Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013


της Γεωργίας Δάρα

Συμπληρώνονται σήμερα 64 χρόνια από τη σφα­γή του Διστόμου.

Ήταν 10 Ιουνίου 1944, όταν ένα γερμανικό απόσπασμα που έψαχνε α­ντάρτες μπήκε στο χωριό. Η μαρμάρινη πλάκα ανα­φέρει 218 ονόματα νεκρών. Ανάμεσα τους βρέφη και έγκυοι γυναίκες. «Όσοι επέζησαν, έπρεπε να φροντίσουν τα ορφανά, να θερίσουν», λέει ο Λευ­τέρης Σταθάς. Οι Διστομίτες δεν ξέχασαν. Στη Γερ­μανία, η μόνη δικαστική διεκδίκηση που εκδικάστη­κε, πλην όμως απορρίφθηκε, κατατέθηκε από τον νομικό Αργύρη Σφουντούρη.


Η επομένη αγωγή κατατέθηκε στη Λιβαδειά το 1995 από συγγενείς των σφαγιασθέντων, με πρω­τοβουλία του δικηγόρου Ιωάννη Σταμούλη. Οι Δι­στομίτες δικαιώθηκαν στον Άρειο Πάγο, αλλά δεν κατάφεραν να εκτελέσουν την απόφαση, καθώς το ελληνικό Δημόσιο δεν έδωσε ποτέ την απαιτούμε­νη άδεια. Στη συνέχεια προσέφυγαν στα ιταλικά δι­καστήρια για να εκτελέσουν την απόφαση, με κατα­σχέσεις γερμανικών περιουσιακών στοιχείων στην Ιταλία. Η Μέρκελ κατέφυγε στη Χάγη για την επίλυ­ση της διαφοράς (αντίστοιχες διεκδικήσεις εγείρουν οι Ιταλοί). Η χώρα μας άσκησε παρέμβαση στη δι­καστική διαφορά Ιταλίας - Γερμανίας, η οποία έληξε με νίκη της γερμανικής κυβέρνησης, καθώς επικυ­ρώθηκε από το Διεθνές Δικαστήριο το δικαίωμά της στην ετεροδικία (να μη δικάζεται δηλαδή σε άλλα κράτη).

Κ. Πασχούλης: σήμερα 79 ετών, περιγράφει όσα έζησε:

«Ήμουν 10 χρονών. Κατέβηκα τη σκάλα και κρύφτηκα στο υπόγειο. Η μάνα κι ο αδελφός μου βγήκαν απ' την πίσω πόρτα κι έτρεξαν να κρυφτούν στο σπίτι των γειτόνων. Τους βρήκαν σκοτωμένους. Είδα τη μάνα μου, τη Βασιλική, με σκι­σμένη την πλάτη από την ξιφολόγ­χη. Και τον Στάθη, τον αδελφό μου, με μια σφαίρα στο μέτωπο. Πήδηξα γρήγορα στον κήπο μας. Μπήκα στο κιούπι. Εκεί που βάζαμε το λά­δι... Κατευθύνθηκα τρέχοντας στο βουνό. Ξυπόλυτος. Οι Γερμανοί χτυπούσαν ρίχνοντας όλμους. Ήθε­λα να ζήσω...»

Στη συνέχεια της συνέντευξης δακρύζει: 

«Όταν σου κάνουν τό­σο μεγάλο κακό, θέλεις να δικαιω­θείς. Η υπόθεση δεν είναι προσω­πική, αλλά εθνική. Ο άμαχος πλη­θυσμός δεν έφταιξε. Καταλαβαί­νεις τι είδους έγκλημα είναι να σε σφάζουν στην πόρτα του σπιτιού σου;»

Κ. Λίτσος, σήμερα 79 ετών, περιγράφει όσα έζησε:

«Παίζαμε στην κάτω πλατεία. Ήταν Σάββατο, 10 Ιουνί­ου. Οι εκτελέσεις έγιναν μπροστά στο σχολείο. Κατέβασαν απ' το φορτηγό τους ομήρους, τους οποί­ους μάζεψαν απ' τα χωράφια. Στά­θηκαν μπροστά στο σχολείο πια­σμένοι χέρι με χέρι. Τους εκτέλεσαν όλους. Και μετά ξεκίνησε η σφαγή. Έκαναν θόρυβο με τις μοτοσικλέτες και τ' αυτοκίνητα για να μην ακού­γεται το κλάμα. Έσφαζαν όποιον συναντούσαν. Όσοι προλάβαμε, α­νεβαίναμε στο βουνό. Φεύγοντας, τους είδα να πυροβολούν ανθρώ­πους και να καίνε πεέντ'-έξι σπίτια».

ΠΗΓΗ
 και ολόκληρο το κείμενο:
ΕΔΩ
Κυριακάτικη, σελίς 44

(σκανάρετε αυτή τη φωτογραφία με το κινητό σας
 ή το  tablet σας, χρησιμοποιώντας το app:  CLIC2C)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου