ζητάμε τα εφήμερα, αλλά να μην τα απολυτικοποιούμε. «Ζητείτε πρώτον τη βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού, και πάντα ταύτα προστεθήσονται υμίν».

-Να αγωνιζόμαστε με τρόπο Χριστοκεντρικό, πνευματικό, να ποθούμε την πνευματική ζωή.

-Πρέπει ο άνθρωπος να καταπατήσει το ίδιον θέλημα, τον εαυτό του, τον παλαιόν άνθρωπο.

-Ο Χριστός είπε: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Σεβάστηκε την ελευθερία του ανθρώπου, ερχόμενος στον κόσμο. Δεν τους έβαλε όλους στη βασιλεία των ουρανών, λόγω ελεύθερης βούλησης.

-Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για μας: «Ουκ ήλθον ίνα ποιήσω το θέλημα το εμόν, αλλά του πέμψαντός με πατρός.

-Όταν κάνουμε το θέλημα του Χριστού, έρχεται η ενέργεια της Θείας Χάριτος. Συνεπώς, όποιος ακολουθεί το Ευαγγέλιο οδηγείται στην αγιότητα.

Στη συνέχεια, απάντησε σε αρκετές ερωτήσεις του κόσμου. Αρχικά, ανέφερε έναν επίσκοπο από τη Συρία που του είπε: «Ήρθαμε στην Ελλάδα που είναι η πρωτεύουσα της Ορθοδοξίας». Ακολούθως, απαντώντας τόνισε τα εξής:

-να μη φανατιζόμαστε στο ποδόσφαιρο

-να μένουμε πιστοί στις παραδόσεις μας και να μη μας χαρακτηρίζει η ξενομανία

-να βιώσουμε την Ορθοδοξία για να έχουμε εμπειρία του Αγίου Πνεύματος

-αδιαλείπτως να προσευχόμαστε για την πατρίδα μας, γιατί δεν είναι εύκολα τα πράγματα

-δικαιούμαστε να διαφωνούμε με την εξουσία, γιατί κάθε εξουσία δεν μας αναπαύει όλους, αλλά απορρίπτονται οι βιαιότητες, οι βαναυσότητες, κ.λπ.

-η Ορθοδοξία είναι η σωστή, η αληθινή αποκάλυψη του Χριστού στον κόσμο. Γι’ αυτό και δύο Γάλλοι που βαφτίστηκαν πρόσφατα, έλαμπαν μετά τη βάπτισή τους. Ας μην ξεχνάμε ότι η έκφραση του ανθρώπου είναι η απεικόνιση της εσωτερικής πνευματικής κατάστασης.

-η «Κλίμαξ» είναι το σπουδαιότερο βιβλίο μετά το Ευαγγέλιο.

-μοναχισμός και λαϊκό στοιχείο έχουν κοινά. Η προσφορά των μοναχών στους λαϊκούς είναι ότι ένας λαϊκός φεύγει από το Άγιο Όρος, φεύγει από το Μοναστήρι και νιώθει μεγάλη βοήθεια στον γάμο του.

-αν ένας νέος φύγει από την εκκλησία, να μην απελπίζονται οι γονείς, μόνο να προσεύχονται, γιατί θα κάνει τον κύκλο του και θα γυρίσει πίσω. Η ψυχή ως γευσαμένη τα θεία ρήματα, άρρητα της Θείας Χάριτος, τα θυμάται. Ο μακαριστός Εφραίμ Καντουνακιώτης έλεγε: «Το παιδί που μπήκε μια φορά στο πετραχήλι, θα’ ρθει πίσω».

-ο άνθρωπος να είναι Χριστοκεντρικός. Να τηρεί τις εντολές του Χριστού. Να ζητά τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του.

-τα παιδιά να τα νουθετούμε από μικρά. Να συμμετέχουν στα μυστήρια, να παίρνουν χάρη Θεού και να χαριτώνονται. Οι γονείς είναι υπεύθυνοι να δώσουν τη Χάρη του Χριστού. Πολλές οικογένειες διαβάζουν το πρωί τον Εξάψαλμο και το βράδυ το Απόδειπνο.

-ο Γέροντας Πορφύριος συνήθιζε να λέει: «Να λέμε λίγα στα παιδιά μας και πολλά στον Θεό για τα παιδιά μας». Να προσευχόμαστε να φωτίζει ο Θεός το παιδί μας.

-η ειρήνη στο σπίτι είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

-στη συζυγική ζωή είναι αναγκαίος ο αμοιβαίος έπαινος και η αλληλοαναγνώριση μεταξύ των συζύγων.

-ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τόνιζε: «Νους αφιστάμενος του Θεού γίνεται ή κτηνώδης ή παιδαριώδης». Και ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ συμβούλευε: «Απόκτησε την ειρήνη του Θεού και θα μεταδίδεις το πνεύμα του Θεού».

-σήμερα η αμαρτία πλεόνασε. Τα προβλήματα αυξάνονται. Οι άνθρωποι έχουν χάσει το πνεύμα των αγίων πατέρων. Γι’ αυτό άνθρωποι χωρίς Θεό, δεν έχουν ταπείνωση, δεν έχουν χάρη μέσα τους.

-ελεύθερος είναι κάποιος όχι όταν κάνει ή λέει ό, τι θέλει, αλλά όταν είναι ελεύθερος από την αμαρτία.

«Γνώσασθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς».

-οι Άγιοι πατέρες υποστηρίζουν ότι όσην ηδονήν απήλαυσες, τόσην οδύνην πρέπει να περάσεις.

-σήμερα υπάρχει πολύς εγωισμός. Ο άνθρωπος δεν καταρρίπτει το εγώ του. Η ζήτηση της εκδίκησης είναι εγωισμός.

-η εκκλησία είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής Αγίων.

-στην εποχή μας πάσχουν οι άνθρωποι από λύπη,

κατάθλιψη. Λείπει η Θεία Χάρις, δεν έχουν πνευματικά αντιβιοτικά.

-ο άνθρωπος έχει πολύ ισχυρή βούληση, που τη χρησιμοποιεί για όλα, εκτός από τα πνευματικά.

-ο λόγος που υπάρχει γύρω μας τόση απληστία είναι γιατί η ψυχή δεν βρήκε αυτό που της λείπει.

-ο καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η πίστις, η πραότητα, η μακροθυμία.

-το θέλημα είναι δαιμονικό. Δεν αφήνουμε τη Χάρη του Θεού να δράσει. «Η Θεία Χάρις η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα».

-ο άνθρωπος δεν ξέρει τα όρια της αντοχής του. Γι’ αυτό χρειάζεται πνευματικό.

-η ανάπαυση δεν έρχεται με χρήματα και με ανέσεις, αλλά με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

-οι λογισμοί είναι σαν τις σαπουνόφουσκες που διαλύονται. Αρκεί να μη γίνονται πράξεις.

-η Νοερά προσευχή ωφελεί πολύ, είναι πολύ προσοδοφόρος. Πρώτα ο νους, ύστερα η καρδία. «Άλλο το μυαλό κι άλλο ο νους», όπως τονίζει και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς.

-ο Γέροντας Ιωσήφ έλεγε: «θέλουμε μόνο μια στέγη, ένα ρούχο κι ένα πιάτο φαΐ».

-σήμερα δεν έχουμε τη χαρά της γιαγιάς μας, την ανάπαυση που είχε ο παππούς μας, γιατί δεν έχουμε βιωματική εμπειρία της ζωής της εκκλησίας.

-πρέπει απαραιτήτως κάθε Κυριακή να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Είναι μέθοδος πνευματικής θεραπείας.

-ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς υποστήριζε ότι η διαφορά μας με τους Καθολικούς είναι ότι εκείνοι δεν έχουν ταπείνωση.

-η γιαγιά του απολάμβανε, όπως κι όλες οι αγράμματες γυναίκες, τη Χάρη του Εξάψαλμου, όχι τα λόγια.

Αυτές είναι οι νουθεσίες του Γέροντα Εφραίμ σε όλους μας. Σε μας δεν μένει παρά να προσπαθήσουμε να τις εφαρμόσουμε στη ζωή μας.

Μετά το πέρας της ομιλίας το σωματείο δεξιώθηκε τον κόσμο στους κήπους της Τράπεζας Κύπρου, ενώ το πλήθος των πιστών έτρεξε να πάρει την ευχή του Γέροντά μας, να πει το πρόβλημά του, να ζητήσει τη συμβουλή και την προσευχή του.

Συνεχίζεται...

Η επίσκεψη του Γέροντα Εφραίμ στην Κύπρο-Β΄ Μέρος Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη Φιλολόγου.

2011-10-03T03:17:00.000-07:00

Συνεχίζουμε με το πρόγραμμα της επίσκεψης του Γέροντα Εφραίμ στην Κύπρο. Το Σάββατο, μετά τη Θεία Λειτουργία για τη γιορτή του Αγίου Αναστασίου, επισκέφτηκε τη Μητρόπολη Λεμεσού και το απόγευμα μίλησε σε σύναξη στο σπίτι μιας ευσεβούς οικογένειας και απάντησε σε ερωτήσεις των παρευρισκομένων.

Μου έκανε εντύπωση η απάντηση του Γέροντα σε μια κυρία που ρώτησε τι πρέπει να κάνουν οι γονείς, αν το παιδί τους θέλει να σπουδάσει κάτι με το οποίο οι ίδιοι διαφωνούν. Η απάντησή του ήταν κατηγορηματική. Αν το παιδί θέλει να σπουδάσει π.χ. μουσικός και οι γονείς του επιμένουν να γίνει γιατρός, άδικα θα διαταραχθούν οι σχέσεις τους. Το πιο σωστό είναι να αφήσουν το παιδί τους να αποφασίσει από μόνο του, ώστε ύστερα να μην τους επιρρίπτει ευθύνες, άμα δεν είναι ευτυχισμένος και ευχαριστημένος από το επάγγελμά του.

Αργότερα, στις 10 και μισή το βράδυ, μίλησε στο φιλόξενο σπίτι του φίλου μας Άθου Κυρανίδη στον Αναλιόντα, ένα χωριό έξω από τη Λευκωσία σε μια ειδυλλιακή περιοχή πνιγμένη στα πεύκα. Από τις σημειώσεις μου σταχυολογώ τα κυριότερα που μας είπε , απαντώντας και σε ερωτήσεις, και τα δίνω υπό μορφή σημείων:

-ο άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται πλήρης μέσα του, να μην του λείπει τίποτα. Όταν δεν έχει πετύχει τη συγκρότηση των εσωτερικών του δυνάμεων, τότε ο άνθρωπος ταράζεται, μέσα του δεν έχει βρει αυτό που ποθεί η ψυχή του.

-οι άνθρωποι σήμερα εύκολα νευριάζουν, ταράζονται, βρίζουν, γιατί δεν έχουν κοινωνία με το μυστήριο της εξομολογήσεως. Είναι δυστυχισμένοι λόγω των παθών τους, που είναι χαρακτηριστικό της μεταπτωτικής ζωής του ανθρώπου.

-αντίθετα, οι Άγιοι, όπως διαβάζουμε στη ζωή τους, ήταν ειρηνικοί και μέσα στις δοκιμασίες. Μας ανέφερε, μάλιστα, το παράδειγμα του Αγίου Καλλινίκου που τον έψαχναν οι αστυνομικοί και αυτός, αφού πρώτα τους φιλοξένησε, μετά τους αποκάλυψε ότι ήταν αυτός που ζητούσαν. Αυτοί ντρέπονταν να τον συλλάβουν, όμως αυτός τους είπε να κάνουν το καθήκον τους.

-η χαρά είναι μια πνευματική κατάσταση, ένα δώρο της χάριτος που το αποκτά ο άνθρωπος ταπεινούμενος και ακολουθώντας τους κανόνες.

-πρέπει να ακολουθούμε τις παραδόσεις μας.

-στα μοναστήρια υπάρχει το πατερικό φρόνημα και πνεύμα, γι’ αυτό πρέπει να παίρνουμε τα παιδιά μας και να τα επισκεπτόμαστε. Ο εκκλησιασμός, εξάλλου, είναι μέθοδος θεραπείας της αμαρτωλής ψυχής μας.

-το μυστήριο της εξομολογήσεως διαφέρει πολύ από τον ψυχολόγο. Από τη μια είναι ο Χριστοκεντρικός τρόπος και από την άλλη ο ανθρωποκεντρικός.

-μας ανέφερε ότι ο πρίγκηπας Κάρολος της Αγγλίας του είπε ότι οι Άγγλοι δεν ξέρουν τι είναι ταπείνωση, το θεωρούν σύμπλεγμα κατωτερότητας.

-όταν αγανακτούμε γιατί μας συνέβη κάτι, «μα γιατί να μου συμβεί αυτό;», αυτό είναι εγωισμός. Σημαίνει ότι πάσχουμε. Μας εγκαταλείπει η Χάρη του Θεού.

-η Ορθοδοξία μας είναι πλούτος, είναι εμπειρία του Αγίου Πνεύματος. Να υπολογίσουμε τον πλούτο που έχουμε. Η δύναμη της Ορθοδοξίας είναι η μεγαλύτερη επένδυσή μας. Θα ξυπνήσουμε, άμα αρχίσουμε να ζούμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όταν μπεις σ’ έναν χώρο Χάριτος ή αμαρτίας, το βιώνεις.

-με τέτοιες ρίζες και με τέτοια παράδοση, δεν έπρεπε να αμαρτάνουμε. Πρέπει να ανανήψουμε, να είμαστε υπεύθυνοι, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Να στραφούμε στις πηγές μας, στις δυνάμεις μας. Να θυμηθούμε τις γιαγιάδες μας που είχαν τη μακαρία ελπίδα κι έλεγαν «Έχει ο Θεός».

-τα ζευγάρια πρέπει να συνεξηγούνται, να ζητούν συγγνώμη, να επαινούν ο ένας τον άλλο.

Το βράδυ του Σαββάτου διανυκτέρευσε στην Ιερά Μονή Μαχαιρά, όπου την Κυριακή το πρωί τέλεσε τη Θεία Λειτουργία. Κόσμος πολύς και πάλι έτρεξε να τον δει και να πάρει την ευχή του και ο Γέροντας με αγάπη περισσή επιδαψίλευσε τις ευλογίες του σε όλους.

Η Κομοτηνή σήμερα… από την Κυριακή Χριστοδούλου Ιστορικό Τέχνης-Μουσειολόγο.

2011-10-02T22:53:00.000-07:00

2 Οκτωβρίου, 2011 — VatopaidiFriend

Ο επισκέπτης της πόλης μπορεί να απολαύσει τις ιστορικές μνήμες που ανασύρουν στο μυαλό του οι εικόνες της πόλης.

Το Βυζαντινό Τείχος του 4ου αιώνα, αποτελεί το αρχαιότερο μνημείο της Κομοτηνής. Άνκαι κάποια τμήματά του έχουν καταστραφεί, η ιστορία το αποδίδει στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄ (379-395).
Απέναντι, βρίσκεται ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 1800, αρχικά χτισμένος μέσα στο τείχος. Δομημένος πάνω στα θεμέλια ενός ερειπωμένου βυζαντινού ναού, τοποθετήθηκε σε χαμηλότερο επίπεδο, γιατί στην τουρκοκρατία δεν επιτρεπόταν η ανύψωση στο ίδιο επίπεδο με τα τζαμιά. Στο εσωτερικό του φυλάσσεται μια εικόνα της Παναγίας του 14-15ου αιώνα, ενώ ο Δεσποτικός θρόνος, το Εικονοστάσι και ο Αμβωνας είναι του 19ου αιώνα.

Στη γωνία του δρόμου η σημερινή λέσχη Κομοτηναίων είχε χτιστεί από τη Μητρόπολη για να στεγάσει αρχικά το Μητροπολιτικό Μέγαρο το 1924. Παραχωρήθηκε όμως αμέσως στον σύλλογο Κομοτηναίων η «Ένωσις».

Στον απέναντι πεζόδρομο, την οδό Ν. Τσανακλή, βρίσκονται κάποια από τα νεοκλασικά σπίτια της Κομοτηνής. Ανάμεσά τους και αυτό στο οποίο στεγάζονταν παλαιότερα η Δημοτική Βιβλιοθήκη, πρώην οικία Μαλλιόπουλου.

Πίσω τους, με πρόσοψη στο σκεπασμένο σήμερα από το δρόμο ποτάμι, η δωρεά Νέστορος Τσανακλή, στη θέση του Δημοτικού Κήπου. Ο απόδημος στην Αίγυπτο ευεργέτης, χρηματοδότησε το 1907 την ανέγερση μιας Δημοτικής Αστικής Σχολής και λειτούργησε έτσι κατά τα έτη 1908-1909. Η λειτουργία της διακόπηκε από τον 1ο Βαλκανικό Πόλεμο. Στεγάστηκαν εκεί Ορφανοτροφείο παίδων (1919), η Γενική Διοίκηση Θράκης (1922-1945), η Νομαρχία Ροδόπης (1945-1972) και το Πρυτανείο του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (μέχρι το 2000).

Πίσω από τον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο-Εθνικό Ωδείο Κομοτηνής. Στη μικρή πλατεία του Αρχιμανδρίτη Χρυσάνθου “βλέπει” και το παλιό (Εσκί) Τζαμί της πόλης, χτισμένο μεταξύ 1371-1383.

Κατά την ίδια χρονική περίοδο οικοδομήθηκε και το πτωχοκομείο (Ιμαρέτ), που βρίσκεται στα στενά πίσω από αυτήν την πλατεία και στεγάζει σήμερα το Εκκλησιαστικό Μουσείο της Μητρόπολης Μαρωνείας και Κομοτηνής.

Το δρομάκι αυτό μας οδηγεί στον πεζόδρομο της Βενιζέλου, το παλιό Βαρούς. Ελάχιστα από τα παλιά κτίσματα του εμπορικού αυτού δρόμου θυμίζουν την αρχιτεκτονική της πόλης σε μια προηγούμενη εποχή. Πρόκειται, όμως, για έναν από τους πιο παλιούς και εμπορικούς δρόμους της πόλης.

Στον παράλληλο δρόμο, πίσω από τον πεζόδρομο -την οδό Κούλογλου- αναπαλαιώνονται σήμερα κάποια ακόμη νεοκλασικά της πόλης: η οικία Μουζιοπούλου όπου στεγάζεται η Δ.Ε.Π.Α.Κ. και η οικία Σκουτέρη- δωρεά Βασιλικής Δίντσογλου, η οποία λειτουργεί ως Δημοτικό Μουσείο. Σε αυτήν αναπαρίσταται Θρακιώτικη οικία αστικής τάξης της Κομοτηνής στο μεταίχμιο του 19ου και του 20ου αιώνα.

Βγαίνοντας και διασχίζοντας τον δρόμο με τη νησίδα, τη λεωφόρο Ορφέως, οδηγούμαστε στην πλατεία Ειρήνης, την κεντρική πλατεία της πόλης. Πρόσφατα ανακατασκευασμένη, κλείνει στο βάθος της με το Ηρώον.
Πίσω από αυτό, το άλσος της Αγίας Παρασκευής, έκτασης 21,30 στρεμμάτων, αποτελεί σημείο δροσιάς και ανάπαυλας. Το όνομά του το παίρνει από το μικρό Ναό της Αγίας Παρασκευής, πολιούχου της πόλης, που είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια ενός ελληνορωμαϊκού ναού αφιερωμένου στη θεά Αφροδίτη. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα σωζόταν ακόμη το πρόστυλο και το αέτωμα, στεφανωμένα από έναν μαρμάρινο σταυρό.
Βγαίνοντας από αυτό το σημείο από το πάρκο, συναντούμε το Δημαρχείο της Κομοτηνής. Στην αίθουσα του δημοτικού Συμβουλίου φυλάσσεται η ιστορική σημαία της πόλης, πάνω στην οποία είναι κεντημένες οι πιο σημαντικές για την ιστορία της ημερομηνίες.

Kατευθυνόμενοι προς την οδό Αγ. Γεωργίου βρισκόμαστε μπροστά σε κάποια από τα παλιά αρχοντικά σπίτια της πόλης που αναπαλαιωμένα μας δίνουν την εικόνα της παλιάς Κομοτηνής. Σε ένα από αυτά στεγάζεται σήμερα ο Μορφωτικός Όμιλος Κομοτηνής, ενώ στο απέναντι, το Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο. Απέναντι από την εκκλησία το γωνιακό σπίτι στέγαζε την παλιά εφορεία της πόλης και το Δημόσιο Ταμείο, και χρονολογείται το 1891. Ήταν ιδιοκτησία του Ζάχου Τσανακλή, αδελφού του Νέστορος Τσανακλή, ευεργέτη της πόλης. Υπάρχει άλλωστε και μικρή μαρμάρινη πλάκα που βεβαιώνει την ιδιοκτησία.

Ξαναβγαίνοντας στον κεντρικό δρόμο, την οδό Νικολάου Ζωίδη, οδηγούμαστε κατευθείαν στο μικρό πάρκο της πόλης. Αριστερά μας, λίγο πριν φτάσουμε βλέπουμε το κτίριο του παλιού Γυμνασίου Αρρένων. Δεξιά μας βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κομοτηνής και δίπλα, το θερινό Δημοτικό Θέατρο. Μέσα στο παρκάκι αυτό είχε ανεγερθεί το 1930 το παλιό Ηρώο της πόλης, έργο του ντόπιου γλύπτη Μοσχίδη. Αργότερα, προστέθηκαν τα ονόματα 63 Κομοτηναίων που θυσιάστηκαν στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Στη γωνία του άλσους βρίσκεται το κτήριο που στεγάζει τη Διεύθυνση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Απέναντι, από τη μία πλευρά βλέπουμε τη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θ.ενώ από την άλλη το Δημοτικό Στάδιο. Δίπλα σε αυτό βρίσκεται ο Ναός της Αγίας Σοφίας. Ο παράλληλος στην εκκλησία δρόμος, μας κατευθύνει στο αξιόλογο κτίσμα που στεγάζει το 3ο Δημοτικό Σχολείο.
Βγαίνοντας από την άλλη άκρη το δρόμου στην οδό Υψηλάντους, βρισκόμαστε στη σημερινή είσοδο-έξοδο της Κομοτηνής από και προς Ξάνθη. Στην άκρη της καταπράσινης νησίδας είναι τοποθετημένο το άγαλμα του Ελ. Βενιζέλου. Πίσω του, το κτήριο όπου στεγάζεται το Ι.Κ.Α. αντανακλά με την αρχιτεκτονική του τις βυζαντινές σελίδες της ιστορίας της Κομοτηνής.
Αν ακολουθήσουμε τη νησίδα προς το κέντρο της πόλης θα ξανασυναντήσουμε τη δωρεά Νέστορος Τσανακλή. Αν στρίψουμε όμως δεξιά, στην οδό Γ. Κονδύλη, οδηγούμαστε στο κτίσμα της παλιάς Λέσχης Δημοσίων Υπαλλήλων, μετέπειτα Δημοτικής Βιβλιοθήκης και σημερινή στέγη του χειμερινού Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κομοτηνής.

Ευθεία, επί της προέκτασης της οδού Γ. Κονδύλη, συναντούμε στα δεξιά μας το Αρχοντικό του Στάλιου, ονομαζόμενο έτσι από το όνομα του πρώτου ιδιοκτήτη. Υπήρξε παλιότερα Λέσχη Αξιωματικών, Τμήμα Ασφαλείας, ενώ σήμερα ανήκει στο Δήμο Κομοτηνής και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο. Πίσω από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. βρίσκεται η Νέα Μοσυνούπολη, γνωστή και ως ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ από το όνομα της κατασκευάστριας εταιρείας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90 που κτίστηκε, αποτέλεσε έναν από τους πρότυπους οικισμούς κατοικιών μαζικής κατασκευής.

Γυρνώντας πίσω και ξαναβρίσκοντας τη Δωρεά Νέστορος Τσανακλή, συναντούμε απέναντί της, την οδό Νικηφόρου Γρηγορά, ιστορικού που άφησε πολύτιμες πληροφορίες για την Κομοτηνή. Διασχίζοντάς τη περπατούμε δίπλα στην εξωτερική πλευρά του Βυζαντινού τείχους της πόλης. Από εδώ βλέπουμε τα ερείπια των αμυντικών πύργων που το περιέβαλαν. Στο τέλος του δρόμου, στρίβοντας δεξιά οδεύουμε προς την πλατεία Χρυσάνθου. Ευθεία, φθάνουμε στη Δημοτική αγορά της πόλης. Στρίβοντας και πάλι δεξιά, στα σοκάκια, βρισκόμαστε σε μια γραφική γειτονιά της Κομοτηνής. Εδώ συναντούμε και κάποια χαμένα αλλού επαγγέλματα και οδηγούμαστε πίσω από το καινούργιο (Γενί) Τζαμί.

Στην άκρη του δρόμου βρισκόμαστε στην οδό Ερμού, έναν από τους πιο παλιούς και εμπορικούς δρόμους της πόλης. Ενσωματωμένο στο Γενί τζαμί βρίσκεται το Ρολόι της πόλης. Αφήνοντας πίσω μας τον πεζόδρομο συναντούμε τη Νομαρχία και τη Δωρεά Νικολάου Παπανικολάου η οποία στεγάζει μία πλούσια συλλογή συγγραμμάτων από τον 17ο αιώνα έως και σήμερα, δυστυχώς κλειστή στο κοινό προς το παρόν.

Ανάμεσα στα δύο κτίρια είναι τοποθετημένο το άγαλμα της Νίκης της Θράκης, έργο του γλύπτη Νικολαΐδη. Η λεωφόρος Ηρώων, περνά μπροστά από την ΧΧΙ Ταξιαρχία. Πίσω από το κτίσμα της Ταξιαρχίας βρίσκεται το παλιό κτίριο των Δικαστηρίων που στέγασε κάποτε και τη Νομαρχία.
Η λεωφόρος Ηρώων οδηγεί στα στρατόπεδα και στη Νυμφαία, το βουνό πίσω από τη πόλη, με ιδιαίτερες φυσικές ομορφιές. Εκεί βρίσκονται διαδρομές και χώροι αναψυχής οργανωμένοι από το Δασαρχείο, ενώ στα πόδια ενός κομματιού Βυζαντινής οχύρωσης απολαμβάνει κανείς έναν καφέ ή και το γεύμα του στο Τουριστικό Δημοτικό Περίπτερο.
Σύνταξη κειμένου:
Κυριακή Χριστοδούλου,
Ιστορικός Τέχνης – Μουσειολόγος.

ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ ΝΟΜΟΥ ΡΟΔΟΠΗΣ

πηγή: Κομοτηνή