Villefranche, Κρουαζιέρα στη Δυτική Μεσόγειο

Τρίτη, 18 Ιουνίου

Villefranche

Ξυπνάμε έξω από το λιμάνι της Villefranche. 

Φωτογραφίζουμε την όμορφη αυτή πολιτεία με τις πλαζ και τις μαρίνες της, αλλά και με την όμορφη αρχιτεκτονική της. 

Πάλι κι εδώ τα παλιά πολύχρωμα κτήρια της παραλίας με τα ξύλινα παράθυρα που δένουν αρμονικά με τις μοντέρνες κατασκευές που κατεβαίνουν από τον βράχο στη θάλασσα.

Μένουμε αρόδο, όπως λένε στη ναυτική γλώσσα, γιατί φαίνεται ότι το λιμάνι δεν σηκώνει τέτοιο κρουαζιερόπλοιο. Έτσι, μας βγάζουν έξω με μεγάλα καῒκια. 

Είναι ήδη μεσημέρι, γιατί ξέχασα να πω ότι αργούμε να κοιμηθούμε το βράδυ, κι έτσι αργούμε και να ξυπνήσουμε, κυρίως τα παιδιά κι εγώ, γιατί ο Αριστείδης είναι πρωινός, ό,τι ώρα και να κοιμηθεί.

Είμαστε και πάλι στη Γαλλική Ριβιέρα. Τον προορισμό των διασημοτήτων. Αυτή η ακτογραμμή που είναι γνωστή και ως  Cote d’ Azur, Κυανή Ακτή, ήταν από τα πρώτα μοντέρνα θέρετρα της Ευρώπης, στη νοτιανατολική Γαλλία, στα σύνορα με την Ιταλία. 

Συνεχίζοντας από την Ιταλική Ριβιέρα διασχίζει το πριγκιπάτο του Μονακό, τη Νίκαια, την Αντίμπ και τις Κάννες.

 Στο τέλος του 19^ου  αιώνα οι Βρετανοί αριστοκράτες ανακάλυψαν ότι το ευχάριστο ήπιο κλίμα ήταν εξαιρετικό για την υγεία τους, γι΄ αυτό δραπέτευαν εδώ τους κρύους χειμώνες. 

Μα δεν ήταν μόνο αυτοί που ήθελαν να ξεφύγουν από την παγωνιά του Βορρά. Με τον νέο σιδηρόδρομο έφτασαν και οι Ρώσοι αριστοκράτες.

Έτσι, τσάροι και βασίλισσες, συγγραφείς και καλλιτέχνες και πρόσφατα οι κινηματογραφικοί αστέρες μαζί με διάσημους σκηνοθέτες, όλο το διεθνές τζετ σετ, έδιναν και δίνουν το παρών τους στην κοσμοπολίτικη αυτή περιοχή της Μεσογείου, που με τα χρόνια μετατράπηκε και σε θερινό θέρετρο. 

Αξιοσημείωτο είναι ότι και ο «πρωθυπουργός της νίκης» Ουίνστον Τσόρτσιλ ήταν τακτικός επισκέπτης. Μάλιστα, συνέγραψε και τα απομνημονεύματά του στη βίλλα της Κοκό Σανέλ. 

Ο Αντρέας νυσταγμένος

Το μήνυμα του Δημάρχου της Αμμοχώστου στον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη

Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη

Φιλολόγου, MSc

Στην αντικατοχική εκδήλωση του Δήμου Αμμοχώστου στις 3 Αυγούστου 2013, ο Δήμαρχος Αμμοχώστου, ευπατρίδης Αλέξης Γαλανός, μιλώντας ευθαρσώς και με παρρησία, καθόρισε τα πλαίσια του νέου κράτους δικαίου που πρέπει να οικοδομήσουμε, μακριά από μικροπολιτικά και κομματικά συμφέροντα πλέον, μακριά από συμφέροντα κάποιων βαρώνων της αρπακτής. Απαίτησε τιμωρία των ενόχων. Διευκρίνισε ότι χρειάζεται να ξεχάσουμε τη φιλοσοφία «του δικού μας παιδιού», όπως λέγανε κάποτε στην Ελλάδα, και να επιλέξουμε τους πιο άξιους, με αντικειμενικά κριτήρια, για να πάμε μπροστά.

Μίλησε, εν ολίγοις, για το μέγιστο θέμα της αξιοκρατίας, το οποίο τονίζει και ο μέγας Περικλής στον «Επιτάφιό» του, λέγοντας ότι στην αθηναϊκή δημοκρατία κανένας δεν εμποδίζεται από δημόσιο αξίωμα λόγω καταγωγής ή φτώχειας, αλλά ο κάθε άξιος προωθείται λόγω των ικανοτήτων του και μόνο.  

Αυτά που ανέφερε ο κ. Γαλανός, ασφαλώς και μας βρίσκουν σύμφωνους και πιστεύουμε ότι ο νέος μας Πρόεδρος, που πολύ αγαπάμε και εμπιστευόμαστε, «θα πρέπει» να τα ακολουθήσει, γιατί  «θα πρέπει» να νοιαστεί για την υστεροφημία του. Αν εφαρμόσει την αξιοκρατία, η Ιστορία θα τον καταγράψει στις δέλτους της ως έναν μέγιστο πολιτικό, και ο ιστορικός του μέλλοντος θα του απονέμει τα εύσημα, με αμεροληψία, χωρίς «φόβον και πάθος».

Σε αυτό το δύσβατο μονοπάτι της οικονομικής κρίσης που βρισκόμαστε, δεν έχουν θέση οι μετριότητες, ούτε οι «μεσάτοι» που «έχουν μπάρμπα στην Κορώνη», αλλά πρέπει να αξιοποιηθούν τα καλύτερα μυαλά του Ελληνισμού, όπου κι αν ανήκουν, για να προκόψουμε και να ξεφύγουμε από τις συμπληγάδες της έκπτωσης στην οποία βρισκόμαστε. Πιάσαμε σχεδόν πάτο. Φτάσαμε στο ναδίρ.

Έτσι, δεν μας μένει άλλη διέξοδος από το να σηκωθούμε και πάλι ψηλά, σαν την Ελλάδα, μετά τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, για την οποία ο Κωστής Παλαμάς έγραψε ότι «θα αισθανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά, τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα».

Για να σηκωθούμε, λοιπόν, και πάλι ψηλά, όπως αρμόζει στον περήφανο και αξιοπρεπή λαό μας, θα σταθούμε πλάι στον Πρόεδρό μας στο τιτάνιο έργο που έχει να επιτελέσει. Με την εκλογή του, σαν να πήρε στα χέρια του μια καυτή πατάτα, την οποία πρέπει πάση θυσία να διαχειριστεί.

Ασφαλώς, η περηφανής νίκη του Νίκου Αναστασιάδη στις εκλογές της 24^ης Φεβρουαρίου 2013, μας χαροποίησε ιδιαίτερα, γιατί, το επαναλαμβάνω, τον αγαπάμε και τον εμπιστευόμαστε για τις ικανότητές του και την αξία του. Σ’ αυτή τη συγκυρία, που οι μυλόπετρες της οικονομίας είναι έτοιμες να αλέσουν τα όποια υπολείμματα αξιοπρέπειας έχουν απομείνει σε χιλιάδες συμπατριώτες μας, ο μόνος πολιτικός άνδρας που μπορεί να μας βγάλει από την άβυσσο της οικονομικής δυσπραγίας είναι ο Νίκος Αναστασιάδης.

Προσωπικά, πιστεύω, ότι χωρίς τη βοήθεια του Θεού δεν γίνεται τίποτα. Ο Θεός βοήθησε και σ’ αυτή τη συγκυρία. Αυτή ήταν η ώρα του Νίκου Αναστασιάδη. Αυτή ήταν η νίκη των ελεύθερων ανθρώπων. Αυτή ήταν η νίκη της Δημοκρατίας.

Της Δημοκρατίας που υψώνει το ανθρώπινο πρόσωπο, που είναι ένας τρόπος ζωής, ένα “modus vivendi”. Της Δημοκρατίας που πρέπει οι λειτουργοί της να έχουν «τάλαντο», «πολιτική εμπειρία», «έμπνευση» και «υψηλό ήθος». Της Δημοκρατίας που συμβάλλει στο «ζην» και στο «ευ ζην» των πολιτών της.

Στην εποχή μας έχει προκύψει πρωτόφαντη δυσχέρεια για την πραγμάτωσή της. Πιστεύω ότι με όλα αυτά τα προβλήματα, την εξαθλίωση, την ανεργία, τα συσσίτια, κ.α΄., συρρικνώνεται η προσωπική ελευθερία των πολιτών, και η δημοκρατία είναι ανάπηρη. Ναρκοθετείται. Πνέει τα λοίσθια. Πρέπει να ανέβει ξανά στο βάθρο που της αξίζει.

Περιμένουμε πολλά από τον νέο Πρόεδρο, και για την αναθέρμανση της οικονομίας και για τη διαχείριση του κυπριακού, αλλά και για την αναβάθμιση της δημοκρατίας. Εδώ που φτάσαμε, χωλαίνει σε πολλά σημεία το κράτος. Θέλει ριζικές αλλαγές, τομές, αλλαγή σε κατεστημένες νοοτροπίες, που μόνο ένας ρηξικέλευθος ηγέτης με ευρεία λαϊκή εντολή, όπως ο Νίκος Αναστασιάδης, μπορεί να πετύχει.

Πιστεύουμε ότι διακρίνεται και για τον δυναμισμό και την οξύνοια και την ευθυκρισία του. Έχει αίσθημα ευθύνης και αυταπάρνησης, έχει πολιτική παιδεία, ξέρει να σέβεται τον άλλο, τον «έτερο», γιατί τον χαρακτηρίζει το ήθος του ανθρωπισμού.

Εμείς, δεν έχουμε τίποτα άλλο να προσθέσουμε, παρά μόνο να ευχηθούμε να τον φωτίσει ο Θεός να κυβερνήσει δημοκρατικά και αξιοκρατικά, γιατί «οι καιροί ου μενετοί». Κι αυτό το γνωρίζει, καλύτερα από όλους μας, ο νέος Πρόεδρός μας! Γι’ αυτό, του ευχόμαστε κάθε επιτυχία. Το μήνυμα του Δημάρχου της Αμμοχώστου ήταν σαφές, αιχμηρό και ξεκάθαρο. Είναι η ώρα των άξιων. Από μετριότητες, χορτάσαμε. Αρκετά δεινά επισώρευσαν στον τόπο. Και ο Πρόεδρος οφείλει να τον ακούσει! Αυτό είναι το νόημα της Δημοκρατίας.

Υ.Γ Θυμάστε στην περσινή εκδήλωση που ο τέως Πρόεδρος, σαν άλλος  νεφεληγερέτης Δίας, κατακεραύνωσε τον κ. Γαλανό, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ένας Δήμαρχος να υποδεικνύει στον Πρόεδρο και την κυβέρνηση τι να κάνουν;

Κρουαζιέρα στη Δυτική Μεσόγειο-Προβηγκία

Σε απόσταση είκοσι λεπτών στα ανατολικά βρίσκεται η Τουλόν, ανάμεσα στα βουνά και στα γαλανά νερά της Μεσογείου. Το λιμάνι της είναι από τα πιο όμορφα στην Ευρώπη και χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια ως ναυτική βάση. 

Ταυτόχρονα, είναι και βιομηχανική  πόλη. Οι τουρίστες μπορούν, έχοντας ως βάση την Τουλόν, να εξερευνήσουν τη γραφική περιοχή της Προβηγκίας, με χωριά αρωματισμένα από το άρωμα της λεβάντας και του φρεσκοψημένου ψωμιού, με υπαίθρια καφέ που σερβίρουν βότανα. Η Προβηγκία είναι αληθινά μαγική.

Αναντίρρητα, η ύπαιθρός της με τους αμπελώνες, 

τα ελαιόδεντρα και τα ηλιοτρόπια, είναι ονειρική, σαν να βγήκε  από τον καμβά του ζωγράφου.

Δεν είναι τυχαίο που  ο Σεζάν και ο Βαν Γκογκ βρήκαν ότι τους εμπνέει πάρα πολύ.

Από την Τουλόν, μπορούμε να φτάσουμε στην Aix-en-Provence, μια πόλη που διατηρεί ακόμη τη γοητεία του 17^ου και του 18^ου  αιώνα. 

Πόλη γνωστή για τη μουσική και τη λογοτεχνία, είναι και η γενέτειρα του σπουδαίου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Πολ Σεζάν.

Στη συνέχεια, μπορεί κάποιος να επισκεφτεί το χαριτωμένο «χωριό των λουλουδιών», το Bormes-les-Mimosas, όπως και το ψαροχώρι Cassis. 

Γι΄ αυτό το λιμάνι, ο Γάλλος ποιητής Φρειδερίκος Μιστράλ είπε ότι όποιος έχει δει το Παρίσι και δεν έχει δει το Cassis, δεν έχει δει τίποτα.  

Μην ξεχνάμε και το λαμπερό Σεντ Τροπέ(Saint Tropez), που μαζεύει το διεθνές τζετ σετ.

Νότια της Τουλών βρίσκεται η Saint-Mandrier-Sur-Mer, και πιο δυτικά η Μασσαλία, που για φέτος είναι η πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. 

Την ίδρυσαν οι Φωκαείς, πριν από 2,600 χρόνια, ενώ  είναι γνωστό ότι ο  εθνικός ύμνος της Γαλλίας, η «Μασσαλιώτιδα», πήρε το όνομά του από τους Μασσαλιώτες στρατιώτες που τραγουδούσαν τον ύμνο αυτό στους δρόμους του Παρισιού.

Το Πάθος

Είναι η παλαιότερη και η  δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, με 820,000 κατοίκους, εκ των οποίων το 1/3 μετανάστες, το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου, η «γέφυρα» της Νότιας Ευρώπης με 

την Αφρική, γέφυρα των πολιτισμών της Μεσογείου. 

Καύχημα της πόλης η ποδοσφαιρική ομάδα της Μαρσέιγ.

Επιπρόσθετα, η Μασσαλία είναι η πόλη του διάσημου χορογράφου Μορίς Μπεζάρ, η πόλη που γεννήθηκε ο Παύλος Μελάς, και, με το κάστρο-φυλακή Ιφ, 

μας θυμίζει  το μυθιστόρημα «Ο κόμης του Μόντε Κρίστο» του Αλέξανδρου Δουμά.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι στη Μασσαλία, με τον πλούτο της πολιτιστικής της κληρονομιάς, τα ιστορικά μνημεία συνυπάρχουν αρμονικά με τις αγορές της πόλης και τους γραφικούς πεζόδρομους! Τα Μουσεία της, το ιστορικό και το ναυτικό, όπως και το κτήριο της Όπερας, σε καλούν να τα απολαύσεις. Ακόμη, μπορείς να περιηγηθείς στους εκπληκτικής ομορφιάς ορμίσκους της.

Επιλογικά, η Μασσαλία είναι ένας απολαυστικός συνδυασμός στιλ και ιστορίας. Κι όπως διάβασα και σε ένα ιστολόγιο :«Η Μασσαλία διαθέτει την γοητεία των πόλεων, που δεν λησμονιούνται ποτέ».

Μνημείο του Νερού

Από το πλοίο διοργανώνονται εκδρομές, αλλά πέραν του ότι είναι τσουχτερές οι τιμές τους, εμείς έχουμε κι έναν Αντρέα που αδημονεί να επιστρέψει στο πλοίο, για να χαρεί όλες τις δραστηριότητες που μας προσφέρει.

Καθίσαμε, λοιπόν, σε μια από τις υπέροχες καφετέριες της  La Seyne Sur Mer που απλώνονται στο λιμάνι, και, αφού ξεδιψάσαμε, πήραμε πάλι το τραινάκι για να πάμε στο πλοίο, γύρω στις 3μ.μ. Μετά από λίγη ξεκούραση, είμαστε έτοιμοι για την πισίνα και το τζακούζι με το υπέροχο ζεστό νερό που αναζωογονεί.

Προσωπικά, είχα μια ευχάριστη εμπειρία. Εκεί που καθόμουν και απολάμβανα το λογοτεχνικό βιβλίο μου στον χώρο της πισίνας και τη ρομαντική μουσική από το Tropical Duo, μια παρέα γυναικών από την Ιρλανδία άρχισαν να χορεύουν και με παρέσυραν κι εμένα σε έναν χορό της Άγριας Δύσης, καουμπόικο. Αυτές οι κυρίες, κάπως μεγαλύτερές μου, με εξέπληξαν με την ευγένεια και την ανοικτοσύνη τους, κι έτσι ήταν από τις συντροφιές μου στη διάρκεια της κρουαζιέρας, και μαζί  χορέψαμε σπανιόλικους χορούς.

Άλλη μια δραστηριότητα που παρακολούθησα λίγο πριν ετοιμαστούμε για το επίσημο δείπνο του καπετάνιου, ήταν το πατινάζ στον πάγο, που ο Αντρέας μου αγαπά πολύ. 

Έχουν, βέβαια, τα παιδιά μας την ευκαιρία και στο νησί μας να ασχοληθούν με αυτό το άθλημα, αλλά, μια που το είχε εδώ, ο Αντρέας έκανε την εξάσκησή του.

Για το δείπνο που προσφέρεται στις 7 και τις 9 μ.μ., πάμε στις τραπεζαρίες στο 3^ο  και 4^ο κατάστρωμα που έχουν το όνομα του Ρέμπραντ και του Μιχαήλ Αγγέλου: «Rembrandt Dining Room» και «Michelangelo Dining Room». Εμείς, προτιμήσαμε να τρώμε νωρίς για να παρακολουθούμε τις διάφορες εκδηλώσεις της βραδιάς.

Στην τραπεζαρία απολαμβάνουμε και υπέροχη μουσική από βιολί και αρμόνιο, που παίζουν με δεξιοτεχνία δύο κυρίες, μαζί με τις περιποιήσεις των γκαρσονιών που σκίζονται να μας εξυπηρετήσουν. Ο φτωχός Νότος υπηρετεί τον πλούσιο Βορρά. Ο τρίτος κόσμος, τον πρώτο.

 Απόψε βάλαμε τα πολύ καλά μας, γιατί ήταν το «Captain’s Gala Reception», η δεξίωση του Καπετάνιου. Έχει και άλλη σκοπιμότητα αυτή η επίσημη αμφίεση. Όλοι σχεδόν βγάζουν φωτογραφίες σε υπέροχες γωνιές του πλοίου, και στην τραπεζαρία, τις οποίες στο τέλος ακριβοπληρώνουν , όπως πάθαμε κι εμείς.

Το δείπνο κύλησε μέσα στα φώτα από τους απαστράπτοντες πολυέλαιους και τα κρύσταλλα, από τα λαμέ και τα μεταξωτά, τα κοστούμια, τις γραβάτες και τα παπιγιόν, από τα άψογα ντυμένα γκαρσόνια, και από εκλεκτά εδέσματα και ποτά. Εγώ παράγγειλα Σαλάτα του Καίσαρα για ορεκτικό, στέικ με σάλτσα μανιταριού για κυρίως πιάτο, το οποίο συνοδευόταν από πουρέ και λαχανικά, ενώ για επιδόρπιο πήρα εξαίσιο αμερικάνικο τσιζκέικ φράουλας.

Αχ, αυτό το γλυκό! Μοναδικό κι ανεπανάληπτο! Απόλαυση των αισθήσεων. Κι άσε αυτούς που δεν ξέρουν να εκτιμήσουν το καλό γλυκό να βαυκαλίζονται ότι είναι μόνο μια ιδέα, μια στιγμή απόλαυσης που την πληρώνεις ακριβά. Μήπως όλα τα ωραία δεν έχουν το τίμημά τους;

Μετά από το δείπνο, συνεχίσαμε τη διασκέδασή μας με παράσταση στο θέατρο, το Platinum Theatre, όπου παρακολουθήσαμε τα κόλπα ενός ταχυδακτυλουργού,κι ύστερα και πάλι στο γνωστό μας στέκι, το πιάνο μπαρ. 

Φεύγοντας, γύρω στις 12:30 μ.μ., κάναμε κι ένα σταθμό στο μπάρ της άλλης πλευράς του πλοίου, το για λάτιν ρυθμούς. Ο Αντρέας με τη Γεωργία έκοβαν βόλτες σε όλο το πλοίο, μέχρι τον 14^ο όροφο που είχε μια καφετέρια για τα νιάτα.

Στο πέμπτο πάτωμα που είναι ο δρόμος για περίπατο, που λέγεται Royal Promenade, με εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ, καταστήματα κ.α., είχε κάθε βράδυ μοναδικές παραστάσεις τραγουδιού και χορού από μεταμφιεσμένους καλλιτέχνες, που παρήλαυναν με σημαίες και λάβαρα, που τραβούσαν το ενδιαφέρον όλων. 

Περιττό να πούμε ότι αρκετοί έρχονται στην κρουαζιέρα για το καζίνο με τα πολύχρωμα φώτα και τις απατηλές υποσχέσεις. Αυτή κι αν είναι ολονύκτια αγρυπνία. Εμείς περνάμε μόνο απέξω. Πόσες περιουσίες χάνονται σε τέτοιες συνήθειες! Δυστυχώς, είναι έξεις που δύσκολα κάποιος τις αποχωρίζεται.