Περί μαθημάτων ο λόγος

Βρισκόμαστε στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Μια γενιά μαθητών ανοίγουν τα φτερά τους για να κατακτήσουν τον κόσμο. Να γίνουν, όπως χαρακτηριστικά μας έλεγε η αγαπημένη μας φιλόλογος «ελεύθεροι ακαδημαϊκοί πολίτες».

Ένα θέμα που το βιώνουμε πολύ έντονα αυτή κυρίως την εποχή μα και όλο τον χρόνο είναι το θέμα των μαθημάτων που επιλέγουν οι μαθητές.

Υπάρχουν διάφορες σχολές σκέψης. Μια σχολή σκέψης είναι αυτή που ακολουθούν τα περισσότερα παιδιά: επιλέγουν μαθήματα της αρεσκείας τους, των δυνατοτήτων τους, μαθήματα απαραίτητα για πρόσβαση σε σχολές που επιθυμούν να εισαχθούν. Και, βεβαίως, για απαιτητικές και δύσκολες σχολές, όπου υπάρχει μεγαλύτερος συναγωνισμός, τα μαθήματα είναι πιο δύσκολα. Και όλοι γνωρίζουμε τον τιτάνιο αγώνα αυτών των παιδιών να εξασφαλίσουν τη θέση που ονειρεύονται.

Μια άλλη σχολή σκέψης είναι αυτή που υπαγορεύεται από τη νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας. Το σκεπτικό είναι γιατί να κουραζόμαστε, αφού δεν ενδιαφερόμαστε για πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο; Έτσι, θα πάρουμε μαθήματα εύκολα για να περάσουμε.

Θα σταθώ ιδιαίτερα στην τρίτη σχολή σκέψης. Αυτή είναι η σχολή της υστεροβουλίας. Κάποια παιδιά, μη έχοντας τις δυνάμεις να αναμετρηθούν με καλύτερούς τους μαθητές και να αντέξουν τον συναγωνισμό, αλλά έχοντας και υπερβολικές φιλοδοξίες, καταλήγουν να επιλέγουν όσα μαθήματα θεωρούν εύκολα ή οι καθηγητές βάζουν εύκολα τα εικοσάρια.  Μάλιστα, κομπάζουν για την εξυπνάδα τους και τη διαλαλούν. Γι’ αυτό και καταλήγουμε σε τραγελαφικές καταστάσεις.

Αρχικά, το θέμα ξεκινά στο τέλος της Α΄ Λυκείου. Οι μαθητές που σκέφτονται πονηρά, έχοντας επίγνωση της αδυναμίας τους, αλλά ξέροντας πολύ καλά τους κανόνες του παιχνιδιού, επιλέγουν τα εύκολα μαθήματα, άρα μπαίνουν και σε τμήμα με πολύ αδύνατους μαθητές. Ξεχωρίζουν κι έτσι έχουν τις ψηλότερες βαθμολογίες, ενώ αν βρίσκονταν σε τμήμα με δυνατούς μαθητές θα ήταν από τους τελευταίους.

Αναμφίβολα, ο στόχος είναι να διακριθούν, από την πλάγια πόρτα. Ύπουλα και αριβιστικά. Αρκετές φορές το πετυχαίνουν, γι’ αυτό παρατηρούμε συχνά το φαινόμενο να αριστεύουν και να μπαίνουν και να φιγουράρουν στο άγημα του σχολείου, παιδιά που συγκριτικά με τα άλλα είναι κατά παρασάγκας κατώτερα. Μάλιστα, υπάρχει και ένα παραθυράκι, γιατί όσοι παίρνουν τα δύσκολα μαθήματα έχουν έντεκα μαθήματα, ενώ οι άλλοι έχουν δώδεκα, οπότε εκεί κερδίζουν στο τέλος λόγω κάποιου δωδέκατου.

Το φαινόμενο συνεχίζεται και στην τρίτη Λυκείου. Είναι παιδιά που θα σπουδάσουν στην Αγγλία ή θα δώσουν εξετάσεις στην Ελλάδα με τους ομογενείς(που παρακάθηνται εξετάσεις μόνο στα Νέα Ελληνικά, ενώ λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψιν το απολυτήριο). Οπότε για να έχουν το επιθυμητό απολυτήριο παίρνουν τα πιο εύκολα μαθήματα.

Μόνο από το μάθημα των Νέων Ελληνικών δεν μπορούν να ξεφύγουν. Κι εδώ, όμως, δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν στο τμήμα με τους αδύνατους μαθητές που βρίσκονται λόγω της επιλογής των μαθημάτων τους. Εξάλλου, στην ουσία έχουν ένα μόνο μάθημα που τους δυσκολεύει. Άρα, έχουν τον χρόνο να ασχοληθούν μόνο με αυτό, ενώ οι άριστοι μαθητές παλεύουν με τέσσερα δύσκολα μαθήματα.

Αξίζει να τονιστεί ότι αυτό το φαινόμενο έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια, κι έτσι έχουμε μαθητές που σαρώνουν τα βραβεία στο τέλος του χρόνου, χωρίς να είναι πραγματικά οι πρώτοι των πρώτων, όπως βαυκαλίζονται να πιστεύουν. Αυτό φαίνεται περίτρανα στις Παγκύπριες εξετάσεις…

Τι πρέπει να γίνει; Μήπως πρέπει το Υπουργείο Παιδείας να επιληφθεί του θέματος;  Δεν υποτιμούμε προς Θεού κανένα μάθημα και κανέναν κλάδο.  Όλα τα μαθήματα είναι ίσα, αλλά δεν έχουν όλα τον ίδιο βαθμό δυσκολίας. Αυτός ο βαθμός δυσκολίας πρέπει να υπάρχει τρόπος να λαμβάνεται υπόψιν. Δεν μπορεί ένα παιδί να παλεύει με Φυσική, Χημεία, Μαθηματικά, Βιολογία ή Λογιστική και Πολιτική Οικονομία ή Αρχαία Ελληνικά και Ιστορία-για να πάρουμε τα μαθήματα Κατεύθυνσης- και ένα άλλο να έχει όλα τα κοινού κορμού ή να επιλέγει εύκολα ομολογουμένως μαθήματα, ή που δεν έχουν πολλές απαιτήσεις.

Και ας μην στρουθοκαμηλίζουμε…και να μην αυτοεμπαιζόμαστε ότι όλα τα μαθήματα έχουν τον ίδιο βαθμό δυσκολίας…

Είναι μία ευκαιρία

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 5 Ιουνίου 2011
Δικαιολογημένα το θέμα των ημερών μας είναι η σοβαρή οικονομική κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας. Γι’ αυτό υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια, ανησυχία, αγωνία, αγανάκτηση, σύγχυση, φόβος και άγχος. Οι καιροί είναι πράγματι χαλεποί. Σ’ αυτή την κατάσταση καλούνται οι χριστιανοί να δώσουν τη μαρτυρία και ομολογία τους. Καταρρέουν κάστρα σαν πύργοι στην άμμο.
Παγιδεύονται πλούσιοι, δημιουργούνται πολλά προβλήματα, ανατρέπονται ισορροπίες, γεννιούνται εκμεταλλεύσεις, πονηρές επιθυμίες. Αυξάνεται η ανεργία, η αβεβαιότητα, η εγκληματικότητα, η παρανομία και η φτώχεια. Όλα αυτά φανερώνουν καθαρά την πνευματική νωθρότητα και πενία πολλών. Μακάρι το ισχυρό αυτό τσουνάμι να δημιουργήσει έγερση από τον λήθαργο, σεισμό προς εγρήγορση, ρωγμές προς επίγνωση, τομές για υπεύθυνες αποφάσεις. Είναι ανάγκη να επανέλθει σύντομα η λησμονημένη αισιοδοξία, η κρυμμένη ελπίδα, η χαμένη χαρά και η ποθητή ειρήνη.
Πίσω από τον ανθρώπινο πόνο, την πικρή δοκιμασία, την κουραστική στενοχώρια και τη φοβερή θλίψη κρύβεται το φιλόστοργο μάτι του Θεού. Η αφύπνιση από τη ζωή της ύλης, της ηδονής, της καλοπέρασης και του ατομισμού θα φέρει τον άνθρωπο στην πνευματική ενατένιση, την ορθή όραση, την εγνωσμένη μελέτη, στην απομάκρυνση του θολού άγχους. Ο άνθρωπος έχει πολλές και άγνωστες εσωτερικές δυνάμεις. Μη λυγίζει εύκολα, μη πέφτει απερίσκεπτα, μη μένει κάτω, μη κυριεύεται από την απόγνωση. Μάλιστα δεν νοείται χριστιανός απογοητευμένος, ανυπόμονος, ανέλπιδος, κακομοίρης, κατσούφης και αγνώμων.

Ο κόσμος προκαλεί και προσκαλεί συνεχώς στην κοινωνία της αφθονίας, του υπερκαταναλωτισμού, του κορεσμού και της πλησμονής. Η ζωή των πολλών είναι φιλοχρήματη, φιλόσαρκη, φιλήδονη και φιλόυλη. Η κοινωνία κατάντησε αισθησιοκρατούμενη και λατρεύουσα υπερβολικά τη σάρκα. Έχει δυστυχώς επέλθει ένα τρομερό μπλοκάρισμα, μία πονηρή παγίδευση, μία αποτελμάτωση και νάρκωση μόνο στα επίγεια αγαθά. Δεν υπάρχουν στοιχεία αντιστάσεως, αντιμετωπίσεως, μεταστροφής και μετάνοιας. Γι’ αυτό και η οικονομική κρίση ενοχλεί τόσο μα τόσο πολύ. Δεν αρπάζεται σαν μία σημαντική ευκαιρία για μία ουσιαστική αλλαγή. Το ευαγγέλιο συνεχώς μιλά για άσκηση, εγκράτεια, απλότητα, λιτότητα και ελεημοσύνη. Μιλά για σταυρό, για θλίψη, για καρτερία, για μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Τώρα είναι η ώρα να φανεί η πίστη, να δοθούν εξετάσεις, να κριθεί η γνησιότητα της πίστεως του καθενός. Να μη μένει σε λόγια. Στους πειρασμούς, τις δοκιμασίες, τις θύελλες φαίνεται η αληθινότητα του πιστεύω μας. Ο πόνος φανερώνει τη νόσο. Ο πόνος μπορεί να γίνει ιατρός. Είναι ανάγκη να πονέσουμε για να συμπονέσουμε. Ο πόνος, είναι αλήθεια, μπορεί να μαλακώσει τον άνθρωπο και να γίνει ευλογία και μπορεί να τον σκληρύνει και να του γίνει μαρτύριο, βάσανο ή κατάρα. Όπως λένε, οι θερμές ακτίνες του ήλιου λιώνουν το κερί και σκληραίνουν τη λάσπη. Έχει ιδιαίτερη σημασία η ελεύθερη βούληση του κάθε ανθρώπου.

Είναι πολλοί οι λόγοι που θα έπρεπε ο άνθρωπος ανυποχώρητα να αγωνίζεται συνεχώς. Η απελπισία είναι ανεπίτρεπτη. Η υπομονή είναι πάντοτε απαραίτητη. Δεν είμαστε μόνοι αγωνιζόμενοι στη ζωή. Ο καλός καραβοκύρης στη φουρτούνα φαίνεται, λέει σωστά ο λαός μας. Φουρτούνα, συννεφιά, μπόρα είναι και θα περάσει. Ξεφύγαμε κι εμείς απρόσεκτα. Καιρός να επιστρέψουμε πιο συνετά στην ευθεία, στο μέσον, το μέτρο, τη μετρημένη ζωή. Είναι μία ευκαιρία. Μία ευκαιρία σημαντική.

Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.com/2011/06/blog-post_6543.html

ΠΟΥ ΠΑΜΕ; (τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου)

6 Ιουνίου, 2011 — VatopaidiFriend

Η έξοδος από την οικονομική κρίση θα πρέπει να συνοδεύεται από μία ριζική αλλαγή νοοτροπίας επισημαίνει, μεταξύ άλλων, στο άρθρο του στην εφημερίδα «Καθημερινή της Κυριακής» ο Μακαριώτατος, τονίζοντας πως σήμερα θερίζουμε τις συνέπειες της αφροσύνης μας. Πρέπει, σημειώνει, να επιχειρήσουμε να εμβαθύνουμε στην πνευματική μας κληρονομιά ώστε να προκύψει μία νέα ιεράρχηση των αξιών μας. Όλοι υπήρξαμε μέρος της κρίσεως, υπογραμμίζει, και όλοι μπορούμε να γίνουμε μέρος της αλλαγής. Έχουμε τη δυνατότητα και το καθήκον να συμβάλουμε στη διαμόρφωση μίας πιο υγιούς κοινωνίας που όλοι επιθυμούμε και οραματιζόμαστε.
Ακολουθεί το πλήρες άρθρο:

ΠΟΥ ΠΑΜΕ;
τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου.

Σέ τέτοιες κρίσιμες ὧρες πού περνᾶ ὁ τόπος μας ὁ δημόσιος λόγος γίνεται δύσκολο ἄθλημα. Ἀπό τή μιά εἶναι δημοφιλής ἡ ἀνέξοδη ἐπιλογή νά γίνει καταγγελτικός, ἀλλά κινδυνεύει νά χάσει τήν ἐπαφή μέ τήν πραγματικότητα, ἄν προσπαθήσει νά γίνει παρηγορητικός καί ἐνισχυτικός. Καί ὅμως, πρέπει νά ἀρθρωθεῖ λόγος.

Ἀπό ὁλοένα καί περισσότερους διατυπώνεται ἡ ἄποψη πώς ἡ ἔξοδος ἀπό τήν οἰκονομική κρίση στήν ὁποία ἔχουμε βρεθεῖ θά διευκολυνθῆ ἄν συνοδεύεται ἀπό ριζική ἀλλαγή νοοτροπίας. Ἀλλαγή δηλαδή τῶν στάσεών μας ἀπέναντι στή ζωή καί στή κοινωνία. Οἱ ἡμέρες μας εὐνοοῦν τούς στοχασμούς μας σχετικά μέ αὐτή τήν ἀλλαγή σελίδας.
Τά σφάλματα πού διαπράξαμε ὡς λαός καί τά ὁποῖα μᾶς ἔφεραν σέ αὐτό τό κατάντημα εἶναι ἤδη γνωστά καί χιλιοειπωμένα. Θά ἤθελα ὅμως νά ἐπισημάνω πώς οἱ προδιαγραφές γιά μιάν ὑγιέστερη κοινωνική ζωή εἶχαν διατυπωθεῖ αἰῶνες πρίν, μέσα ἀπό τήν θεολογική μας παράδοση.
Γιά παράδειγμα ὡς πρός τήν ἀνάγκη ἑνότητος, τόσο σπάνιας γιά τό ἔθνος μας, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶχε συμβουλεύσει: “Προσέξτε γιατί ἄν δαγκώνει ὁ ἔνας τόν ἄλλο θά ἀλληλοεξοντωθῆτε μεταξύ σας”. Ὁ Μέγας Βασίλειος εἶχε ἐπισημάνει ὅτι “κάθε τι στή φύση καί ὅλα τά ἀνθρώπινα πράγματα ἔχουν ὅρια καί τέλος ἐκτός ἀπό τόν τόκο (!)”, ὑποδεικνύοντας ἔτσι τήν οἱονεί μεταφυσική προέκταση πού λαμβάνει τό χρῆμα στίς συνειδήσεις, ὅταν κυριαρχεῖ ἡ ἀπληστία, μιά διάσταση πού φέρει πελώρια εὐθύνη γιά τίς σημερινές τρομακτικές ἀνισότητες.
Ἐξ ἄλλου ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συνιστᾶ κάτι πού φαίνεται νά λησμονήσαμε: “Κανείς ἀπό ὅσους ἀσκοῦν χειρωνακτικό ἐπάγγελμα νά μήν ντρέπεται, ἀλλά νά ντρέπονται, ὅσοι τρέφονται ἄδικα καί μένουν ἀργοί” προσθέτοντας ὅτι “τά γνωρίσματα τοῦ ἀληθινά φιλοσοφημένου καί καλλιεργημένου ἀνθρώπου εἶναι ἡ περιφρόνηση τοῦ πλούτου καί τῆς δόξας, καθώς καί τό νά εἶναι ἀνώτερος ἀπό φθόνο καί κάθε πάθος”.
Ἀκόμη, ὁ ἡσυχαστής ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς μέ τόλμη καταγγέλει ὡς πλεονέκτη “ὄχι μόνο ἐκεῖνον πού σφετερίζεται τά ξένα ἀλλά καί αὐτόν πού οἰκειοποιεῖται τά κοινά, δηλαδή ὄχι μόνον ἐκεῖνον πού ἀδικεῖ κάποιον ἄλλο ἀλλά καί αὐτόν πού δέν μεταδίδει στούς ἔχοντες ἀνάγκη ἀπό αὐτά πού νόμιμα ἀπέκτησε”.

Παραθέτω ἐλάχιστα παραδείγματα, ἁπλῶς ἐνδεικτικά, ἀπό τίς ἄφθονες ἐκεῖνες παρακαταθῆκες ἀληθινῆς πνευματικότητος πού μᾶς κληροδότησαν οἱ ἅγιοι πρόγονοί μας. Ἐμεῖς ἁπλῶς διαπιστώνουμε πόσο μικροί σταθήκαμε ἀπέναντι σέ αὐτές τίς παραινέσεις καί ὅτι τώρα ἁπλῶς θερίζουμε τίς συνέπειες τῆς ἀφροσύνης μας.
Ὁπωσδήποτε θά μποροῦσε νά ἀκουστεῖ ἐδῶ ὁ ἀντίλογος:
Οἱ παραπάνω θέσεις ἀντανακλοῦν μιά γενικότερη ἠθική ὑπευθυνότητα τήν ὁποία ἐνδεχομένως συμμερίζονται καί ἄνθρωποι μή πιστοί. Εἶναι ἀλήθεια αὐτό καί πράγματι τιμοῦμε τούς ἀδελφούς μας πού ἀγωνίζονται νά παραμένουν ἀκέραιοι καί συνεπεῖς, μέ ἠθικές ἀρχές χωρίς νά ἔχουν τήν ἀναφορά τους στήν θρησκευτική πίστη. Στηρίζουν τήν κοινωνία καί ἀποτελοῦν παραδείγματα γιά ὅλους μας. Ὅμως δέν εἶναι δυνατό νά παρασιωπήσουμε τό ξεχωριστό κίνητρο τῆς ἠθικότητας τῶν πιστῶν χριστιανῶν: τήν ἐπίγνωση ὅτι κάθε συνάνθρωπος ἀποτελεῖ εἰκόνα Θεοῦ καί γι’ αὐτό κάθε μορφή ἀδικίας προσβάλλει τόν Ἴδιο τόν Δημιουργό. Ἡ ἔνταξη στόν ἐκκλησιαστικό τρόπο ζωῆς προσφέρει τό πλεονέκτημα τῆς ἠθικῆς στάσης ὄχι ἁπλῶς ὡς ὑπακοῆς σέ ἀφηρημένες ἀρχές ἀλλά ὡς ἀγάπης πρός τά ζωντανά πρόσωπα τοῦ Θεοῦ καί τῶν εἰκόνων Του.

Μιά τέτοια στάση ζωῆς ἔχει ἐμπνεύσει πολλές καί ποικίλες μορφές κοινωνικῆς συμπαράστασης. Στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο, ἐκτός ἀπό τήν ἀθόρυβη συμπαράσταση στά ποικίλα προβλήματα τῶν ἀνθρώπων τήν ὁποίαν ἔχουν ἐπωμισθεῖ οἱ κληρικοί μας, ἔχουμε συχνά τήν εὐλογία νά συναντοῦμε ἀξιοζήλευτες δράσεις κοινωνικῆς ὑπευθυνότητος τῶν λαϊκῶν ἀδελφῶν μας, πάντα ἐθελοντικές, ἀφανῆ στήριξη στήν οἰκογένεια, ἐργασία σέ συσσίτια, φροντίδα ἀπόρων, συμπαράσταση σέ ἐφήβους καί νέους, μέριμνα γιά μετανάστες, ἱεραποστολή σέ μακρυνές καί δύσκολες χῶρες, προσφορά σέ νεανικές ὁμάδες καί κατασκηνώσεις καί ἄλλα πολλά. Ἄν σέ αὐτές προστεθοῦν καί οἱ ἀνθρωπιστικές δράσεις ἀπό μή ἐκκλησιαστικούς χώρους καθώς καί οἱ διάφορες μορφές αὐτοοργάνωσης μέ στόχο τήν κοινωνική ἀλληλεγγύη οἱ ὁποῖες ἐμφανίζονται τελευταῖα, τότε μᾶλλον δικαιούμαστε νά ἐλπίζουμε. Ὁ λαός μας διαθέτει ἀκόμη μεγάλα ἀποθέματα ἀνθρωπιᾶς καί δυναμισμοῦ.
Ἀλλά δέν ἀρκοῦν. Χρειάζεται νά κινητοποιηθεῖ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς κοινωνίας μας. Τό κυριώτερο: ἀπαιτεῖται μιά ἐμβάθυνση στήν πνευματική μας κληρονομιά, ὥστε νά προκύψει μιά νέα ἱεράρχηση τῶν ἀξιῶν μας.
Καθώς ἀτενίζουμε μέ δέος καί σφίξιμο καρδιᾶς τά οἰκονομικά μέτρα γιά τήν ἔξοδο ἀπό τήν κρίση, ταυτόχρονα ἀγνοοῦμε καί ἀναρωτιόμαστε ποιό τοπίο θά ἀντικρύσουμε βγαίνοντας ἀπό αὐτήν; Ποιές μακροπρόθεσμες ἐπιπτώσεις θά ἔχουν τά ἐν λόγῳ μέτρα στήν οἰκογένεια, στίς ἐργασιακές σχέσεις, στά ὄνειρα τῆς νεολαίας; Σέ ποιά κατάσταση θά βρεθοῦν, μέ τά νέα δεδομένα, ἡ ἑλληνική κοινωνία καί (γιατί ὄχι;) ἡ ἑλληνική πολιτεία μέσα στή διεθνῆ πραγματικότητα; Ποιό κοινωνικό ἦθος θά γεννηθῆ αὔριο;

Θά ἀποτελεῖ μοιραῖο λάθος νά παρακολουθοῦμε παθητικά αὐτή τή διεργασία σχηματισμοῦ τοῦ νέου τοπίου. Ἐφ’ ὅσον λιγότερο ἤ περισσότερο, ὑπήρξαμε ὅλοι μέρος τῆς κρίσεως, μποροῦμε νά γίνουμε μέρος τῆς ἀλλαγῆς. Ἔχουμε καί τή δυνατότητα καί τό καθῆκον νά συμβάλουμε στή διαμόρφωση τῆς ὑγιέστερης κοινωνίας πού ὅλοι ἐπιθυμοῦμε καί ὁραματιζόμαστε. Μόνο πού γιά τό ἔργο αὐτό χρειαζόμαστε τόν κατάλληλο πνευματικό ἐξοπλισμό.
Θά ἁρπάξουμε τήν εὐκαιρία;

Πηγή: http://www.iaath.gr/

• Reddit
• Digg

Γιατί δεν κρίθηκε με πνευματικά κριτήρια ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Βατοπαιδίου; 6 Ιουνίου, 2011 — VatopaidiFriend Του γέροντα π. Νεκτάριου Μουλατσιώτη Πριν 3 χρονια περιπου, το 2008, ξεκινησε το «κατασκευασμενο» και υποτιθεμενο πλεον «σκανδαλο» της Ιερας Μονης Βατοπαιδιου. Ενα κατασκευασμενο σκανδαλο που οι δυναμεις του σκοτους και οσοι «αορατα» κυβερνουν αυτον τον τοπο, χρησιμοποιησαν και το ανυψωσαν σε τετοιο βαθμό μεσα απο τα ΜΜΕ για να πετυχουν τους σκοπους τους. Οι στοχοι τους επιτευχθησαν, γκρεμιστηκε η τοτε Κυβερνηση και οδηγηθηκαμε ως χωρα και ως λαος αλυσοδεμενοι στα διχτυα των «κερδοσκοπων», των «αγορων» και του παγκοσμιου σιωνιστικου λομπυ. Ως σκλαβους δε και δουλους του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκης Ενωσης μας ξεπουλανε σημερα οι ιθυνοντες μαζι με τη γη μας και ο,τι πλεον μας εχει απομεινει, στις Πολυεθνικες εταιρειες του πλουτου και του χρηματος. Ο λαος μας θα ζησει ξανα το δραμα της σκλαβιας και της ταπεινωσης, οπως εζησε και σε παλαιοτερες εποχες, τοτε που υπηρχαν οι γαιοκτημονες και οι τσιφλικαδες, οι οποιοι ειχαν αγορασει ολη τη γη μας και ο λαος δουλευε στα κτηματα τους μονο για ενα κομματι ψωμι. Τα χρονια παραλληλα! Τα ονοματα των τσιφλικαδων μονον αλλαξαν. Αντι για γαιοκτημονες και τσιφλικαδες, σημερα ονομαζονται πολυεθνικες εταιρειες η αγορες, οι οποιες αγοραζουν τον πλουτο και τη γη των λαων, οι δε ανθρωποι δουλευουν στις εταιρειες τους για ενα φθηνο μεροκαματο, χωρις μελλον και χωρις προοπτικη. Τα ΜΜΕ, με ελαχιστες εξαιρεσεις, παιζουν το παιχνιδι των πολυεθνικων εταιρειων, των συγχρονων δηλαδη τσιφλικαδων. Μπορουν να κανουν και διαφορετικα; Φυσικα και οχι! Διοτι χρωστουν στο Κρατος εκατομμυρια ευρω. Εφημεριδες, τηλεορασεις και ραδιοφωνικοι σταθμοι ειναι καταχρεωμενοι στο Κρατος. Εαν ενας απλος πολιτης χρωστα στην εφορια, το Κρατος κανει αμεσως κατασχεση στην περιουσια του, με αποτελεσμα οι απλοι πολιτες σε λιγες μερες να χανουν τα παντα, ακομη και τα σπιτια που κατοικουν. Πως συμβαινει ομως τα ΜΜΕ να χρωστουν εκατομμυρια και το Κρατος να μην τα κλεινει και να μην κανει κατασχεσεις; Εδω ξεκινα η διαπλοκη. Η εκαστοτε Κυβερνηση λεγει στους υπευθυνους των ΜΜΕ: «η θα λετε αυτα που θελει η Κυβερνηση μας, η αυριο σας κλεινουμε». Καταλαβαινετε τωρα γιατι ο λαος δεν μαθαινει τις αληθειες μεσα απο τα ΜΜΕ και τους δημοσιογραφους, οι οποιοι μας λεγουν μονον οσα θελουν και οπως θελουν οι εκαστοτε Κυβερνησεις; Πως ηταν δυνατον λοιπον να γινει κατι διαφορετικο στην περιπτωση της Ιερας Μονης Βατοπαιδιου; Οι τσιφλικαδες απο ετων ειχαν φτιαξει το σχεδιο τους. Το ρασο παντοτε «πουλαει» στα ΜΜΕ. Δι᾽ αυτο και δημιουργησαν το «σκανδαλο» της Ιερας Μονης Βατοπαιδιου. Μονοι τους οι δημοσιογραφοι το βάπτισαν απο την αρχη ως σκανδαλο, πριν καν αποδειχθει εαν ειναι η οχι, κερδιζοντας ετσι τις εντυπωσεις και δημιουργωντας συγχυση στο λαο. Η ομιχλη που δημιουργηθηκε, σημερα διαλυθηκε και περασε. Το τοπιο ειναι πλεον ξεκαθαρο. Καθηγηται της Νομικης Σχολης του Πανεπιστημιου Αθηνων, οπως ο Ιωαννης Κονιδαρης, Καθηγηται Ποινικολογοι των Πανεπιστημιων μας, Επιτροπες, διεθνεις οικοι εκτιμητων, η διωξη οικονομικου εγκληματος και πολλοι αλλοι οργανισμοι και επιστημονες ομολογουν περιτρανα και δημοσια οτι ουδεποτε υπηρξε σκανδαλο οικονομικο στη Μεγιστη Ιερα Μονη Βατοπαιδιου και οτι αδικως πολεμηθηκε, συκοφαντηθηκε, διαβληθηκε, διαπομπευθηκε η Μεγιστη Ιερα Μονη του Βατοπαιδιου και ο σεβαστος της Καθηγουμενος και Γεροντας π. Εφραιμ. Διατι ομως, απο τις πρωτες μερες, οταν ξεκινησε ο πολεμος κατα της Ιερας Μονης με σκοπο οχι μονον το ξεπουλημα της Ελλαδος και την υποδουλωση του λαου της σε ξενα συμφεροντα, αλλα και τον κλονισμο του λαου απεναντι στην Εκκλησια και στο Αγιο Ορος, το ρασο οι κληρικοι παντος βαθμού και οι μοναχοι δεν σταθηκαν συσσωμοι αμεσως απεναντι στις συκοφαντιες και στο διωγμο της Ιερας Μονης και του Ηγουμενου; Ειδαμε και ακουσαμε εκεινες τις ημερες σε τηλεορασεις, σε ραδιοφωνα και σε εφημεριδες, κληρικους παντος βαθμού να σηκωνουν τον λιθο του αναθεματος κατα της Ιερας Μονης και του Ηγουμενου, παρασυρομενοι απο τον γενικο θορυβο που ειχαν δημιουργησει τεχνιεντως σχεδον ολα τα ΜΜΕ και να λιθοβολουν τελικα αθωους. Το δραμα του Γολγοθα αναβιωνε εμπρος στους οφθαλμους μας εκεινες τις ημερες. Ο αθωος Ιησους εν μεσω του γενικου θορυβου, αρον αρον, γρηγορα γρηγορα δηλαδη, οδηγειται κατω απο τη γενικη κατακραυγη στο σταυρο και στον θανατο. Ζησαμε στις ημερες μας ξανα τον αδικο πολεμο και τις συκοφαντιες που υπεστη ο μεγαλυτερος πατηρ και ρητωρ της Εκκλησιας μας, ο αγιος Πατριαρχης Κωνσταντινουπολεως Ιωαννης ο Χρυσοστομος. Ζωντανεψαν ξανα ενωπιον των οφθαλμων μας, οι ημερες του διωγμου και της συκοφαντιας που υπεστη ο πλεον θαυματουργος αγιος της Εκκλησιας μας, ο Επισκοπος Πενταπολεως Νεκταριος Κεφαλας. Κι ομως! Οι φεροντες το ρασο παντος βαθμού, αλλα και οι συγχρονοι Γερονταδες δεν εγιναν Κυρηναιοι στο σταυρο που σηκωνε ο Γεροντας Εφραιμ και η Ιερα Μονη του. Αντιθετως, αλλοι λιθοβολησαν, αλλοι εμπηγαν τα καρφια και τον ακανθινο στεφανο στο κεφαλι της Ιερας Μονης και του Γεροντος Εφραιμ και αλλοι κρατησαν ασφαλεις αποστασεις «ινα μη μιανθωσι», ενω πριν ησαν στενοι «φιλοι» της Ιερας Μονης και του Γεροντος Εφραιμ η και ειχαν ευεργετηθει πολλαπλως απο τον Γεροντα και την Ιερα Μονη. Κι ενω ολοι οι δηθεν «πνευματικοι» πατερες και Γερονταδες τοτε σιωπουσαν η λιθοβολουσαν, εκ των ελαχιστων κληρικων της Ελλαδικης Εκκλησιας, που τολμησε δημοσια να φωναξει για την αθωοτητα της Ιερας Μονης και του Γεροντος Εφραιμ, ηταν καποιος ξενος και μη φιλος της Ιερας Μονης. Ηταν εκεινος που πολλοι εκ των δηθεν «πνευματικων» πατερων περιφρονητικα αποκαλουν «παπαροκα» και «κοσμικο» καλογηρο. Ηταν η ταπεινοτης μου, και καυχωμαι εν Κυριω που γιναμε τοτε για την Ιερα Μονη μαζι με ελαχιστους αλλους κληρικους, οπως τον Μητροπολιτη Λεμεσσου Αθανασιο, τον Μητροπολιτη Προικονησου Ιωσηφ, Σιμωνες οι Κυρηναιοι. Σταθηκα διπλα τους χωρις να υπολογισω το κοστος, τις συνεπειες και τις ύβρεις που θα περιελουζαν και εμε. Καυχωμαι εν Κυριω οτι υπηρξα εκ των ελαχιστων κληρικων που έβγαινα δημοσια τοτε σε ολα τα ΜΜΕ και υποστηριζα γραπτως η προφορικως και διετρανωνα την αθωοτητα του Γεροντα Εφραιμ και της Ιερας Μονης του. Ημουν επισης και παλι εκ των ολιγων εκεινων κληρικων που ετρεξαν αμεσως στο Αγιον Ορος για να σταθω διπλα τους και να σκουπισω τα δακρυα τους και μεσα στην τραπεζα της Ιερας Μονης ενωπιον του Γεροντα τους, τους διαβεβαιωνα στις 4/12/2008 (βλ. Εφημεριδα «Τα Νεα») οτι δεν θα παθουν κακο, διοτι η Παναγια Θεοτοκος σκεπαζει τη Μονη τους και οτι θα μιλησει ο Θεος, θα μιλησει ο Ουρανος, οι δε πρεσβειες του οσιου Γεροντος Ιωσηφ του Βατοπαιδινου και του οσιου Ιωσηφ του Ησυχαστη εχουν παρρησια ενωπιον Θεου και ουτε η Μονη θα βλαπτεί, ουτε ο Γεροντας Εφραιμ. Χαιρομαι σημερα εν Κυριω που βγήκα αληθινος, διοτι η Ιερα Μονη οντως δεν βλάπτηκε, ουτε ο Γεροντας της επαθε κατι κακο. Αντιθετως σε δυο ημερες μιλησε ο Ουρανος, οταν ξαφνικα απο πρωτο θεμα που ηταν η Μονη στα δελτια ειδησεων σχεδον εξαφανιστηκε, διοτι το Σαββατο 6/12/2008 σκοτωσαν δυστυχως τον Αλεξη Γρηγοροπουλο και τα Μ.Μ.Ε. εστρεψαν το βλέμμα τους σε αυτο το θεμα. Εκτοτε η Κυβερνηση πηγε κακην κακως, διοτι δεν τολμησε να αναλαβει τις ευθυνες της και να πει την αληθεια στο λαο, οτι δηλαδη η στηριξη της Μονης Βατοπαιδιου ηταν πολιτικη αποφαση της Κυβερνησεως. Οπως πολιτικη αποφαση της σημερινης Κυβερνησεως ειναι εν ωρα φτωχιας του λαου μας, να δωσει 80 εκατομμυρια ευρω για να χτισει η Ελλαδα Μουσουλμανικο Τζαμι στην Αθηνα. Η δε νεα Κυβερνηση που ανελαβε και η οποια παλι για πολιτικους λογους απεκρυψε να πει την αληθεια για την Ιερα Μονη Βατοπαιδιου στο λαο, γκρεμιζεται και αυτη οπως βλέπουμε, παρασυροντας και ολοκληρη τη χωρα μας προς την καταστροφη. Αληθεια, κανενας εκ των δηθεν «πνευματικων» πατερων δεν μπορεσε να διακρινει οτι η Θεοτοκος μετα τον διασυρμο του Αγιου Ορους και των παιδιων Της, ηρε την σκεπη της απο την Πατριδα μας και οδηγουμεθα καθημερινα απο το κακο στο χειροτερο; Δεν αντιλαμβανεται κανεις, οτι μονο μια νινευϊτικη μετανοια θα σωσει τη χωρα μας; Τα οσα αναφερω ανωτερω περι του προσωπου μου, δεν το κανω δια να δειξω οτι καποιος ειμαι, η οτι επραξα κατι το σπουδαιο. Εχω επιγνωση του εαυτου μου και γνωριζω πολυ καλα τα πνευματικα μου χαλια και οτι ειμαι ενα τιποτα. Τα αναφερω ομως για να υπενθυμισω σε καποιους, οτι στην περιπτωση του Γεροντος Εφραιμ, του πληγωμενου αυτου αδελφου μας, επαληθευθηκε το γραφικο της παραβολης του καλου Σαμαρειτου οτι, αυτος που τον βοήθησε δεν ηταν τελικα Ιουδαιος, αλλα «Σαμαρειτης». Δι᾽ αυτο αναφερει ο Κυριος μας οτι κατα την Δευτερα Αυτου Παρουσια θα δουμε πολλες εκπληξεις… Αργοτερα, πολυ αργοτερα, ξεκινησαν να επανερχονται ως φιλοι παλι της Ιερας Μονης οσοι ειχαν τηρησει ασφαλεις αποστασεις, διοτι αυτοι που λιθοβολησαν δεν εχουν ακομη τη δυναμη να ζητησουν συγγνωμη. Η αγιοτητα ομως του Γεροντος Εφραιμ και η ανεξικακια του εδειξε για μια φορα ακομα το μεγαλειο της ψυχης του. Για κανεναν δεν εξεφερε κακο λογο η κακο λογισμο σαν και εμε. Η αγκαλια του ειναι παντοτε ανοιχτη και σαν να μην ειχε συμβει τιποτα και παλι τους αγκαλιαζει ολους. Η δε σιωπη του ολα αυτα τα χρονια απεναντι σε τοσες ύβρεις, διωξεις, συκοφαντιες, θυμιζε ηρωϊκες μορφες αγιων που τιμησαν το Αγιον Ορος, αλλα και ολη την Εκκλησια μας. Η σιωπη του θυμισε την ηρωϊκη σταση που τηρησε ο Ιησους απεναντι στον Ποντιο Πιλατο και στον Ηρωδη. «Ο δε Ιησους εσιωπα» γραφει το Ευαγγελιο. Το ιδιο θα γραψει αργοτερα και ο βιογράφος του για τον Γεροντα Εφραιμ. Τι εδειξε και δειχνει αυτη η σιωπη του και η ολη σταση του αυτα τα χρονια; Τι αλλο δειχνει παρα ταπεινωση και αγιοτητα ψυχης! Αυτην την αγιοτητα που δυστυχως δεν διεκριναν οσοι τολμησαν και σηκωσαν τον λιθον του αναθεματος η τηρησαν τοτε ασφαλεις αποστασεις και δεν σταθηκαν απο την πρωτη στιγμη διπλα στον διωκομενο Γεροντα Εφραιμ και την αγια συνοδεια του. Δυστυχως διαπιστωνουμε οτι δεν πρυτανευσαν στις καρδιες ολων αυτων των κληρικων τα πνευματικα κριτηρια και αισθητηρια, τα οποια πρεπει να εχει η ψυχη καθε κληρικου και κυριως οσων θελουν να λεγονται πνευματικοι πατερες και διδασκαλοι του λαου. Πως εκριναν; Δυστυχως με κοσμικα και οχι πνευματικα κριτηρια, παρασυρομενοι απο τα ΜΜΕ και θελοντας να δειξουν προς το λαο οτι αυτοι ειναι οι «καθαροι» και οι «πνευματικοι» και οτι δεν ασχολουνται με χρηματα, με ανταλλαγες, με περιουσιες κτλ. εριξαν τα δηλητηριωδη βέλη τους κατα του εν Χριστω αδελφου τους! Μας ερωτουν πολλοι χριστιανοι, διατι ο Χριστος τις μεγαλυτερες αληθειες της Ορθοδοξιας και του χριστιανισμου, οτι δηλαδη ο Θεος ειναι Πνευμα και οτι ο Μεσσιας ηταν ο Ιδιος, δεν τις απεκαλυψε στους τοτε Αρχιερεις και στο τοτε ιερατειο αλλα σε μια γυναικα Σαμαρειτιδα και μαλιστα πορνη στο Φρεαρ του Ιακωβ; Απεριφραστα απαντουμε και λεμε, οτι το τοτε ιερατειο παντος βαθμού ειχε χασει τα πνευματικα κριτηρια και αισθητηρια του, και οτι ο Θεος αποκαλυπτεται και δειχνει το θελημα Του μονον σε εκεινους που ειναι προθυμοι να το εκτελεσουν. Χρονοι παραλληλοι! Το χθες και το σημερα εγιναν παλι ενα, διοτι δυστυχως χαθηκαν τα πνευματικα κριτηρια απο εκεινους που θελουν να λεγονται πνευματικοι πατερες της Εκκλησιας. Το αλας εμωρανθη… Εμεις ταπεινα αναρωτιομαστε: Αραγε την εποχη του Αντιχριστου, οταν θα ελθουν ο Προφητης Ηλιας και ο Ενωχ επι της γης, σε ποιους θα αποκαλυψουν την αληθεια για το ποιος ειναι ο Αντιχριστος, στο ιερατειο που εχει χασει τα πνευματικα κριτηρια και αισθητηρια του η στους αμαρτωλους, αλλα ταπεινους και απλους ανθρωπους; Θα παει ο Ηλιας να πει στους Πατριαρχες, στους Αρχιεπισκοπους και στους ιερεις οτι εγω ειμαι ο Ηλιας, ο υμνουμενος και τιμωμενος και δοξαζομενος απο εσας; Και ποια θα ειναι η αντιδραση τοτε των Πατριαρχων και ολων των ρασοφορων; Μηπως ειδοποιησουν τους ψυχιατρους δια να τους συλλαβουν; Δυστυχως οποιος δεν εχει πνευματικα κριτηρια και αισθητηρια, αυτο θα πραξει, διοτι δεν θα μπορεσει να διακρινει την αληθεια για το ποιος ευρισκεται ενωπιον τους. Το αυτο επαθαν μεσα στην ομιχλη που δημιουργηθηκε και στη συγχυση οι ρασοφοροι παντος βαθμού για τον Γεροντα Εφραιμ. Δεν ειδαν την αληθεια. Δεν εκριναν με πνευματικα κριτηρια. Δεν ειδαν τους καρπους του δεντρου. Δεν σκεφτηκαν το πως ειναι δυνατον σαπιο δεντρο να φερει καλους καρπους. Δεν σκεφθηκαν το πως ειναι δυνατον ο Γεροντας Εφραιμ εαν δεν τον επεσκιαζε η Χαρις του Θεου και η ευλογια της Θεοτοκου, να αναστηλωσει εκ του μηδενος σχεδον ολοκληρη τη Μονη Βατοπαιδιου και τα γυρω αυτης οικηματα, τα οποια ανερχονται περιπου σε 75.000 τ.μ. Αν απλωσει κανεις τη Μονη κατα μηκος, τα 75.000 τ.μ. ειναι 75 χιλιομετρα κτιρια. Οση ειναι δηλαδη η αποσταση Αθηνων – Κορινθου. Πως ειναι δυνατον εαν ο Γεροντας Εφραιμ ηταν απατεωνας, κομπιναδορος, κλεφτης και ολα αυτα που του καταμαρτυρουν, η Χαρις του Θεου να ευλογουσε και να αυξανε τοσο θαυμαστα το εργο του; Δεν ειδαν οτι οι αρχοντες πολλων εθνων κατεφθαναν στο Βατοπαιδι για να ιδουν το Γεροντα και το ολο θαυμαστο εργο του και να παρουν την ευχη του; Δεν τους θυμισε τιποτα τουτο το γεγονος; Ξεχασαν την βασίλισσα Σαβα που ξεκινησε απο χωρα μακρυνη για να δει τη δοξα Σολομωντος; Δεν ειδαν οτι 120 και πλεον ανθρωποι, επιστημονες κατα το πλειστον, εγκατελειψαν γονεις, αδελφια, συγγενεις και φιλους, αφηνοντας πισω περιουσιες πολλοι εξ αυτων, δια να υποταχθουν κατω απο την πνευματικη καθοδηγηση του Γεροντος Εφραιμ για να οδηγησει τις ψυχες τους στη Βασιλεια των Ουρανων; Ειναι δυνατον 120 και πλεον ανθρωποι να ακολουθουν εναν απατεωνα και τοσα χρονια που ζουν διπλα του να μην το εχουν ανακαλυψει αυτοι και να το ανακαλυπτουν οσοι ζουν εκτος της Ιερας Μονης; Δεν ειδαν οτι η Μεγιστη Ιερα Μονη Βατοπαιδιου εχει γινει μια συγχρονη λαυρα πατερων που θυμιζει τις λαυρες που δημιουργησαν μεγαλοι ασκητες της ερημου; Δεν σκεφθηκαν οτι μεσα στο σκοταδι εαν αναψεις ενα φως, ολες οι πεταλουδες συγκεντρωνονται και περιτριγυριζουν το φως; Διατι συγκεντρωθηκαν πληθη μοναχων, γυρω απο τον Μεγα Αντωνιο, τον Αγιο Θεοδοσιο τον Κοινοβιαρχη, τον Αγιο Σαββα τον Ηγιασμενο, τον Αγιο Ευθυμιο και πληθους αλλων πατερων και γερονταδων της ερημου; Μα φυσικα διοτι εξεπεμπαν μεσα στο πνευματικο σκοτος της εποχης των, το γνησιο φως του Χριστου. Πως οι σημερινοι ρασοφοροι που εξεφρασαν αρνητικο λογο για το Βατοπαιδι η τηρησαν ασφαλεις αποστασεις, δεν εκαναν αυτη την απλη σκεψη: Ειναι δυνατον, εαν η ζωη του Γεροντος Εφραιμ και ο ιδιος δεν ηταν φως και δεν εξεπεμπε φως, να συγκεντρωνε διπλα του τοσα πληθη μοναχων; Πως δεν εκαναν τουλαχιστον αυτη την απλη σκεψη πριν κρινουν και λιθοβολησουν το Γεροντα, αφου ολοι γνωριζαν οτι η Μονη Βατοπαιδιου ειναι η μεγαλυτερη πληθυσμιακα Μονη σε μοναχους σε ολη την ορθοδοξη Ελλαδα; Πως δεν σκεφθηκαν οτι δεν ειναι δυνατον η Παναγια, η Κυριαρχος του Αγιου Ορους να εστελνε τοσες ψυχες να καθοδηγηθουν απο το Γεροντα Εφραιμ, εαν οσα οι συκοφαντες του απεδιδαν ηταν αληθεια; Τι μαρτυρουν λοιπον ολα τα ανωτερω; Οτι δυστυχως οσοι εκριναν αρνητικα η λιθοβολησαν το Βατοπαιδι η τηρησαν τοτε ασφαλεις αποστασεις, εκριναν με κοσμικα κριτηρια και οχι με πνευματικα. Που σημαινει οτι ο Γεροντας Εφραιμ ελαβε πληθος στεφανων απο το Χριστο δια οσα ολο αυτο το διαστημα υπεστη. Αλλα η σταση αυτη των κληρικων δυστυχως μαρτυρει ακομα, οτι και οταν ελθουν οι δυο Προφητες Ηλιας και Ενωχ δια να ενημερωσουν το λαο για τον ερχομο του Αντιχριστου, μεσα στην συγχυση που θα δημιουργηθει τοτε, ο λαος του Θεου ουδεμια εμπιστοσυνη θα πρεπει να εχει εις τους λογους τους. Διοτι οπως λεγει ο λογος του Θεου «εζυγισθησαν, εμετρηθησαν και ευρεθησαν ελλειπεις». Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=8328:q-q&catid=43:2011-04-16-11-54-50 * Share this: * * Facebook * StumbleUpon * Print * Email * Μοιραστείτε το *

Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΛΑΤΣΙΩΝ

Εδώ και τέσσερα χρόνια το Λύκειο Λατσιών(λειτούργησε το 2005) παρουσιάζει κάθε χρόνο τη θεατρική του παράσταση που αγκαλιάστηκε με αγάπη από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, ιδιαιτέρως, όμως, από τους μαθητές μας. Φέτος, πιστεύω ακράδαντα, ότι η επιτυχία της θεατρικής μας παράστασης ήταν μοναδική και άφησε σε όλους μας υπέροχα συναισθήματα.

Ο τίτλος της θεατρικής παράστασης ήταν «Πυγμαλίωνος και Γαλατείας». Είναι γνωστός ο μύθος του Πάφιου γλύπτη Πυγμαλίωνα που έδωσε ζωή στο άγαλμα που έφτιαξε από ελεφαντόδοντο και το ονόμασε Γαλάτεια. Όπως ο καλλιτέχνης Πυγμαλίωνας, έτσι και ο δάσκαλος είναι δημιουργός που σμιλεύει ψυχές, δίνει μορφή, μορφώνει το κάθε παιδί.

Αυτός ο μύθος ενσαρκώθηκε σε δύο αποσπάσματα που όλοι τα γνωρίζουμε από τις κινηματογραφικές ταινίες, «Η Μελωδία της Ευτυχίας» και «Ωραία μου κυρία». Αρχικά, στη «Μελωδία της Ευτυχίας» μια δόκιμη μοναχή αναλαμβάνει να φροντίζει τα επτά ατίθασα, ορφανά από μητέρα, παιδιά ενός αυστριακού πλοιάρχου που αντιτίθεται στη γερμανική κατοχή της πατρίδας του. Ήταν μια πολύ γλυκιά παράσταση με όλα τα παιδιά να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να σκορπίζουν άφθονο γέλιο.

Οι σκηνές στο μοναστήρι με την ηγουμένη και τη ζωηρή μοναχή Μαρία που όλο ξεχνιέται στο βουνό και κατόπιν η άφιξη της Μαρίας στο σπίτι του πλοιάρχου με τις σκανταλιές των παιδιών και τον μοναδικό τρόπο της Μαρίας να τα τιθασεύσει και να τα κάνει να την αγαπήσουν, μας συγκίνησαν και ταυτόχρονα μας μετέδωσαν το μήνυμα ότι με την παιδεία η ψυχή του ανθρώπου ημερεύει και εξευγενίζεται.

Στο δεύτερο απόσπασμα, «Ωραία μου Κυρία», ένας περίφημος καθηγητής Γλωσσολογίας μαζί με έναν φίλο του στρατηγό συναντούν ένα απόγευμα μια λαϊκή ανθοπώλιδα, μια αθυρόστομη λουλουδού. Ο καθηγητής στοιχηματίζει με τον φίλο του ότι μπορεί με τη διδασκαλία της σωστής αγγλικής γλώσσας να τη μεταμορφώσει σε κυρία της υψηλής κοινωνίας.

Είναι γνωστές οι ξεκαρδιστικές ατάκες της λουλουδούς και οι απείρου κάλλους διάλογοί της μαζί με τους δυο φίλους, οι ανεπιτυχείς προσπάθειες του δασκάλου να τη μεταπλάσει, να της εμφυσήσει τον έρωτα του καλού, να δώσει ομορφιά στη σκέψη και την ψυχή της. Τέλος, μετά από αγώνα, υπομονή, επιμονή και πίστη στην αποστολή του, ο δάσκαλος κατόρθωσε να κερδίσει το στοίχημα…Η Ελίζα γίνεται περιζήτητη στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας.

Πραγματικά, ήταν μια απολαυστικότατη παράσταση την οποία τα παιδιά μας αφιέρωσαν στην καλή τους Διευθύντρια, την κυρία Αναστασία Χατζηβασιλείου, την πνευματική τους Μητέρα που ήταν γι’ αυτά πάντοτε μια ανοικτή αγκαλιά, συνδυάζοντας την παιδαγωγική αυστηρότητα με την παιδαγωγική χάρη.

Παρόλο που ομολογουμένως όλοι και όλες που πήραν μέρος στην παράσταση, αφιερώνοντας πολλές ώρες από την προσωπική τους ξεκούραση, ήταν καταπληκτικοί και καταπληκτικές, αγγίζοντας τα όρια του επαγγελματισμού, δεν θα μπορούσα να μην υποκύψω στον πειρασμό να αναφέρω ότι με συνάρπασαν ιδιαίτερα κάποια παιδιά με πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως η Μοναχή Μαρία, που την ενσάρκωνε υπέροχα η Ευρυδίκη Κασάπη, η ηγουμένη-Ειρήνη Χατζηγιακουμή, οι μοναχές και τα παιδιά, ο καθηγητής Χίγγινς-Κυπριανίδης Αντρέας, με τη στεντόρεια φωνή, όπως και η λουλουδού που την υποδύθηκε καταπληκτικά η πολυτάλαντη Γεωργία Χαραλάμπους και μας χάρισε στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αποδώσω τα εύσημα στον ιθύνοντα νου της όλης παράστασης, την καλή μου φίλη και αδιόρθωτη λάτρη του θεάτρου, τη φιλόλογο, Β.Δ. κ .Γιώτα Μηχανικού που με το μεράκι, την εργατικότητα και το κέφι της εργάστηκε για πολλούς μήνες μαζί με τα παιδιά, τα δίδαξε, τα ενέπνευσε και τα οδήγησε στην αληθινή παιδεία. Σίγουρα, όσο υπάρχουν τέτοιοι εμπνευσμένοι και ταλαντούχοι εκπαιδευτικοί, τα παιδιά μας θα κατακτούν τα όνειρά τους.

ΧΙΛΙΑ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ ΤΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΛΑΤΣΙΩΝ

«Η πιο χαμένη από όλες τις μέρες είναι εκείνη που δεν γελάσαμε».

Αυτή τη φράση του Γάλλου συγγραφέα Nicolas Chamfort θυμήθηκα την Πέμπτη της Διακαινησίμου το βράδυ, στο Δημοτικό Θέατρο Λατσιών, όταν το Κ.Μ.Σ. των μαθητών του σχολείου μας παρουσίασε την Καλλιτεχνική Εκδήλωσή του, με τραγούδια, χορούς, σάτιρα, και πολλά άλλα ευφυή και ευτράπελα που μας έκαναν συνέχεια, μα συνέχεια να γελάμε, να κρατάμε σε κάποιες στιγμές την κοιλιά μας από το γέλιο.

Βεβαίως, για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ο μεγαλύτερος έπαινος ανήκει πρώτα στην Πρόεδρό μας, την Ειρήνη Χατζηγιακουμή, που ξεχωρίζει για τις οργανωτικές της ικανότητες, το πολυσύνθετο ταλέντο της, την καλλιέργεια, την ευγένεια και την καλοσύνη της, όπως και για την έντονη και δυναμική προσωπικότητά της.

Αναντίρρητα, η Ειρήνη συντόνισε και οργάνωσε όλους και όλες, κουράστηκε και αφιέρωσε χρόνο από τη δική της ξεκούραση για να φέρει σε πέρας την επιθυμία της να γίνει για πρώτη φορά και να πετύχει η καλλιτεχνική των μαθητών, έτσι ώστε να γίνει στο μέλλον θεσμός. Ήταν ο ιθύνων νους του όλου εγχειρήματος, γι’ αυτό της ανήκει και ο μεγαλύτερος έπαινος. Νιώθω τυχερή και ιδιαίτερα ευτυχής που την έχουμε μαθήτριά μας!

Κάνοντας αυτές τις διαπιστώσεις, όμως, διόλου δεν υποβαθμίζω την προσφορά των υπόλοιπων παιδιών που συμμετείχαν και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να πετύχει η προσπάθειά τους. Πιστεύω ότι όλοι θαύμασαν το ταλέντο τους, τις ικανότητές τους, τη δημιουργικότητά τους, το κέφι και τη ζωντάνια τους, το μπρίο και το νάζι τους. Ο ενθουσιασμός τους τούς οδήγησε σε πραγματικά ευφάνταστες και πρωτότυπες ιδέες. Ακόμη, όμως, και εκεί που απλώς μιμούνταν πρόσωπα και καταστάσεις ήταν ξεκαρδιστικοί.

Εύγε στα παιδιά μας και καλοτάξιδη να είναι η πορεία τους, τώρα που ανοίγουν τα φτερά τους να κατακτήσουν τον κόσμο!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Πέμπτη, 5 Μαιου 2011

Δημοτικό Θέατρο Λατσιών


«Περάσαμε κάβους πολλούς, πολλά νησιά,


Τη θάλασσα που φέρνει την άλλη θάλασσα.


Μα δεν τελιώναν τα ταξίδια...». Γ Σεφέρης

Ένα ταξίδι διανύει η αγαπημένη μας Τασούλα. Τόσο μεγάλο, τόσο πλούσιο που δεν τελειώνει με το φτάσιμο σ’ ένα λιμάνι. Συνεχίζεται...

Απόψε θα μιλήσω εκ μέρους όλων των συναδέλφων και όλων όσοι εργάζονται στο σχολείο μας. Είμαι σίγουρη πως όσα θα πω θα τους βρουν όλους σύμφωνους, γιατί είναι λόγια βγαλμένα απ’ της καρδιάς τα βάθη. Εξάλλου,

"Τα πράγματα της καρδιάς τρόπος δεν είναι να χαθούν»

«Και ω αναμνήσεις που συγκρατείτε κάτι πιο πολύ απ’ αυτό που ζήσαμε!».

Όταν γεννήθηκε η Τασούλα έτυχε να’ ναι πάνω απ’ το νησί μας μια πλειάδα λαμπερών αστεριών. Ήταν φαίνεται στις πολύ καλές τους στιγμές, είχαν κέφια τρελά, κι αποφάσισαν να δώσουν σε τούτο το νεογέννητο όλες τις χάρες τους. Πανέμορφη νεράϊδα τη φαντάστηκαν, με πλανεύτρα φωνή, να σέρνει περδικόστηθη κι αρχόντισσα το χορό, καμαρωτή κι αγέρωχη να τη ζηλεύει ο ήλιος.

Πραγματικά! Έλαμψε όλη η πλάση! Γεννημένη από δυο υπέροχους γονιούς, μ’ έναν πατέρα-ιερέα που την καμάρωνε και μια μάνα που τη λάτρευε, και περιστοιχιζόμενη από τ’ αδέλφια της η Τασούλα μας μεγάλωνε κι άνθιζε και σκόρπιζε τα μύρα της ψυχής της που τόσο αφειδώλευτα της χάρισε η φύση. Στην πανέμορφη σκηνογραφία της Πόλεως Χρυσοχούς πέρασε τα εφηβικά της χρόνια και μετά σπούδασε στην Αθήνα.

Σαν γύρισε από τις σπουδές της ήταν πιστεύω στην πιο καλή και τη γλυκιά της ώρα. Μέσα στην πανέμνοστη νεότητα, προικισμένη και ταλαντούχα, με βαριά αρματωσιά στη φαρέτρα της, με πολλή όρεξη για δουλειά, αέρινη κι ανθρώπινη συνάμα, μας έκλεισε όλους κι όλες στη σαγήνη της. Δέσμιος, όμως, πιάστηκε στα δίκτυα της αγάπης της και ο καλός της Χρυσόστομος με τον οποίο απέκτησε τους αθεράπευτους έρωτες της ζωής της: τον Χρίστο, τον Στέφανο και τον Μάριο, στους οποίους είναι τόσο αφοσιωμένη που νιώθω ότι μπορεί να τους φέρει ακόμα και το φεγγάρι, θυμίζοντάς μας τον μεγάλο μας ποιητή, τον Κώστα Μόντη που ήθελε να φέρει το φεγγάρι στα εγγόνια του:

«Να το που έρχεται κατά δω.


Μόλις πιαστεί στα κλαδιά


θ’ ανέβω να σας το φέρω»

Με την Τασούλα δουλέψαμε μαζί στο Λύκειο Αποστόλου Βαρνάβα, όπως και στο Λύκειο Εθνομάρτυρα Κυπριανού στο Στρόβολο.

Αμέσως, γίναμε φίλες. Μου έδειξε πολλή αγάπη, κατανόηση, συμπαράσταση. Σεμνή, καταδεκτική, με έμφυτη καλοσύνη, με ψυχική ευγένεια και έμφυτη αρχοντιά, με ήθος και προσήνεια, πάντα γλυκιά και με πολλή υπομονή.

Επιπρόσθετα, γνώρισα έναν άνθρωπο εργατικότατο, εραστή του λόγου, με μεγάλη διάθεση για προσφορά στο συνάνθρωπό του, με ζήλο κι ευσυνειδησία. Μια γυναίκα δυναμική και ιδεολόγο, έξυπνη και ικανότατη, αποφασιστική, που, ενστάλαζε στις ψυχές των παιδιών την αγάπη για τα ωραία και τα αληθινά, για τις αξίες και τα ιδανικά του ελληνικού πολιτισμού, τον σεβασμό στον άνθρωπο, την αγάπη για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την πατρίδα, για την ιστορία του νησιού μας, την ομορφιά της πατρίδας μας και τόσα άλλα. Οι μαθητές της την αγαπούσαν και τη σέβονταν, την παραδέχονταν, γιατί συνδύαζε την παιδαγωγική αυστηρότητα με την παιδαγωγική χάρη. Με τους μαθητές της δεν κόπηκε ακόμα εκείνη η μαγική κλωστή που τους ενώνει, κι ας πέρασαν τόσα χρόνια.

Είχα, όμως, την τύχη να την έχω ως Διευθύντριά μου τα τελευταία τρία χρόνια στο Λύκειο Λατσιών, όπου πραγματικά άφησε τη σφραγίδα της με την ευσυνειδησία της, την οργανωτικότητά της, τις ικανότητές της στη διοίκηση, το δημοκρατικό ήθος, τη διαλλακτικότητα, τη γενναιοδωρία των αισθημάτων της και την αξιοπρέπειά της. Γιατί αν μιλάμε για αξιοπρέπεια, η Τασούλα είναι η επιτομή της αξιοπρέπειας. Όσοι εργαζόμαστε μαζί της νιώθουμε ότι δεν υπάρχει καλύτερη διευθύντρια απ’ αυτήν κι είναι πολύ κρίμα που φεύγει τόσο νωρίς...Η ευγένεια, η ευαισθησία, η προσήνειά της, η ανθρωπιά και το χιούμορ της θα μας λείψουν.

Με την ολοκληρωμένη προσωπικότητά της μας επιδαψίλευσε ασφάλεια και θαλπωρή, με τον λογισμό και την περίσκεψή της νιώθουμε ότι η παράδοση της σκυτάλης πραγματοποιείται με ανθρώπινα μέτρα.

Τασούλα μου, είναι κάποιες στιγμές που δεν μπορεί να τις πάρει μαζί του ο χρόνος. Μένουν πάντα σε κάποια γωνιά της καρδιά μας, για να μαρτυρούν πως από κάποια μονοπάτια πέρασαν άνθρωποι. Κάθε άτομο και μια ιστορία. Μια προσωπική ιστορία μοναδική, ανθρώπινη, γραμμένη με άγγιγμα ψυχής. Μια ιστορία που κάθε στιγμή της είναι και μια σχέση, κάποιο χαμόγελο, κάποιο πείραγμα, κάποιο συννεφάκι ή κάποια ανοιξιάτικη μέρα της ζωής του χθες.

Τασούλα μου, η αφυπηρέτηση σηματοδοτεί μια καινούργια περίοδο στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό και δεν μιλάμε για αποχωρούντες, αλλά για αφυπηρετούντες. Το «αποχωρώ»,σύμφωνα με τον κύριο Μπαμπινιώτη, «μας πάει στο χωριστά, στον αποχωρισμό, στο χωρίς», ενώ εμείς θέλουμε να είμαστε μαζί, όπως ήμαστε τόσα χρόνια και θα συνεχίσουμε να είμαστε. Η αφυπηρέτηση δεν είναι το κύκνειο άσμα για τη δραστηριότητά σου, αλλά αφετηρία για νέα.

Λένε πως τα νερά ενός ρυακιού δεν περνούν δυο φορές από το ίδιο μέρος. Έτσι και κάθε αφυπηρέτηση είναι ένα πέρασμα ζωής που δεν ξανάρχεται. Η θύμηση όμως σμίγει με μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή που φέρνει τόσα και τόσα στο νου μας.

Σήμερα, στο τέλος ενός μακρύ δρόμου σχέσης και αλληλοπεριχώρησης με τη δημόσια παιδεία του τόπου μας σου χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη διαρκή, δημιουργική, δυναμική και ουσιαστική παρουσία σου. Ευχόμαστε η αφυπηρέτησή σου να αποτελέσει αφετηρία νέων δημιουργικών δράσεων.

Εμείς θα σε αγαπάμε, θα σε συμβουλευόμαστε και μέσα απ’ την καρδιά μας ευχόμαστε να’ σαι ευτυχισμένη και να δεις αυτά που ποθείς να γίνονται πραγματικότητα. Εμείς θα αντλούμε δύναμη από τους λόγους σου και τη θέρμη των αισθημάτων σου.

Να έχεις υγεία και πνευματική διαύγεια και μαζί με την οικογένειά σου, που είναι το πιο εύδιο λιμάνι, ο πιο γλυκός σταθμός σου, να περνάς ευχάριστες στιγμές.

Τασούλα μου, ο Θεός να σου δίνει χρόνια, για να παντρέψεις τα παιδιά σου, να μεγαλώσεις τα εγγόνια σου και για να ικανοποιήσεις όσες επιθυμίες δεν πρόλαβες τα χρόνια που αναλώθηκες στα σχολεία. Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη και θα σε τιμούμε με τη φιλία μας. Μακάρι το χαμόγελο να μη λείψει ποτέ από τα χείλη σου, τώρα που ανοίγεις νέα σελίδα στη ζωή σου.